Saturday, 31 May 2014

ΨΕΥΤΕΣ ΚΑΙ ΚΑΚΟΥΡΓΟΙ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΟΣ

  ΨΕΥΤΕΣ ΚΑΙ ΚΑΚΟΥΡΓΟΙ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΟΣ

(του Υποστρατήγου ε. α  K.  Χ. Κωνσταντινίδη)

Αναζητώντας το μεγάλο ψέμμα που χρησιμοποιούν σαν όπλο καθυπόταξης του κόσμου η παγκόσμια εξουσία μιάς μικρής συνωμοτικής ολιγαρχίας, αναπόφευκτη προβάλει η ανάγκη να στραφούμε προ το παρελθόν  για να διακρίνουμε και να προσδιορίσουμε τα γεγονότα εκείνα και τις δυνάμεις , που ενώνουν τον κόσμο και τις άλλες που τον διαιρούν και τον χωρίζουν. Οι εχθροί του Ελληνισμού δια μέσου των αιώνων- αλλά και στην εποχή μας-με διαστερβλώσουν και  παραποιήσουν την Ελληνική Ιστορία και Προιστορία .  Προς τούτο έπλασαν το μύθο  των Προελλήνων, για να μας χωρίσουν και  να μας διαμελίσουν από τους πανάρχαιους διάφορες ασύστατες και  έντεχνες θεωρίες επιχείρησαν   να προγόνους μας Αρχαιοέλληνες. Ουδόλως εφαντάζοντο οι ύπουλοι αυτοί συνωμότες ότι κάποια μέρα μπορούν να   αποκαλυφθούν και να διαψευσθούν πανηγυρικά από την Ελληνική Προιστορία. Με το χτίσιμο του νέου «Πύργου της Πολυπολιτισμικής Βαβέλ» με τα ψεύδη τους  φθάσαμε σήμερα στο σημείον κατάρρευσης του Πύργου. Τα μυστικά που φυλάσσει προσεκτικά η Ελληνική και ξένη γη και τα γραπτά της Ελληνικής Αρχαιολογίας(Μυθολογίας) –αλλά  και των ξένων παραδόσεων- έρχονται τώρα να τους διαψεύσουν. Και ασφαλώς θα είχαν αποκαλυφθεί όλα τα μυστικά της Ελληνικής Αρχαιολογίας και θα είχαν καταπέσει προ πολλού τα ψεύδη τους, αν δεν προσέκρουε τούτο στην αδιαφορία  ή και στη ύποπτη αντίδραση και ανευθυνότητα ωρισμένων πολιτικών  και πνευματικών ηγετών της πατρίδος μας.

 Οι Ορφικοί Υμνοι

 Ο πρώτος που μίλησε περί του Θεού και της Κοσμογονίας είναι ο Ερμής ο Τρισμέγιστος προ αμνημονεύτων χρόνων και έπεται η Θεογονία του Ησιόδου –και άλλων λαών. Ομως το χαρακτηριστικόν της Ελληνικής Θεογονίας-όπως και όλων των Ελληνικών Μύθων-είναι ότι αυτή προήλθε απο τις Μούσες του Ελικώνα , που αντιπροσωπεύουν την αποθηκευμένη ανθρώπινη γνώση -δηλαδή τις επιστήμες και την τέχνη-και όχι απο την δοξασία κάποιων καλογήρων ή μάγων.  Αυτή η Θεογονία μας μεταφέρει εικόνες απο το απώτατο ανθρώπινο παρελθόν και περιγράφει τη γέννηση «θεών »και ανθρώπων. Οι Μούσες  είναι πρόσωπα που μεταφέρουν  την προγονική σοφία με υπέροχο ποιητικο τρόπο και είναι η αποθησαύρηση των γνώσεων του παρελθόντος που συγκράτησαν  με την βοήθεια της μητέρας τους   Μνημοσύνης και του πατέρα τους Δία. Η Μνημοσύνη είναι εκείνη που εξουσιάζει τους λόφους της Ελευθερίας. Αυτήν την Μνημοσύνη έχουν βάλει στο στόχαστρο οι παγκόσμιοι εξουσιαστές για να διαβουκολεύσουν το ανθρώπινο γένος. Και τα μέσα που χρησιμοποιούν είναι τα ΜΜΕ  που σκορπούν το Ψέμμα και  την Λήθη του παρελθόντος. Αυτός είναι και ο λόγος που διαστρεβλώνουν και καταργούν την Ιστορία και καταστρέφουν την Λογική (Λογικό Όργανο )  με την αντικατάσταση της απο το «Παράλογο » και το «Μεταφυσικό » , δηλαδή την Προπαγάνδα και την Θεοκρατία.

Δοξασμένο Ελληνικό Εθνος!!!

Ας κάνουμε μιά σύντομη περιπλάνηση στους Ελληνικούς Μύθους αρχίζοντας απο τον Ησίοδο:
«Πρώτ’ απ’ όλα ήταν το χάος
κι’ έπειτα η πλατύστηθη Γαία
όλων στέρεη βάση πάντων στον αιώνα,
κι’ ο Ερως ο ωραιότερος απ’ τους
αθάνατους θεούς.
Κι’ απ’το χάος, το έρεβος και η
μαύρη Νύχτα έγιναν,
απ’ την Νύχτα ο αιθέρας και ημέρα,
Η Γαία πρώτα γέννησε ίσον μ’ αυτήν
τον κατάστερο ουρανό
και γέννησε τα όρη τα ψηλά»(Ησίοδος θ, 116)
Αυτά  υποστηρίζει σήμερον σε γενικές γραμμές και η επιστήμη της Κοσμολογίας, μετά απο την έρευνα με τα τεχνολογικά μέσα. Η θεογονική σειρά Ωκεανός-Ουρανός-Κρόνος –Δίας   μεταφέρει ως τις μέρες μας καταπληκτικούς υπαινιγμούς για καταστάσεις μέσα απο τις οποίες η ανθρωπότητα πέρασε.
Εξ άλλου και ο Πελασγικός μύθος μας λέγει :
« Η Ευρυνόμη η θεά των πάντων αναδύθηκε απο το χάος. Δεν υπήρχε όμας τίποτα στέρεο έτσι διαχώρισε τη θάλασσα απ’ τον ουρανό. Υστερα άδραξε τον βόρειο άνεμο τον έτριψε μέσα στα χέρια της και ιδού ο μέγας Οφίων ο μέγας όφις»(Πλίνιος VIII 67)
Ας δούμε τώρα την Φιλοσοφική Θεογονία των Ελλήνων:
«Ο Θεός των πάντων όποιος κι’ αν είναι αυτός-μερικοί τονονομάζουν  φύση-παρουσιάσθηκε ξαφνικά μέσα στο χάος και διαχώρισε τη γη απο τον ουρανό, το νερό απο τη γη και τον επάνω αέρα απο τον κάτω. Αφού  διαχώρισε τα στοιχεία τα έβαλε σε τάξη στην πρέπουσα τάξη όπου βρίσκονται σήμερον..» (Οβίδιος Μεταμορφώσεις Ι-ΙΙ)
Γι’ αυτό λένε ότι οι Ελληνες έβαλαν τάξη ακόμη και στο χάος.
Ο Πλάτων (Μενέξενος 6-7)γράφει ότι :
« Αλλοι λένε ότι τους ανθρώπους τους γέννησε αυθόρμητα η γη σαν τους καλύτερους καρπούς της και ότι ο πρώτος άνθρωπος εμφανίσθηκε κοντά στην λίμνη Κωπαίδα, προτού υπάρξει και η Σελήνη» Πρόκειται για το χρυσό Γένος του Ησιόδου.
«Ζούσαν χωρίς φροντίδες και κόπους, τρώγοντας αγρίους καρπούς και μέλι που έρρεε απ’ τα δένδρα, πίνοντας γάλα απο πρόβατα και γίδες χωρίς ποτέ να γερνούν, χορεύοντας και γελώντας με την καρδιά τους. Τώρα αυτοί οι άνθρωποι δεν υπάρχουν πιά αλλά τα πνεύματα τους επιζούν σαν πνεύματα των ευχάριστων μουσικών ησυχαστηρίων! Για να χαρίζουν πλούτη και να φρουρούν τη δικαιοσύνη»(Ιππόλυτος: Κατά πασών των αιρέσεων έλεγχος 5,6,3)  

Οι Ορφικοί Υμνοι

Και  ιδού με την  έκδοση και ερμηνεία  των «Ορφικών Υμνων» απο τον ευπατρίδη και σοφότατο Ελληνα Ιωάννη Πασσά ήγγικεν η ώρα   και  ξεσκεπάσθηκαν οι συνωμότες παλαιοί και  σύγχρονοι. Την εποχή που ο άνθρωπος άρχισε να σκέπτεται και να συνειδητοποιεί ότι είναι ένας μικρός κόκος του Σύμπαντος  που τον περιέβαλε , απο τότε μπορούμε να πούμε ότι τρία συναισθήματα τον  διακατέχουν:
α/ ο απεριόριστος και μέγιστος θαυμασμός για το αχανές και ασύλληπτον  Σύμπαν.
β/ ο ασίγαστος φόβος του για τα όσα συμβαίνουν γύρω του με τα φυσικά γήγινα και ουράνια φαινόμενα . 
Την ημέραν εθαύμαζε τον μεγαλειώδη Ηλιον , που τον έλουζε  με το λαμπρόν Φως και  του έδινε την ενέργεια για να ζήσει , την δε νύκταν έκπληκτος , ανήσυχος ή και φοβισμένος συνήθως παρηκολούθει τις καθημερινές αυξομειώσεις της ωχρής Σελήνης και τον μυστηριώδη και απέραντον έναστρον
ουρανόν με τα φωτεινά στίγματα, που ήσαν καρφωμένα στον αστρικόν θόλον.
γ/ η αφύπνιση   την άνοιξη της νεκράς φύσεως , η ωρίμανση των καρπών το θέρος, η απονέκρωση των  πάντων τον χειμώνα όπως και οι τροπές των άστρων, οι μεταβολές των ανέμων, οι αλλαγές της θερμοκρασίας και η διαρκής και αέναη μεταβολή των πάντων με την γέννηση, την ωρίμανση και τον θάνατον, τον συγκλόνιζαν και τον έβαζαν σε σκέψεις.
Είχαν απο τα πανάρχαια χρόνια αντιληφθεί ότι η κύρια πηγή της διατηρήσεως της ζωής ήτο η ενέργεια του Ηλίου. Χωρίς τον Ηλιον τίποτα δεν μπορεί να ζήσει στον κόσμον Οι Ελληνες τον ονόμαζαν  Διόνυσον , ενώ οι Αιγύπτιοι Οσιριν. Να σημειωθεί ότι οι Ελληνες έχτισαν στην Αίγυπτο πολλές πόλεις με τα ονόματα των Ελλήνων Θεών, όπως λ. χ Ηλιούπολις, Διός πόλις, Ερμούπολις, Πανός πόλις, του Απόλλωνος, της Ειλειθυίας (προστάτιδος των εγγύων γυναικών) κ. α  Οι Ορφικοί τον είπαν Διόνυσον και  Φάνητα. Δεν είναι τυχαίον ότι όλοι σχεδόν οι αρχαίοι λαοί ελάτρευσαν τον Ηλιον σαν  Θεό τους , απόδειξη αδιάσειστος της προιστορικής , της πανάρχαιας επιδράσεως των Λαών του Αιγαίου σ’  αυτούς (βλέπε και «Ωγυγίαν» Αθαν. Σταγειρίτου, Τόμος Β! σελ. 319 και 372 και  των DEGOUY-CHALLAYE-LEROY VIDAUD  «Κίνα, Ιαπωνία,Θιβέτ, Κορέα», εκδόσεις εις την  Ελληνικήν «Κοραή» 1928 και άλλων καθώς και της Εγκυκλοπαίδειας «ΗΛΙΟΣ» )


Οι Πρώτοι Αστρονόμοι

Ολες οι θρησκείες των πανάρχαιων λαών πρωταρχικώς ελάτρευαν τον Ηλιον και την Σελήνην. Ο πρώτος παρατηρητής των αστέρων αναφέρεται απο την Ελληνική Αρχαιολογία ο Υπερίων. Ο Αστραίος -εξ ού και το όνομα του από τα άστρα- ήτο πανάρχαίος αστρονόμος και μαθηματικός , ο οποίος αυτός πρώτος έδωσεν οναμασίες στα άστρα και  δια τούτο εθεωρήθη και ως ο πατήρ των!(«Ωγυγία», Τομ. Γ, κεφάλαια Ε και ΣΤ,σελ. 14 και 15, Εκδοσις Βιέννης 1817 και Διόδωρος Σικελιώτης «Κρητικαί Παραδόσεις») Επίσης ο διάσημος αστρονόμος Ατλας(ο οποίος έφερε στους ώμους την γήινη σφαίραν, απόδειξη ότι οι Ελληνες γνώριζαν το Ηλιοκεντρικό σύστημα πολύ πριν απο τον Κοπέρνικο) , κατάγεται από την Αρκαδία και εγκατεστάθη στην Βοιωτίαν. Οπως αναφέρεται ( «Ωγυγίαν» Τόμος Γ!, σελ. 35 και Παυσανίου Βοιωτικά Κ, 3) αυτός κατεγίνετο στις παρατηρήσεις των Ηλιακών  τροπών από την κορυφή του  όρους Τιτανίς.
Αλλά και στα Αργοναυτικά αναφέρεται (στίχοι 208 και 209) ότι ένας εκ των Αργοναυτών , ο Αγκαίος, που κατήγετο από την Πλευρώνα της Αιτωλίας, εγνώριζεν όχι μόνον  τις κυκλικές κινήσεις των αστέρων και των πλανητών εντός της ουρανίου σφαίρας, αλλά και απο την μελέτην και την κίνηση των άστρων προέβλεπε και  προέλεγε διάφορα περιστατικά και δια την ζωήν  των ανθρώπων, και συνεπώς ο Αγκαίος δεν ήτο μόνον αστρονόμος αλλά και αστρολόγος, αναφερόμενος δια πτώτην φοράν  εις την  ιστορίαν της Αστρολογίας.

Η Διαστροφή της Ιστορικής Αλήθειας

Αυτές οι περίεργες πληροφορίες της απώτερης αρχαικής εποχής αν συνδυασθούν με τις κοσμογονικές παραδόσεις και Θεωρίες των Ορφικών («ΤΑ ΟΡΦΙΚΑ» Ιωάννου Πασσά) ορθώς φθάνουμε στο συμπέρασμα , ότι  πρώτοι οι Ελληνες σε πανάρχαιες εποχές είχαν εγκαταλείψει πλήρως τις μυθολογικές δοξασίες  περί θεοποιήσεως των φυσικών φαινομένων  και  είχαν επιδοθεί σε ευρύτερες και πλέον θετικές επιστημονικές έρευνες και μελέτες περί των φαινομένων αυτών και του κόσμου γενικότερον.
Και εδώ προκύπτει το ερώτημα: Ενας λαός  που φθάνει σε τέτοιο σημείο πνευματικότητος και ωριμότητος θα μπορούσε να προχωρήσει σε τόσο προηγμένη έρευνα και  μελέτη του ουρανίου στεραιώματος χωρίς την εύρεση της γλώσσης, της γραφής και των  αριθμών; Οχι βέβαια. Και όμως χάριν στις επίμονες , συστηματικές και σκόπιμες  μεθοδεύσεις των ξένων επιστημόνων , αλλά και λόγω της αμάθειας ή και της δουλικότητος των ημετέρων έκαναν την  ανθρωπότητα να πιστεύει ότι οι Αιγύπτιοι , Βαβυλώνιοι, Ασσύριοι , Φοίνικες και άλλοι λαοί της Ανατολής είναι οι ευρετές του πολιτισμού και ότι αυτοί είναι  οι διδάξαντες τους Ελληνες, ενώ ακριβώς συμβαίνει το αντίθετον . Ολοι αυτοί οι ψευδοεπιστήμονες περιφρόνησαν παντελώς ή και  διέστρεψαν τα κείμανα και τις μαρτυρίες των  πανάρχαιων Ελλήνων σοφών, αγνόησαν τις Ελληνικές παραδόσεις, καθώς και την Ελληνική Αρχαιολογία , την οποίαν απαξίωσαν  ως «Μυθολογία» και άρα την θεώρησαν αναξιόπιστη. Η προσπάθεια τους αυτή δεν ήτο ανεπίληπτος , έντιμος και αμερόληπτος , αλλά σε άλλους σκοπούς απέβλεπε, όπως αποδεικνύεται  εναργέστερον κατά την παρούσα εποχή με την επιχειρουμένη παγκόσμια επικράτηση της Νέας Τάξεως Πραγμάτων.  Με την  ίδια λύσσα καταπολέμησαν την Ελληνική Γλώσσαν, την   ακρωτηρίασαν και τις στέρησαν  το ιστορικό βάθος για τους λόγους που προαναφέραμε. Η καταστροφή της γλώσσας μας άρχισε με την κατάργηση των Αρχαίων Ελληνικών, την εισαγωγή  του μονοτονικού και την αλλίωση της με διάφορες ξένες  αλλά ,και κακόηχες και αδόκιμες λέξεις.

Σλήμαν ,  Εβανς, Χασάπης κ, α ξεσκεπάζουν την Αλήθεια

Κατόπιν των  ανωτέρω ο Σλίμαν δια των ανασκαφών του στην Τροία ,   Τύρινθα ,   Ορχομενόν και στις Μυκήνες και ο Εβανς στην Κνωσόν μετέθεσαν την Ελληνική Ισρορίαν-παρά τις λυσσώδεις αντιδράσεις των   ξένων- κατά 1000 τουλάχιστον έτη εις το παρελθόν. [Μήπως δεν έκαναν τα ίδια και χειρότερα  στον μεγάλο αρχαιολόγο, Μανόλη Ανδρόνικο , ο οποίος έφερε στο φως  τις  αρχαιότητες  της Βεργίνας,  το εκτεταμένο νεκροταφείο, με τους χαρακτηριστικούς τύμβους που απλωνόταν στην Βόρεια και Ανατολική πλευρά του χωριού και τον τάφο του βασιλιά Φιλίππου, πατέρα του Μεγάλου Αλεξάνδρου; Επεσε το δικό μας ανθελληνικό κατεστημένο επάνω του να τον διαλύσει και  να  αμφισβητήσει την τεραστία σε αξία  ανακάλυψη, όταν μάλιστα βράζει το Σκοπιανό. Παρόμοια τύχη είχε και η ανακάλυψη του διακεκριμένου ανθρωπολόγου κ. Αρη Πουλιανού, ο οποίος έφερε στο φως τον «Ευρωπαίο Αρχάνθρωπο των Πετραλώνων» στην Χαλκιδική. Ως και στα δικαστήρια τον έσυραν και τον απέβαλαν απο το σπήλαιο. Εμείς οι Ελληνες είμαστε σαν τα αθώα παιδιά . Δεν γνωρίζουμε ότι διατελούμε υπό κατοχή. Ούτε υποπτευόμαστε ότι  στον τόπο μας άρχει μιά σπείρα δοσιλόγων , μιά πραγματική  ανθελληνική 5η φάλαγγα που  εχθρεύεται  βαθύτατα τον Ελληνισμό, μισεί την αλήθεια, συνωμοτεί, ραδιουργεί , σκυλεύει και καταστρέφει παν τι  το Ελληνικό Πνεύμα, ψευδολογεί, παραποιεί, παραχαράσσει την Ιστορία , εκμεταλλεύεται  την επιστήμη και την  τεχνολογία για την ενίσχυση της υλικής και στρατιωτικής του δυνάμεως , η οποία όμως  οδηγεί  στην  καταστροφή του κόσμου ] 

Οι Ελληνες και προ του Κατακλυσμού

Ο έξοχος και  διεθνούς προβολής Ελλην αστρονόμος ΚωνστΧασάπης με την  μελέτη του επί των «Υμνων» του Ορφέως  και την αστρονομικήν των  ερμηνείαν όχι μόνον απώθησε και εξαπέστειλε την Ελληνική Προιστορίαν εις το απώτερον παρελθόν, αλλά εδραίωσε και  κατέστησε αναμφιβήτητη  αλήθεια αυτήν που πολλάκις κακοποιήθηκε απο τους ξένους και δυστυχώς και απο ορισμένους Ελληνες. Η Αλήθεια δε αυτή είναι ότι με βάση τα αστρονομικά δεδομένα ο Κωνστ. Χασάπης απέδειξε ότι :
α/ Οι Ελληνες και  η Ελληνική Φυλή  και προ του Κατακλυσμού του Ωγύγου  και την καταβύθιση της Αιγηίδος , δηλαδή απο την εποχή που ενεφανίσθη ο άνθρωπος  και υπήρξε η φυλή αυτή, έζησε και ζει αδιατάρακτα και χωρίς να εκριζωθεί  ή να αλλοιωθεί,  στον ίδιο χώρον  που σήμερον υπάρχει και ευρίσκεται. Και ενώ όλοι οι αρχαίοι Ελληνες συγγραφείς και η αρχαία συγγράματα  μας λέγουν ότι «είμαστε γηγενείς»,  αυτοί συνεχώς κλώθουν ψέμματα και πλάθουν διάφορες αστήρικτες ψευδοθεωρίες περί του αντιθέτου.
β/ από τον χώρον του Αιγαίου και  προ και μετά την καταβύθιση της Αιγηίδος εξεκίνησε η εξημέρωση και ο εκπολιτισμός του ανθρώπου και η πνευματική ανάπτυξη εκείνων που εδημιούργησαν τον πολιτισμόν, αδιάφορον αν ανθρώπινα όντα είχαν εμφανισθεί και  σε άλλες ηπείρους, ή περιοχές της Γης, προ , συγχρόνως ή μετά τους Αιγαίους Αρχαιοέλληνες.
γ/ εκ των  αρχαίων κειμένων και των «Υμνων του Ορφέως» ο εκπολιτιστής λαός του κόσμου είναι οι Αιγαίοι Αρχαιοέλληνες  και όχι οι Προέλληνες, ή οι Πρωτοέλληνες-όπως εσκεμμένα και  εκ δόλου τους  ονομάζουν- και φυσικά ούτε οι φανταστικοί και άγνωστοι στην Ιστορία Ινδοευρωπαίοι, ή οι Ανατολικοί λαοί. Το αντίθετον αποτελεί διαστροφήν της Ιστορίας.
δ/ από τις παραδόσεις , τα αρχαία κείμενα και από τα ευρήματα της αρχαιολογικής σκαπάνης αποδεικνύεατι περίτρανα ότι όχι μόνον δεν ήλθε ο πολιτισμός  αυτός απο αλλού(Ανατολή, Βορρά ή Νότο) , αλλά είναι γηγενής .   Αυτός ξεκίνησε απο τον χώρο τους Αιγαίου και εξακτινώθηκε σ’όλο τον   κόσμο, ακόμη και  στις πρωτόγονες και πιό άξεστες φυλές . Γι’ αυτό βρίσκονται ακόμη ψήγματα αυτού του πανάρχαιου πολιτισμού σε κάθε γωνία του πλανήτου μας.  (βλέπε Ιωάν. Κουμάρη «Φυσική Ανθρωπολογία » εις το Α! μέρος του Τόμου ΕΛΛΑΣ της εγκυκλοπαίδειας ΗΛΙΟΣ και Αρη Πουλιανού «Η Προέλευση των Ελλήνων » και « Η Καταγωγή των Κρητών»)  Και το ερώτημα που ανακύπτει εξ αυτών είναι το  εξής: Χωρίς το εργαλείο της Γλώσσης και της Γραφής ο προηγμένος αυτός λαός   θα ήτο δυνατόν να κάνει αυτήν την πρόοδο και  να την εξαπλώσει σε άλλους μακρυνούς λαούς; Ασφαλώς όχι, διότι προυπόθεση για την  ανάπτυξη και διάδοση του πολιτισμού είναι η Γλώσσα , η Γραφή  και οι Αριθμοί(μαθηματικά) Οι Ελληνες είχαν λοιπόν αρχίσει απο αρχαιοτάτων χρόνων να καταγράφουν  τις παρατηρήσεις και τις σκέψεις τους, αρχικώς επί πλακών, βραδύτερον επι πηλίνων πινακιδίων , λεπτών σανίδων, επί παπύρων , επί περγαμηνών και άλλων υλικών, και να εκμεταλλεύονται προς όφελος των αυτά τα φαινόμενα, λόγω των γνώσεων και της πείρας που αποκτούσαν εν τω μεταξύ , με την πάροδο των ετών. Και ενώ τα φαινόμενα αυτά δεν είχαν φοβήσει τους Ελληνες , αλλά είχαν μόνον προκαλέσει την περιέργειαν να τα γνωρίσουν, οι άλλοι λαοί εκ φόβου τα εθεοποίησαν, όπως τον Ηλιον και την  Σελήνην.

Οι Θεωρίες των Ορφικών περί του Σύμπαντος

Χιλιετηρίδες   πριν εμφανισθούν οι Αιγύπτιοι , οι Βαβυλώνιοι, οι Φοίνικες , οι Χαλδαίοι και άλλοι λαοί της Ανατολής  , οι Ορφικοί  -όπως αποδεικνύεται  απο τα κείμενα που μας κληροδότησαν – είχαν διατυπώσει τις θεωρίες  των περί του Σύμπαντος, περί Φύσεως, περί Ζωής , περί Μονοθείας κλπ. Οπως έχει εξακριβωθεί απο τους «Υμνους του Ορφέως » οι άλλοι αρχαίοι λαοί  ούτε  τα εγνώριζαν ούτε ήσαν εις θέσιν να τα διατυπώσουν. Και ανακύπτει το ερώτημα:  Καλά δεν μπορούσαν να μελετήσουν τα Ορφικά και τα άλλα κείμενα της Ελληνικής Γραμματείας πριν διατυπώσουν τις αστήρικτες θεωρίες τους περί των Ινδοευρωπαίων, των Προελλήνων κ.ο.κ. Η απάντηση είναι πολλαπλή: Είτε δεν τα εγνώριζαν , είτε δεν ασχολήθηκαν με αυτά, ή τέλος τα εγνώριζαν αλλά επρυτάνευσαν πολιτικοί , θρησκευτικοί , ιδεολογικοί κ’ άλλοι λόγοι και περισσότερος δογματισμός του εξουσιαστικού κατεστημένου που κυβερνά τον κόσμο εδώ και 2.000 χρόνια . Απαξ όμως και στεραιοποίθηκαν τα καλούπια στο δογματικό και εξουσιαστικό εργαστήρι του Κατεστημένου, είναι δύσκολο ως αδύνατον το   μονολιθικό αυτό κατεστημένο να αλλάξει γνώμη και να παραδεχθεί τα κολοσσιαία σφάλματα και την πλάνη του.  Το πιό εξωφρενικό είναι ότι  την ίδια ή και χειροτέρα εχθρότητα και αδιαφορία για την παρουσίαση της αληθείας επέδειξαν και επιδεικνύουν και   ορισμένοι βολεμένοι και αργυρώνητοι Ελληνες επιστήμονες και διανοούμενοι.  Και όμως απο τις θεωρίες των Ορφικών προήλθαν οι πρώτες αρχές της Φυσιολογίας, της Κοσμογονίας, της Φιλοσοφίας και της Θεογονίας, όπως διετυπώθησαν αργότερον απο τους προσωκρατικούς. Αν δεν είχαν δουλευθεί εν σπέρματι όλες οι ιδέες απο την  εποχή των Ορφικών ασφαλώς δεν ήτο δυνατόν να ξεπεταχθούν απο το πουθενά αυτές κατά την εποχή των προσωκρατικών[«Το Αρχαίον Ελληνικόν Πνεύμα» Εγκυκλ. ΗΛΙΟΣ].

Τι απέδειξαν οι Ορφικοί  Υμνοι;

Οι Ορφικοί  ερεύνησαν τον  εσωτερικόν κόσμο-δηλαδή την ψυχή του Ανθρώπου-και τον εξωτερικό κόσμο, το Σύμπαν.
Οι Ορφιλοί εγνώριζαν και κατέγραψαν φυσικά φαινόμενα του 3.600 , του  5.000 και του 11.860 έτη  π.Χ, όπως αποδεικνύουν οι αστρονομικές ερμηνείες των  παρατηρήσεων των, γεγονος που δεν επιδέχεται αμφισβήτηση. Αλλά για να κάνουν αυτές τις παρατηρήσεις και να διατυπώσουν αυτές τις προχωρημένες απόψεις για τον άνθρωπο και το Σύμπαν θα πρέπει κανονικά να είχαν μιά μακρά περίοδο ερεύνης προ των ημερομηνιών που αναφέρονται τα φυσικά φαινόμενα. Αυτό δεν είναι προγονολοτρεία όπως πολλοί θέλουν να το παραστήσουν αλλά μιά αυταπόδεικτη αλήθεια , που όλοι οι αρχαίοι συγγραφείς συμφωνούν και μόνον οι σύγχρονοι χωρίς κόπο και έρευνα απορρίπτουν  κατά τρόπο δογματικό . Παρά ταύτα όμως ο Ελληνικός λαός –και όχι μόνον –έσκυψε και μελέτησε το αρχαίο Ελληνικό βιβλίο και παρά τις υπερβολές απο ορισμένους «Ελλαδεμπόρους» εννόησε την ουσία των πραγμάτων. Αυτός είναι δε και ο κυριότερος λόγος που αμφισβητεί το παγκόσμιο εξουσιαστικό κατεστημένο και τους ημέτερους εντολοδόχους τους.
Οπως απέδειξεν ο Ελλην αστρονόμος Αντωνιάδης ο ευρετής του Ηλιοκεντρικού συστήματος δεν ήτο ο Κοπέρνικος –όπως συνηθίζεται να λέγεται-αλλά ο Αρίσταρχος. Αυτά γράφονται στην διδακτορική του διατριβή που εφυλάσσετο στα σκονισμένα ντουλάπια του πανεπιστημίου Αθηνών και ούτε καν αξιώθηκε τότε η Πρυτανεία και η Ακαδημία Αθηνών να τα φέρει στο φως της δημοσιότητος. Η διατριβή Αντωνιάδη διατυπώνει  την άποψη ότι οι Ορφικοί είχαν συλλάβει και διατυπώσει την έννοια του ηλιοκεντρικού συστήματος . Και πρώτοι αυτοί διετύπωσαν την πληροφορίαν ότι ο Ηλιος ευρίσκετο κατά την εαρινή ισημερίαν στην περιοχή του Ταύρου από το 3.620 π.Χ μέχρι το 1.841 π.Χ και από το 5.000 π.Χ  είχαν καθορίσει  και καταγράψει τις διαδοχικές θέσεις  του Βορείου Πόλου  και κατά συνέπεια και τις αποκλίσεις του Πόλου, ενώ απο το 11.860 π.Χ είχαν προηγμένες γνώσεις και μελετούσαν τα φαινόμενα του Σύμπαντος.
Αλλά και ο διακεκρινένος αστρονόμος ΚΧασάπης στην μελέτη των «Ορφικών Υμνων» όχι μόνον απώθησε και εξαπέστειλε την Ελληνική Προιστορία  εις το απώτατο παρελθόν αλλά και απέδειξε ότι οι Ελληνες είναι γηγενείς. Είναι ο ίδιος λαός που έζησε και προ του Κατακλυσμού του Ωγύγου και την καταβύθιση της Αιγηίδος και συνεχίζει να ζει αδιατάραχτος μέχρι σήμερον εις τον ίδιον χώρον στον οποίον υπάρχει και ευρίσκεται. Να σημειωθεί ότι μόνον οι Ελληνες έχουν καταγράψει τρεις(3) Κατακλυσμούς και όχι μόνον έναν , όπως οι άλλοι λαοί. Δεν είναι υπερβολή να πούμε ότι  οι Ελληνες διατηρούν τα Αρχεία της παγκόσμιας Προιστορίας και Ιστορίας. Αυτά τα αποδεδειγμενα με αστρονομικές παρατηρήσεις  αδιάσειστα συμπεράσματα δημιουργούν την ανάγκη για γενικότερη αναθεώρηση της Προιστορίας ολοκλήρου της περιοχής της Ανατολικής Μεσογείου , οπότε αποδεικνύεται αβιάστως ότι το δογματικό και αστήρικτο «εξ ανατολών το φως» οι δήθεν πρώτοι Ανατολικοί Πολιτισμοί στον  κόσμο (ήτοι Αιγυπτίων, Βαβυλωνίων, Χεταίων, Φοινίκων, Κινέζων, Ινδών  κ. α) είναι πολλοί νεώτεροι πολιτισμοί που μεταλαμπαδεύθησαν απο τον πρώτο πολιτισμό στον κόσμο , τον Ελληνικό. Από προσωπικές επισκέψεις στην Ινδία-ακόμη και στην ενδοχώρα- διαπίστωσα ότι οι Ινδοί διαφύλαξαν τον αρχαίο Ελληνικό Πολιτισμό και ιδιαιτέρως την παράδοση , κάτι που εμείς λόγω: α/ των πολλαπλών υποδουλώσεων μας σε ξένους κατακτητές , β/ της μεταλλάξεως σε   μιά ξένη θρησκεία και της απομακρύνσεως απο τους Πατρώους Θεούς και γ/ του ευέλικτου του χαρακτήρος μας, που αρεσκόμεθα στην συνεχή αλλαγή,  λησμονήσαμε πολλά στοιχεία εκ της παραδόσεως μας, τα οποία διατηρούν ακόμη οι Ινδοί.

Τα Ταξίδια των Αιγαίων και Πελασγών

Οι Αιγαίοι είχαν εισχωρήσει  προς Ανατολάς ως τις Ινδίες και τον Ειρηνικό ωκεανό, εξ ού και οι παραδόσεις περί του Διονύσου που αναφέρονται στα Ορφικά και περί του Ηρακλέους, όταν εβάδιζε προς τον Καύκασον, κατά τον Αρριανόν δια να ελευθερώσει τον Προμηθέα, που αναφέρονται όμως και απο την Ινδική παράδοση στα περί ΔιονύσουΗρακλέους , Μέμνονος κ. α. Εξ άλλου και στην Ιαπωνία συναντάται  η φυλή των Αινού-Ιώνων . Αυτοί φέρουν  λευκό δέρμα, γαλανούς οφθαλμούς, τρώγουν ψάρια αντί της ορύζης των γηγενών , ντύνονται με χλαμύδες που φέρουν τον μαίανδρο και θεωρούν ότι κατάγονται απο τον θεό Ηλιο, απο τον οποίον κατάγεται κατά την  παράδοση και ο Ιάπων αυτοκράτωρ. Οι Αιγαίοι είχαν φθάσει , κατά τον  Ευήμερον και τον Λατίνον ποιητήν Εννιον, στον Ινδικό ωκεανόν, στην νήσον Παγχαίαν «Ιερά Αναγραφή» και μέχρι της Κίνας (περίπλους Μαρκιανού του Ηρακλειώτου) και στην Μεσοποταμίαν  οι Σουμέριοι που δεν ήσαν άλλοι απο τους πανάρχαιους Ετεοκρήτες, αλλά και στην Μηδείαν , την Περσίαν(οι Χετταίοι παλαιότερον που κι’ αυτοί ήσαν πανάρχαιοι Ετεορήτες και Τηρσινοί) και στον Καύκασον οι Πόντιοι. Σύμφωνα με τα ευρήματα ανασκαφών των πρώην Σοβιετικών επιστημόνων στον  Εύξεινο Πόντο και στην Κασπία Θάλασσα βρήκαν ότι η εγκατάσταση εκεί του Ελληνικού στοιχείου ανάγεται σε απώτερους προιστορικούς χρόνους (ΑΛΗΘΙΝΗ ΠΡΟΙΣΤΟΡΙΑ). Οι παραδόσεις περί του Προμηθέως,  της Μήδειας , του Περσέα, των Αργοναυτών  του Φρείξου και της Ελλης κοκ συνηγορούν για την διείσδυση των Ελλήνων στις περιοχές αυτές σε πανάρχαιους προιστορικούς χρόνους. Αλλά και η γλυπτική και αρχιτεκτονική της τοξωτής πύλης των λεόντων των Χετταίων, οι θολωτοί τάφοι  κ.ο.κ μοιάζουν ακριβώς με εκείνους των Μυκηνών.  Εκεί όμως που οι Αιγαίοι έβαλαν ανεξίτηλη την σφραγίδα τους είναι στην Αίγυπτο, η οποία στην κυριολεξία σημαίνει «γη που κείται υπτίως στο Αιγαίου». Είναι τόσο στενά συνδεδεμένη η Αίγυπτος με τους Ελληνες ώστε είναι δύσκολο να ξεχωρίσουμε την ιστορία της απο αυτήν του λαού του Αιγαίου..  Ετσι ορισμένοι αμαθείς, αλλά κι’ άλλοι κακόβουλοι   για τον λόγον αυτόν θεώρησαν την Αίγυπτο σαν δημιουργό του πολιτισμού και τους Αιγαίους ως αντιγραφείς τούτου, ενώ συμβαίνει ακριβώς το αντίθετον. Τούτο το ομολόγησαν και  οι ιερείς της Σάιν στον Σόλωνα, αλλά και οι  αρχαίοι συγγραφείς(πλην του πλανημένου Ηροδότου που  άφησε αμφιβολίες για τα φοινικικά γράμματα), οι πόλεις, οι θεοί και  τα  αρχαιολογικά ευρήματα  ήσαν απο την Κρήτη. Ακόμη   είναι αξιοσημείωτον ότι ο πανίσχυρος κοσμοκράτωρ βασιλεύς της Κρήτης Μίνως απέστειλε τον γυιό του  Μην, ή Μένες, ή Μηνάς πρώτο βασιλιά της Αιγύπτου .

Ο Ορφεύς διέδωσε τον Πολιτισμό.

Σύμφωνα με τα «Αργοναυτικά» του Ορφέως (στίχοι 44 και 102, 104) ο Ορφεύς μεταβάς στην Αίγυπτον και  στην Λιβύην «εξελόγχευσε =εδίδαξε» τον ιερόν λόγον σε απροσδιόριστη εποχή. Οι ξένοι αμαθείς διαστρέφοντες την σημασίαν των Ελληνικών λέξεων προσπαθούν να δώσουν εντελώς διαφορτικό νόημα για να πλήξουν την Ελληνική Ιστορία και Προιστορίαν .
Οπως οι Ελληνες έκαναν διείσδυση και στην  Δύση, πέραν των στηλών του Ηρακλέους. Η καλύτερη προς τούτο μαρτυρία είναι οι Στήλες του Ηρακλέους(Γιβλαρτάρ) ο Ατλαντικός ωκεανός, ο μύθος περί της καταβυθίσεως της Ατλαντίδος, αλλά και τα πάμπολλα αρχαιοελληνικά τοπονύμια και ευρήματα (αμφορείς, επιγραφές , σύμβολα , γλώσσα, ρυθμός, παραδόσεις  κ. α) που μοιάζουν σαν δύο σταγόνες νερού , όπως  έγραψε και ο Βραζιλιάνος καθηγητής Βιλάνοβιτς  στο βιβλίο του σχετικά με τις ομοιότητες του πολιτισμού των Ινκας του Περού με τον Ελληνικό πολιτισμό.

Οι Ελληνες στην Αμερική

Συνταρακτική είναι  και η έρευνα της   Αμερικανίδος  αρχαιολόγου Ενριέττα Μερτζ στο βιβλίο της «WINE DARK SEA» (Η Σκοτεινή Κρασάτη Θάλασσα, εκδ. Σικάγου 1965) Σ’ αυτό κατέγραψε με θαυμαστή ακρίβεια την πορεία του Οδυσσέως στον Ατλαντικό ωκεανόν και στην Αμερικανική ήπειρο. Επίσης βλέπε και το βιβλίον του Σαρλ Μπερλίτζ («ΜΥΣΤΗΡΙΑ ΑΠΟ ΞΕΧΑΣΜΕΝΟΥΣ ΚΟΣΜΟΥΣ» σελ. 11-35 και 45-168) κλπ.
Λέγεται συχνά το ψευδές ότι τάχα  κατέβηκαν οι Ινδοευρωπαίοι απο τον Βορρά-τότε που δεν υπήρχαν πάγοι στον βόρειον και νότιον πόλον- και ήλθαν στην Ελλάδα και άλλα τινα. Ομως τότε που δεν υπήρχαν πάγοι στην Αρκτική και Ανταρκτική δεν είχαν ακόμη εμφανισθεί οι άνθρωποι, όπερ άτοπον.  Αναφορικά με τους νεώτερους Ινδοευρωπαίους-που ‘κατέβηκαν’ δήθεν στην Ελλάδα- ποτέ δεν μας είπαν: 1/ απο που ξεκίνησαν; 2/ Ποιά είναι  η κοιτίδα τους , 3/ ποιόν πολιτισμό    άφησαν στην κοιτίδα τους αλλά και καθ’ οδόν , πριν κατέλθουν στην Ελλάδα για  να δώσουν τα φώτα τους στους φωτισμένους Αιγαίους ναυτικούς και κοσμοκράτορες της Μεσογείου και όχι μόνον ;  Aυτό το ψεύδος δεν στέκει όχι μόνον επί τη βάσει της  επιστημονικής ερεύνης αλλά και στην κοινήν λογικήν, γι’ αυτό κατέπεσε.

Οι Κακούργοι  της Ιστορίας

Εχουν παρεισφρύσει στην ιστορία ορισμένες παραποιήσεις , είτε λόγω ημιμαθείας , ή λόγω κακής εκτιμήσεως των παλαιοτέρων γεγονότων και των πληροφοριών (Ομηρος, Ηρόδοτος, Διόδωρος, Κτησίας, Μανέθων, Βήρωσος κ.α) Ωστόσο έχουν γίνει και ορισμένες εκ προθέσεως διαστροφές και παραποιήσεις  ιστορικών  δεδομένων  κατά την Ρωμαικήν και Αλεξανδρινήν εποχήν (Φλάβιος Ιώσηπος «Λόγοι κατ Απίωνος», «Ιουδαική Αρχαιολογία») Φίλων ο Αλεξανδρεύς, Αριστόβουλος κ.α) Τέλος υπάρουν και ορισμένες επίμονες και έντεχνες παραποιήσεις, κακοποιήσεις, παραχαράξεις, αποκρύψεις ή εξ αγνοίας λανθασμένη μετάφραση των γλωσσολόγων, αρχαιολόγων, εθνολόγων  που βγάζουν μάτι(Μεγυέρ, Μοργκάν, Γκλότζ, Φαλμεράυερ, Γκόρντον, Βιλαμόβιτζ, Κούρτιους, Βαν Λόουν, Λίβινγκστον, Πάλμερ και τέλος η κακοήθης «Προιστορία και Αρχαί του Πολιτισμού»)  και  « Ο Αρχαίος Κόσμος 1200-500 π.Χ» της ΟΥΝΕΣΚΟ , και το ανθελληνικόν πολύτομον έργον του  WDURANT «Παγκόσμιος Ιστορία του Πολιτισμού» που γέμουν ανακριβειών και ανοησιών) Ολα αυτά ασφαλώς δεν θα συνέβαιναν αν δεν κατέστρεφαν τα Ελληνικά συγγράμματα και ιδιαιτέρως αν δεν έκαιγαν το 1 εκατομμύριο περίπου τόμους της Βιβλιοθήκης της Αλεξανδρείας. Ωστόσο τους αποθρασύνει και η Ελληνική ανοχή και η αδιαφορία μας. Οι Ελληνες την φιλοπατρία την συνδέσαμε με το σουβλάκι και την ορθοδοξία ! Ομως τίποτα δεν  γίνεται   τυχαία , όπως νομίζουμε. Για όλα υπάρχει μιά σκοπιμότης.

 Οι Αγνωστες Γενοκτονίες του Ελληνισμού

 Η καταστροφή της αρχαίας Ελληνικής Γραμματείας, ο διωγμός και το ξερρίζωμα  του Ελληνικού Πνεύματος και το σπουδαιότερο-που ελάχιστοι Ελληνες το έχουν συνειδητοποιήσει -είναι οι  αλλεπάλληλες  Γενοκτονίες του Ελληνικού λαού που συνχίζονται ως σήμερον, είναι η πιό τεκμηριωμένη απόδειξη για την ύπαρξη συνωμοσίας που εξυφαίνεται  εδώ και  1700 χρόνια εναντίον μας . Ως τώρα υπνώτταμε υπό Μανδραγόρα . Ομως τον τελευταίο καιρό μέσα απο την επανάσταση που έφερε το Διαδίκτυο στην ζωή μας,  μπαίνουν οι «ψηφίδες του μωσαικού της συνωμοσίας» στις θέσεις τους και  έρχονται στο φως πληροροφορίες που συνηγορούν ότι η συνωμοσία  ξεκίνησε  απο την εποχή ακόμη των  Φιλισταίων αλλά και αργότερον. Οταν οι γνωστοί « άσπονδοι φίλοι» μας μπόρεσαν διά δόλου να ελέγξουν την Αυλή του Μεγάλου Βασιλέως της Περσίας   σχεδίασαν και πραγματοποίησαν δύο εκστρατείες  κατά της Ελλάδος που πήραν το όνομα Μηδικά. Οι ίδιοι «άσπονδοι φίλοι» υποδούλωσαν αργότερα την Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία και το Βυζάντιο και τότε τον μοναδικό λαό που  χτύπησαν –και συνεχίζουν να τον πλήττουν-ανελέητα ήτο ο Ελληνικός. Οι Ελληνες ακόμη και σήμερον ζούμε κάτω απο πολιτικοοικονομική  και ψυχοπνευματική δουλεία του εξ Ανατολής εξουσιαστικού και  πνευματικού δόγματος.

Η Εναρξη των Ολυμπιακών Αγώνων

Οι φοινικιστές ψευτοδιανοούμενοι της φυλής της ερήμου-και δυστυχώς και ορισμένοι ημέτεροι δήθεν «προοδευτικοί»-  υποστηρίζουν ότι  η   Ελληνική Ιστορία άρχιζε απο το 876 π.Χ ή το 776π.Χ ημερομηνία ενάρξεως των Ολυμπιακών Αγώνων, ενώ οι Φοίνικες  και οι άλλοι λαοί της Ανατολής και της Μεσογείου ήσαν δήθεν αρχαιότεροι  των Ελλήνων, εις τους οποίους μάλιστα είχον διδάξει  την γραφήν και τις επιστήμες. Επίσης υποστηρίζουν  ότι οι Μακεδόνες και οι Θράκες δεν ήσαν πανάρχαοιοι  Ελληνες, ότι ο Μέγας Αλέξανδρος ήτο Σλαύος και ότι η Ελληνική φυλή έχει προ πολλού αφανισθεί, αλλοιωθεί και εξαφανισθεί από τις εισβολές και απο την επιμιξίαν μετά των ξένων κατακτητών, που κατέβηκαν απο το Βορρά, απο την Ανατολή και απο τον Νότον σε διάφορες εποχές. Ομως υπήρξαν και  οι σοβαροί μελετητές που εναντιώθησαν στην συγχορδία των φοινικιστών όπως οι Τσέλερ, Λάσκυ, Γκαίτε,  Σίλλερ, Σέλεϋ , Λόρδος Βύρων, Φάλκε, Νίτσε Μ. Χάιντερμπέργκερ και άλλοι , των οποίων όμως οι φωνές κατεπνίγοντο απο τους φωνασκούντες, όπως ακριβώς συμβαίνει και σήμερον.

Η Ελλάς χάρισε την Συμμαχική Ν ίκη

Οσον αφορά τις ασύστατες θεωρίες περί της αφανίσεως της Ελληνικής φυλής(θεωρίες Φαλμεράυερ), Ο Ελληνισμός  έδωσε την ελληνοπρεπή απάντηση με  την Εποποιεία του 1940-45, αλλά και με την τέλεση της μοναδικής στα χρονικά 1ης Ολυμπιάδος του 1896 και της  28ης  Ολυμπιάδος των Αθηνών το 2004, που  ήλθαν να τους διαψεύσουν . Και στις τρείς αυτές εκδηλώσεις έδειξαν ότι το υπέρτατον αγαθόν στον  άνθρωπο είναι το ιδεώδες της Ελευθερίας, της Δημοκρατίας και του Εύ Αγωνίζεσθαι. Αυτό ανέκαθεν ήτο το γνώρισμα της Ελληνικής Φυλής. Οι Ελληνες μαχόμενοι μόνοι και αβοήθητοι , εναντίον δύο συδερόφρακτων αντιπάλων(Γερμανικός Ναζισμός-Ιταλικός Φασισμός) , όπως οι Σπαρτιάτες στις Θερμοπύλες και οι Αθηναίοι στον Μαραθώνα , αδιαφορώντας για την ζωή τους κατετρόπωσαν τους εχθρούς των στα Βορειοηπερωτικά βουνά, στα Οχυρά της Μακεδονίας και στην Κρήτη και  καθυστέρησαν τον Αξονα επί 2 και πλέον μήνες. Ο χρόνος αυτός ήτο  καθοριστικός για τις Δυνάμεις του Αξονος,  διότι καθυστέρησαν  την Επιχείρηση Βαρβαρόσα εναντίον της Σοβιετικής Ενώσεως με αποτέλεσμα να  τους πιάσει  ο Ρωσσικός χειμώνας πριν καταλάβουν την Μόσχα . Τότε η Ελλάδα αιφνιδίασε και  εδίδαξε για μιά ακόμη φορά τον κοσμο και διέψευσε τους ψευδολόγους, ότι το ευγενέστερον  και ωραιότερον πράγμα είναι το ιδεώδες της Ελευθερίας. Τους δίδαξε για μιά φορά ακόμη ότι μιά λέξη που δεν υπάρχει σε κανένα λεξικό στον κόσμο, το Ελληνικό φιλότιμο ,   είναι εκείνο που   αφυπνιζει την εθνική του συνείδηση , την ακατανίκητη,     τιτανική και φοβερά εκείνη δύναμη που τον παρορμά σε απίστευτες εκδηλώσεις κατά το διάστημα των χιλιετηρίδων της ζωής του πανάρχαιου έθνους μας . Ο κώδικας αυτός  είναι  μέσα   στο Ελληνικό Πνεύμα , το οποίον είναι αδάμαστον, αδιάφθορον και αθάνατον και δια τους λόγους αυτούς –όπως η Ελευθερία –ούτε συλλαμβάνεται, ούτε φυλακίζεται , ούτε υποκύπτει ούτε αποθνήσκει!!
Και απόδειξη τούτου είναι ότι όλοι οι αρχαίοι λαοί που δημιούγρησαν κάποιον πολιτισμό ανεδείχθησαν και εκυριάρχησαν κατά ορισμένες περιόδους(Ασσύριοι, Βαβυλώνιοι, Σουμέριοι, Αιγύπτιοι,  Χετταίοι, Πέρσες) και αργότερον έσβησαν και δεν απησχόλησαν ξανά τον κόσμο. Το ίδιο συμβαίνει και με τις μετέπειτα αυτοκρατορίες(Βυζαντινή, Ρωμαική, Οθωμανική, Βρετανική , Αυστροουγγρική, Ιαπωνική, Σοβιετική αυτοκρατορία κ.α και τώρα η PAX AMERICANAΟλες εξηφανίσθησαν ή βρίσκονται στην φάση της παρακμής-όπως η Αμερικανική Δημοκρατία όταν μεταβλήθηκε σε αυτοκρατορία- και το μόνο που άφησαν στον κόσμο ήσαν οι εμφύλιοι πόλεμοι, η αποικιοκρατία, η βία, η εκμετάλλευση και τέλος  η παρακμή. Το προνόμιο του Πολιτισμού ανήκει αποκλειστικά στο Ελληνικό Πνεύμα και απόδειξη τούτου είναι η επανάληψη δημιουργίας και επαναδημιουργίας 5 εν συνόλω μεγάλων Πολιτισμών (Προκατακλυσμιαίου, Κυκλαδικού-Αγαίου, Μινωικού, Μυκηναικού, Κλασσικού, Αλεξανδρινού, Βυζαντινού και τέλος της Αναγεννήσεως της Ευρώπης από τον Μεσαίωνα)
Ο νόμος της φθοράς είναι ανίσχυρος να κατισχύσει πάνω στο αθάνατον Ελληνικό Πνεύμα και να πάλι που η ανθρωπότης και πάλι το επιζητά για να την βγάλει στον 21ον Αιώνα της Γνώσης και του Πολιτισμού.
Το Ελληνικό Πνεύμα, της Ελευθερίας, της Δημοκρατίας, της Επιστήμης και Τεχνολογίας, του Μέτρου και της Οικολογίας, του σεβασμού στην Αξιοπρέπεια του Ατόμου, της Δικαιοσύνης κ.ο.κ, επικαλείται έντρομη η ανθρωπότης  να την βγάλει απο τα σημερινά αδιέξοδα. Και ακούγονται και πάλιν οι κραυγές στην Ανατολή και στην Δύση «Πίσω στον Πλάτωνα»
Δεν είναι τυχαίοι οι μύθοι που παριστάνουν τον Ανταίο που πέφτει και ξανασηκώνεται. Οι βάρβαροι εχθροί της Ελλάδος δεν αντελήφθησαν ότι είναι μάταιη η προσπάθεια τους να πλήξουν την κοιτίδα του απαράμιλλου και υπέρτατου Πολιτισμού, που εξημέρωσε τον κοσμο και κάνει και αυτούς που την αντιμάχονται να ζουν καλύτερα και να απολαμβάνουν των ελευθεριών τους. Δεν είναι επίσης τυχαίο ότι η ανθρωπότητα σήμερον αηδιασμένη απο όλα τα πολιτικά συστήματα όλων των χρεωκοπιμένων «ισμών» και των δήθεν «προοδευτικών » ιδεολογιών, των εμπνευσμένων και χαρισματικών ηγετών, των θεοκρατικών δογματισμών και των πλουτοκρατικών  υπερβολών,  ζητάει περισσότερη διαφάνεια  πεισσότερη  Δημοκρατία, περισσότερα Ανθρώπινα Διακαιώματα, περισσότερη Δικαιοσύνη, Συνένωση των Λαών  και διαρκή Ειρήνη με το σταμάτημα των πολέμων , το εξοπλισμών  και την κατάργηση των Πυρηνικών.
Και ενώ όλοι θεωρούν ότι ο Ελληνισμός έχει ‘ξοφλήσει’ την ίδια στιγμή ξαναγεννάται απο την τέφρα του το Ελληνικό Πνεύμα και ο θεματοφύλακας του,ο απανταχού της Γης Οικουμενικός Ελληνισμός-και ιδιαιτέρως εκείνος των ΗΠΑ, του Καναδά και της Αυστραλίας-  να αντιμάχεται το γνωστό «θηρίο» σε μιά μάχη τώρα άνιση , αλλά  νομοτελειακά χαμένη απο τις δυνάμεις του σκότους και της παρακμής . Το Πνεύμα θα κατισχύσει των Υλικών Δυνάμεων όσο μεγάλες κι’ αν φαίνονται αυτές. Ο βίο τους   κοντένει διότι  προδιαγράφεται ζοφερή η προσαρμογή τους στην εποχή  του «Πολιτισμού της Γνώσεως». Η οριστική τους εξαφάνιση είναι ζήτημα χρόνου  και θα επέλθει  όπως ακριβώς επήλθε η εξαφάνιση των κολοσσιαίων δεινοσαύρων του απωτάτου παρελθόντος. Οι μύθοι των Ελλήνων για την Λερναία Υδρα με τις 12 κεφαλές, τον Φοίνικα που αναγεννάται απο την τέφρα του  και τους 12 Αθλους του Ηρακλέους, τις Κενταυρομαχίες και Τιτανομαχίες έχουν βγει απο την προαιώνια πραγματικότητα της ζωής αυτού του προνομιούχου και πανάρχαιου –και γι’ αυτό μισητού από τους βαρβαρικούς – Ελληνικού Εθνους. Διότι αυτό το Εθνος άνθεξε στο διάβα της Ιστορίας του καταδρομές, κατοχές, διώξεις, Γενοκτονίες, καταστροφές των ιερών και οσίων του αλλά μπόρεσε και καταβρόχθησε τους κατακτητές, εξουδετέρωσε το δηλητήριο των κακόβουλων εχθρών του , έκανε δικούς του τους ξένους θεούς πριν τους αποβάλει τώρα σαν ξένα καρκινώματα και πάντα στέκει ο μόνιμος θεματοφύλακας των διαχρονικών και  πανανθρώπινων  Ιδεωδών και Αξιών.
Ολες οι γνώσεις του ανθρώπου που έχουν σχέση με την Φυσικήν , την Αστρονομίαν, αλλά και την Βιολογίαν, την Λογικήν , την Ηθικήν, την Θρησκειολογίαν και την Κοινωνιολογίαν, προήλθον απο τους Ελληνες και ήσαν γνωστές στους πανάρχαιους Ορφικούς Αρχαιοέλληνες ή Προσέλληνες(προ της εμφανίσεως της Σελήνης)
Προ των Αρχαιοελλήνων  καμία ένδειξη , κανένα στοιχείον εξ όσων αποδεικνύεται εκ των αρχαίων κειμένων , αλλά και εκ των νεωτέρων μελετών και αρχαιολογικών ερευνών , δεν υπάρχει. Ορφικών , Πελασγών και Κυκλαδιτών Αιγαίων ακόμη και προ της καταβυθίσεως της Αιγηίδος. Οπως είχε γράψει ο Αισχύλος «ήσαν τα αποφάγια του Ομήρου»  χωρίς κι’ αυτός να υποψιάζεται ότι τις γνώσεις των παλαιοτέρων αντλούσαν, ότι δηλαδή ο Ομηρος και ο Ησίοδος και οι Προσωκρατικοί , αλλά και ο Πλάτων  και ο Αριστοτέλης εν μέρει , κατά την ομολογίαν του επίσης[«Μεταφυσικά»1, 983, β και «Πολιτικά» Α,Β,Γ,Ε ] ότι όλοι οι αρχαίοι σοφοί είχαν δειπνήσει ευωχηθεί στο τραπέζει των  Ορφικών  και του Προκατακλυσμιαίου λαού του Αιγηίδος.
 Αυτήν την Ανθρωπιστική Παιδεία και πρώτιστα την Λογική και Ηθική θέλουν να κατεδαφίσουν οι σύγχρονοι «παγκοσμιοποιητές»  για να περάσουν πάνω στον «μαζοπολτό » της Νέας Τάξεως την παγκόσμια κυριαρχία τους, δηλαδή την πιό στυγνή Δικτατορία που νώρισε ο κόσμος.
Οπως αναφέρει ο σπουδαίος Ελληνιστής Θωμάς Τέϋλορ στο βιβλιο του “THE MYSTICAL HYMNUS OF ORPHEUS ” ότι «η Ελληνική Θεολογία  προήλθεν απο τους Ορφικούς και ότι τόσον ο Πυθαγόρας , όσον και ο Πλάτων, εδανείσθησαν απο τους Ορφικούς πολλάς απο τας θεωρίας των, όπως είναι φανερόν απο την σύγκρισιν των κειμενων των αρχαίων Ελλήνων σοφών με τα κείμενα των Ορφικών»
Ο Εγελος έχει γράψει για τον   Ελληνισμό :«Το Ελληνικό Εθνος είναι το έαρ και η αιωνία νεότης της ανθρωπότητος, διοτι εκείθεν εξεπήγασεν και ο ανθρωπισμός και ο πανανθρώπινος πόνος διά τους δυστυχούντας και δυναστευομένους ανθρώπους»[«Αληθινή Προιστορία»-Ανέκδοτα Αποσπάσματα παρα 7, 11, 8 ]
Αλλά και μερικοί παλαιότεροι εκδότες των  Ορφικών , οι οποίοι ουδόλως αντελήφθησαν  την βαθυτέραν έννοιαν  και τους άπειρους συμβολισμούς των Ορφικών, που προδίδουν γνώσεις και αστρονομικές και άλλες παρατηρήσεις που ανάγονται σε πανάρχαιες εποχές. Οπως δε προαναφέραμε ο διακεκριμένος αστρονόμος Κ. Χασάπης απέδειξε ότι τα κείμενα τους παρέχουν αποδείξεις και πληροφορίες που για πρώτη φορά έρχονται στο φως. Εξ αυτών αποδεικνύεται ότι οι Ορφικοί ή οι Αρχαιοέλληνες είναι πανάρχαιοι κάτοικοι της χώρας αυτής και πρώτοι ησχολήθησαν με την έρευναν και την εξήγησιν των Φυσικών  φαινομένων και έφθασαν σε απίστευτες παρατηρήσεις που φθάνουν 10.000 π. Χ . Ο Κ. Χασάπης αποκαλύπτει και εκμηδενίζει τους άθλιους και κακοήθεις  διστρεβλωτές της Ελληνικής Προιστορίας απο τους αδίστακτους και καταχθόνιους ραδιούργους και συνωμότες της ανθρωπότητος και της
Ιστορικης αλήθειας. Τον Κ. Χασάπην έρχονται άλλοι επιστήμονες να συμπληρώσουν με νεώτερες έρευνες και να αποδείξουν ότι οι Ελληνες ζούσαν σ’ αυτόν εδώ τον χώρο που ονομάζεται Ελλάς  και Ανατολική λεκάνη της Μεσογείου  προ 200.000 και 800.000 ακομη ετών. Στο βιβλίο ‘ΑΛΗΘΙΝΗ ΠΡΟΙΣΤΟΡΙΑ ’ του Ιωάννου Πασσά και στο «Εγκλημα της Επιστήμης » Προσάρτημα Β! παρουσιάζεται η φανερή και αφανής δράση των Εβραίων Σιωνιστών κατά της Ελληνικής Φυλής και του Ελληνικού Εθνους, ακομη και σήμερον, εκπορευόμενον απο όλα τα κέντρα εξουσίας που ελέγχει η διεθνής εξουσία και μεταδιδόμενο απο ΄τα κυριότερα ΜΜΕ , τα ελεγχόμενα απο Εβραίους Σιωνιστές . Το κυριότερο ιδεολογικό τους όπλο είναι η Μονοθεία, την οποίαν εξάπλωσαν ανά τον κόσμο με τις τρεις Εβραιογενείς εξουσιαστικές και δογματικές κοσμοπολιτικές θρσκείες(Ιουδαισμό, Χριστιανισμό, Ισλαμισμό)
Εν συμπεράσματι με την μελέτη των Ορφικών και των άλλων κειμένων της Ελληνικής Γραμματίας –και όχι μόνον-αλλά και τις νέες αρχαιολογικές έρευνες ανατρέπονται πλήρως οι δογματικές θέσεις του διεθνούς κατεστημένου αναφορικά με την Ιστορία και Προιστορία, την καταγωγή του ανθρωπότητος και της Ελληνικής φυλής και το σημαντικώτερον , για την προέλευση του ανθρώπου και του πολιτισμού. Να σημειωθεί μέχρι σήμερον διδάσκουν τους ανθρώπους σε όλες τις χώρες του κόσμου με ασύστατες ψευδολογίες και με αφθονία μύθων και παραμυθιών  οι διάφοροι μυθογράφοι, μυθοπλάστες, κοινοί ψεύτες και πνευματικοί απατεώνες τα πιά απίθανα και παράλογα πράγματα για την Ελληνιή Ιστορία και Προιστορία, χωρίς να ενδιαφέρονται για την επιστημονική και ιστορική αλήθεια. Ακρογωνιαίος λίθος και σημείο αφετηρίας όλων είναι η Βίβλος , το ψυχοφθόρο και εγκληματικό τούτο βιβλίο που εκθειάζει τον «εκλεκτό λαό του θεού»  αλλά  στάζει μίσος κατά των λοιπών λαών του κόσμου και ιδιαίτερα κατά του Ελληνισμού.  Και ο λόγος που δεν μπορεί να κάνουν μιά γενική ΑΝΑΔΙΑΡΘΡΩΣΗ  και ΑΝΑΜΟΡΦΩΣΗ της Προιστορίας , εμπόδιο  στέκει η Βίβλος η οποία υποστηρίζει την αντιεπιστημονική και ψευδή θέση ότι ο κόσμος εδημιουγρήθη το 4004π.Χ και επομένως κάθε επιστημονική μαρτυρία περί της υπάρξεως ζωής προ της ημερομηνίας αυτής ήτο αίρεση ειδωλολατρική που αναφέρεται στα Ελληνικά κείμενα. 

Η Θρησκευτική Εξουσία

Επί σειρά χιλιετιών, η θρησκευτική εξουσία αναπαράγει τους σωτηριακούς μύθους των θεών του παρελθόντος. Η επανεκτίμηση του ιστορικού ρόλου των γιγάντιων διαχρονικών «όντων» , που ονομάζουμε θρησκείες , είναι σήμερα μιά διαπιστωμένη επείγουσα αναγκαιότητα, διότι μόνον έτσι θα βγει η ανθρωπότης οριστικά απο τον σκοτεινό Μεσαίωνα και θα ατενήσει το Φως της μεγαλειώδους «Εποχής της Γνώσεως»  που αναμένει το ανθρώπινο γένος. Δυστυχώς , η πνευματική εξάρτηση των λαών και πολλαπλοί δεσμοί αίματος και συμφερόντων, που εδώ και αιώνες σφυρηλατήθησαν απο τα θεοκρατικά ιερατεία, στέκουν εμπόδιο στην ελεύθερη κριτική των θρησκειών και στην αναθεώρηση της δογματικής σκέψεως. Η Βίβλος , οι ήρωες της και τα θαύματα αναντίρρητα κατέχουν μιά δεσοπόζουσα θέση στο παγκόσμιο θεολογικό γίγνεσθαι, διότι οι διάσημες θεοουργίες αποτελούν το γενετικό υλικό , τριών σημαντικών θρησκειών που αγκαλιάζουν  μεγάλο μέρος του πληθυσμού της Γης. Ολα άρχισαν απο την μικρή βιβλική θεολογία του Ιουδαισμού που αρχικά αφορούσε μιά μικρή αποικία Χαλδαίων της Παλαιστίνης. Ομως πριν απο δύο περίπου χιλιετίες με μιά ανεξήγητη μέχρι σήμερον έκρηξη ιαματικών θαυμάτων, μετεξελίχθη σ’ αυτό που σήμερα ονομάζουμε Χριστιανισμό, που κατάφερε να εξοβελίσει τους Πατρώους Ολύμπιους Θεούς ακόμη και στην κοιτίδα τους και να ξαπλωθεί στην Ευρωπαική Ηπειρο.[«Το Θέατρο της Σωτηρίας» του Μιχάλη Καλόπουλου]
Σήμερα λιπόν που υπάρχουν τόσες καταστρεπτικές δυνάμεις στον κόσμο που αν δεν τις ελέγξει αποτελεσματικά μπορεί να εξαφανίσουν κάθε μορφή στον πλανήτη , είναι ανάγκη να ελεχθούν και να απομυθοποιηθούν και οι θρησκευτικές δοξασίες οι οποίες  δημιουργούν έξαψη και φανατισμό στον κόσμο. Οι δυνάμεις αυτές  κρατούν  σε   « ομηρία» το ακμαιότερο υλικό και πνευματικό κεφάλαιο της ανθρωπότητος και αποπροσανατολίζουν και αποδιοργανώνουν τις μοναδικές ίσως δυνάμεις αποτροπής μιάς επικείμενης πλανητικής καταστροφής(Πυρηνικής, Οικολογικής, Τεχνολογικής)
Υπάρχουν βέβαια πολλοί που θα ενοχληθούν από την ολομέτωπη αυτή προσέγγιση και κριτική της Βίβλου και του θεού Γιαχβέ, αλλά αυτή η αμφισβήτηση πληρώθηκε με ποταμούς αίματος και είναι η μεγαλύτερη κατάκτηση του Ανθρώπου. Πρώτοι οι Ελληνες αμφισβήτησαν τους θεούς τους  και αυτό ήτο το σωτήριον σάλπισμα του ζήδωρου και σωτήριου Ελληνικού Πνεύματος. Εκτοτε όλες οι Αβραμικές θεολογίες δεν συγχώρησαν το «βέβηλο»  Ελληνικό Πνεύμα που έβαλε τον  Λόγο και την Φύση πάνω απο τους κατασκευασμένους απο τους πρωτόγονους  θεολογικές δοξασίες.. Ολες οι Θρησκείες είναι ανθρώπινα δημιουργήματα και επομένως πρέπει να αναθεωρούνται και να προσαρμόζονται  προς την εποχή τους.
Τυφλωμένοι απο το μίσος και την εμπάθεια κατά των Ελλήνων οι αδίστακτοι αυτοί πολέμιοι της Ελληνικής φυλής   κατέστρεψαν  με μανία τις Ελληνικές βιβλιοθήκες , τα έργα τέχνης, τους  ναούς και τα ιερά , τα αμφιθέατρα, τις φιλοσοφικές στοές και ακαδημίες κ.α . Και ουδόλως εσκέφθησαν οι ανόητοι ότι θα ήρχετο κάποια ημέρα που θα αναπηδούσε εκ της Γης  και εκ των κειμένων η αλήθεια , την οποίαν είχαν αποπειραθεί να πνίξουν σε ένα τέλειο πολιτιστικό έγκλημα να τους διαψεύσει για μιά ακόμη φορά, όπως τους διαψεύδει συνεχώς η Ιστορία με τα εγκλήματα που διαπράττουν σε βάρος της ανθρωπότητος με την σφαγή των Ινδιάνων της Αμερικής και Αυστραλίας, με την πώληση ως δούλων των Μαύρων της Αφρικής, με τα εγκήματα των Σταυροφόρων στην Μέση Ανατολή, με τις Γενοκτονίες κατά των Ελλήνων, και πρόσφατα με τους Α και Β! Π. Π , του Ψυχρού Πολέμου και   των εκατοντάδων περιφερειακών πολέμων , ως τον τελευταίο πόλεμο στο Ιράκ  Δυστυχώς ακόμη και σήμερον υπάρχουν Κύριλοι που θανατώνουν με φρικτό τρόπο Υπατίες , υπάρχουν Θεοδόσιοι που  φυλακίζουν το αθάνατο Ελληνικό Πνεύμα με τον δογματισμό τους , υπάρχουν Ιουστινιανοί και Διοκλητιανοί που κατεδαφίζουν την φιλοσοφία και την ανεξιθρησκεία , υπάρχουν εξουσιαστές που οδηγούν τον κόσμο προς χάριν του κέρδους στα πολεμικά σφαγεία.
 Βέβαια σήμερον λόγω των  γεωπολιτκών συνθηκών μετά την δημιουργία του κράτους  του Ισραήλ, έχει επέλθει εσωτερική  διαμάχη  μεταξύ των   Αβραμικών  Ιουδαιοχριστιανικών θρησκειών(Ιουδαισμού-Χριστιανισμού) απο την μιά μεριά   κατά της επίσης Αβραμικής  Ισλαμικής θρησκείας, από την άλλη. Η  διαμάχη αυτή  θα καταλήξει, όπως δείχνουν τα πράγματα, σε  Σύγκρουση Πολιτισμών και σε Θρησκευτικό Πόλεμο
Δυστυχώς οι προαιώνιοι εχθροί του Ελληνισμού συνεπικουρούνται απο ορισμένους «Ελληνες» την καταγωγή αλλά σφόδρα ανθέλληνες που είναι βαθειά διαβρωμένοι απο τον ευδαιμονισμό, την ευζωίαν  και απο την εχθρική προπαγάνδα.

Ο Αέναος Πόλεμος Υλης και Πνεύματος

Γιατί όμως εφ’ όσον ο Ελληνισμός τόσο πολύ τους ευεργέτησε αυτοί εναντιώνονται προς τον Ελληνισμό και μάλιστα εξέχοντες διανοούμενοι οι οποίοι παρεδέχθησαν και διεκήρυξαν ότι η ανθρωπότης ωφείλει τον εκπολιτισμό της στην συμβολή των αρχαίων Ελλήνων;
Για να μην μακρυγορήσουμε και επαναλάβουμε θεωρίες θα περιορισθούμε να πούμε ότι το φαινόμενον τούτο εντάσσεται στην αιώνια  πάλη μεταξύ  της Υλης και του Πνεύματος, της οπισθοδρομικότητος και της προόδου και γενικά της πάλης του ιδεώδους της Ελευθερίας προς την βία ,τον δογματισμό και τον δεσποτισμό.

Το Υπέρτατο Χρέος των Ανθρώπων

Οταν οι Ελληνες πρώτοι στοχάσθηκαν τόσα πολλά ευεργετικά πράγματα για τις κοινωνίες και εξημέρωσαν ακόμη και τα άγρια ζώα ακόμη , όμως δεν  φρόντισαν  να εξημερώσουν το ανθρώπινο γένος και να το κάνουν να  σκέπτεται και να ενεργεί σύμφωνα   με   τους κανόνες της Λογικής και του Ανθρωπισμού, αλλά αφήκαν αυτούς άρπαγες, απειθείς, ταραχοποιούς, υβριστές ,  κλέπτες και κακούργους προς αλλήλους προς βλάβην και ζημίαν του κοινωνικού βίου. Ετσι οι βάρβαροι   γίνονται ολονέν και αγριώτεροι και σκληρότεροι ακόμη και αυτών των θηρίων προς τους ομοφύλους των , προς τους ομογενείς των, αλλά και προς τους αλλοφύλους. Εκείνο που λείπει απο τον Ανθρωπο δεν είναι η Υλη αλλά η Παιδεία και ο Πολιτισμός. Η Υλη και η εν δυνάμει Ενέργεια(ηλιακή) είναι άφθονες στην φύση και επαρκούν για να ζήσει ευτυχισμένο το ανθρώπινο γένος , αρκεί να  αλλάξει τρόπο σκέψεως και δράσεως ο Ανθρωπος και να  κάνει  δικαιοτέρα την κατανομή τους . Ο Προμηθέας συνεχώς μας καλεί να τον ελευθερώσουμε για να μας δώσει το Φως του Ηλίου. Πρέπει κάποτε να επανέλθουμε στις ρίζες μας και ν’ αποβάλουμε το βάρβαρον , το τρχύ, ανοίκιον, δυσειδές και άγριον ένδυμα και να ενδυθούμε και πάλιν με το ήμερον, το σεμνόν, το αγωνιστικόν, το περικαλές, οικείον και λαμπρόν πατρώον περίβλημα. Και αυτό θα γίνει με την καλλιέργεια της Γλώσσης, της Φιλοσοφίας, των Μαθηματικών, της Μουσικής, της Τέχνης και του Αθλητισμού. Να σταματήσουμε την Ασιατική αμάθειαν , το ψεύδος, την αγριότητα, την ωμότηα, την αναξιοκρατίαν, την μισανθρωπίαν, το αιμοβόρον ήθος , την δουλείαν και την «ιδιοτείαν»(το ακοινώνητον ήθος). Ας μιμηθούμε τον Δία που το πρώτον του μέλημα όταν έγινε μονάρχης ήτο να διατάξει την ισότιμον και δημοκρατικήν πολιτείαν , την εξολόθρευση των ληστών και των κακούργων, την εξημέρωση των ανθρώπων στις πόλεις(πολισμόν), γι’αυτό ετιμήθη ως θεός. Οθεν ο βαρύτερος γενόμενος της ισότητος , ενομίζετο τύραννος ,  και ο ισχυρότερος μισητός.  Σήμερον δε έχουν πληθύνει και οι τύραννοι και οι ισχυροί και κακούργοι ανά τον κόσμο και στην πατρίδα μας. Καμία δύναμη εξαναγκασμού και  δεσποτισμού δεν δύναται να αναγκάσει τον  Ελληνα να  κατρορθώσει κάτι , αλλά μόνον οικεία και κοινή  θέλησις και προαίρεσις. Παρόμοια κατορθώματα έκαναν και οι άλλοι Πατρώοι μας Θεοί και ήσαν το υπόδειγμα των Ελλήνων. Η βία  και άνομος ανάγκη προξενεί απείθεια , ανυπακοή ,  φόνους, αναρχία, πολυαρχία, αταξία   και χάος στην κοινωνία. Αυτό ήτο και το νόημα της θυσίας του Σωκράτους που προτίμησε να πεθάνει παρά να παραβεί τους Αθηναικούς νόμους. Είναι καιρός οι Ελληνες να ωριμάσουμε και να αποκτήσουμε Αυτογνωσίαν και να θέσουμε ως όραμα την μεγαλουργία της πατρίδος μας. Οταν οι προύχοντες και οι διοικούντες το Γένος καταχρώνται την ιεράν θέληση του Γένους , δι’ ιδίαν ματαιοδοξίαν , ή για να καλύψουν την μανία και το πάθος του πλουτισμού, αυτό προξενεί αναταραχή, επαναστατικές ανατροπές και απαγοήτευση και παρακμή στην κοινωνία. Ας μιμηθούν τους Εθνικούς μας Ευεργέτες που ελάμπρυναν με τις ευεργεσίες τους την πατρίδα αντί να αποθησαυρίζουν τον πλούτο . 

Οι Επαγγελματίες Πολιτικοί Θάπτουν την Ελλάδα

Ας ελπίσουμε ότι αυτοί είναι οι τελευταίοι επαγγελματίες πολιτικοί  και ότι αύριον θα ευρεθούν υπεύθυνοι πολιτικοί. Οτι αυτοί θα είναι  κατηρτισμένοι πνευματικά ηγέτες , ευπατρίδες και αληθινοί πατριώτες , που δεν θα εκβιάζονται , δεν θα εξαγοράζονται, δεν θα διαπλέκονται , δεν θα συναλλάσσωνται με τον εχθρόν , δεν θα υποχωρούν συνεχώς. Οτι κάποτε     θα αξιοποιήσουν και θα προβάλλουν διεθνώς αυτά τα αθάνατα , χρησιμότατα και κυριολεκτιώς εθνικά κείμενα που γράφονται από πλείστους συγγραφείς-αφιλοκερδώς οι πιό πολλοί- προς μεγίστην εξυπηρέτησιν και ωφέλεια και των ξένων , οι οποίοι επιτέλους θα ησυχάσουν  και θα παύσουν στο μέλλον να αγωνιζονται και να προσοπαθούν να διαστρέψουν  την Ελληνική , αλλά και την Παγκόσμια Προιστορία και Ιστορίαν. Οτι κατ’ αυτόν τον τρόπο θα σταματήσουν τους διωγμούς και τις Γενοκτονίες  κατά του ένδοξου και γεναιόδωρου Εθνους μας. Η Πολιτεία πρέπει να σκύψει με σεβασμό στον Πολιτισμό μας και να τον εντάξει σε όλες τις βαθμίδες της Παιδείας μας ώστε τα Ελληνόπουλα να συνειδητοποιήσουν  την υπεροχή και την αξία της φυλής των Ελλήνων , η οποία όπως είναι φανερόν ατύχησε κατά την νεωτέραν περίοδον, αφού έχει όχι μόνον αδιάφορους αλλά και αμαθείς ή και άτολμους , ή και παραπλανηθέντες έστω , αλλά εμφανώς και ενθέρμως εργαζομένους  υπέρ των απόψεων των ξένων, ακόμη και όταν τους ενημερώνεις περί τούτου, όπως συμβαίνει με τους φοινικιστές, τους παρασυρθέντες απο τις ιουδαιοχριστιανικές αιρέσεις κ.ο.κ Ολοι οι Ελληνες είτε στο σχολείο είτε κατά μόνας θα πρέπει να μελετήσει την απαρχή και την αφετηρία του Ελληνικού Πνεύματος ώστε να είναι σε θέση να αντικρουει σε δημόσιες ή ιδιωτικές συζητήσεις τους προπαγανδιστές και να ενημερώνει τους αμαθ είς Ελληνες  και ξένους πάνω στην ιστορία μας. Διότι αν συνεχισθεί και στο μέλλον η «συνωμοσία της σιωπής» που επέδειξαν όλοι σχεδόν οι πολιτικοί μας και ορισμένοι «πνευμακοί  μας ηγέτες »  τότε η κατάσταση αυτή θα πρέπει να χαρακτηρισθεί ΠΡΟΔΟΣΙΑ και αυτοί ΠΡΟΔΟΤΕΣ του Εθνους και του Λαού.

ΤΕΛΟΣ

Thursday, 29 May 2014

Τα Δελφικά Παραγγέλματα- ΛΟΓΙΑ ΥΨΗΣΤΗΣ ΣΟΦΙΑΣ




Τα Δελφικά Παραγγέλματα ήταν εντοιχισμένα
στον πρόναο του ναού του Απόλλωνος στους Δελφούς.
Για αιώνες έδειχναν στους προγόνους μας
τον δρόμο της Σοφίας και της Αρετής.
Ας γίνουν παντοτινός οδηγός και στη δική μας ζωή
και κάθε μέρα ας μας οδηγούν πιο κοντά
στα προγονικά μας ήθη και αξίες.
Παρακολουθείστε ένα βίντεο που παρουσιάζει μέρος
από τα Παραγγέλματα αυτά, σε συνδυασμό
με ιδιόγραφη μουσική και συμβολισμούς.
Κ.Σ.

https://www.youtube.com/watch?v=bOrTKVEX2dw&feature=youtu.be

Thursday, 15 May 2014

Η Μάχη της Κρήτης 1821-1824

Η Μάχη της Κρήτης 1821-1824
15/05/2014

Γράφει ο Ιωάννης Δ. Παπακωνσταντίνου
Μετά από ηρωικό αγώνα επί τρία χρόνια, το 1821-1824, κατά στρατευμάτων από τρεις ηπείρους (Ασία, Αφρική και Ευρώπη), οι Έλληνες Κρήτες κατέθεσαν τα όπλα μόνον όταν πλέον η συνέχιση τού ένοπλου αγώνα θα έθετε σε κίνδυνο την πληθυσμιακή υπεροχή τους στη Μεγαλόνησο, και μόνον αφού προηγουμένως συνέβαλαν καθοριστικά με τις τεράστιες θυσίες τους στην προάσπιση και σταθεροποίηση τής νεοφυούς Ελληνικής Πολιτείας και στη μεταστροφή των Μεγάλων Δυνάμεων υπέρ τής εμπολέμου Ελλάδος.

Τον μήνα (Μάιος 1821) που η Μαγνησία και η Μακεδονία εισήρχοντο στον Πόλεμο τής Ελληνικής Ανεξαρτησίας, η Κρήτη κατεκλύζετο από άθλια μαντάτα από την Κωνσταντινούπολη περί μαζικών σφαγών Ελλήνων από Οθωμανούς, και από τη Ρούμελη, τον Μωριά και τα νησιά τού Αιγαίου περί αντεκδικητικών σφαγών Τούρκων από Έλληνες. Ως αποτέλεσμα, η εχθρότητα μεταξύ Μουσουλμάνων και Χριστιανών στην Κρήτη οξύνθηκε, παρά τις άοκνες (αλλά μάταιες) προσπάθειες των Χριστιανών ιερωμένων να αποτρέψουν την εμπλοκή τής Κρήτης στον πόλεμο.

Ειδικότερα, η Εκκλησία, ως αμύντωρ τής ελληνικής γλώσσας και τού Ελληνικού Γένους, συνέβαλε με ηγετική φρόνηση κατά παράδοση (επί αιώνες) στην αποτροπή των πιστών από την εμπλοκή τους σε αυθόρμητες (αλλά μάταιες) τοπικές εξεγέρσεις, ειδικά όταν δεν υπήρχαν εχέγγυα για αποτροπή μαζικών σφαγών ή και ολικής γενοκτονίας των Ελλήνων σε περίπτωση ήττας τους. Έτσι και το 1821, ενώ οι κληρικοί ευλογούσαν ή και έπαιρναν τα όπλα στον Μωριά και στη Ρούμελη, ταυτόχρονα άλλοι κληρικοί έδιναν αγώνα στην Κρήτη για να αποτρέψουν τούς Χριστιανούς τής νήσου από το να εμπλακούν στον Ελληνοτουρκικό πόλεμο πριν από την εμφάνιση τού Ρωσικού Στόλου στα παράλια τής Κρήτης.

Ειδικότερα, η Κρήτη ήταν όχι απλώς ευάλωτη ως νήσος — στερουμένη δικού της ναυτικού και απειλουμένη από βορρά (Τουρκικός Στόλος) και νότο (Αιγυπτιακός Στόλος) — αλλά επιπροσθέτως είχε μία πληθυσμιακή ιδιομορφία: Εκ των 290.000 κατοίκων της το 1821, οι Χριστιανοί ήσαν μεν πλειοφηφία (160.000) αλλά και οι Τούρκοι (130.000) αποτελούσαν ένα μεγάλο μέρος (44%) τού


Γιάννης Τσικαλάκης οπλαρχηγός στο Λασήθι

πληθυσμού. Οι περισσότεροι εξ εκείνων των Τούρκων ήσαν Μωαμεθανοί Κρητικοί, απόγονοι οικογενειών τής Κρήτης που αλλαξοπίστησαν κατά το παρελθόν επί Τουρκοκρατίας. Επομένως οι εχθροπραξίες στην Κρήτη θα εκτραχύνοντο κατ’ ουσία σε εμφύλιο πόλεμο και ταυτόχρονα σε θρησκευτικό πόλεμο, δηλαδή στις δύο χειρότερες μορφές πολέμου από πλευράς αγριότητας και φανατισμού, και μάλιστα στο κοινωνικοπολιτιστικό πλαίσιο τής παραδοσιακής “βεντέτας”. Υπήρχε επομένως μέγας κίνδυνος αφανισμού ολοκλήρου τού πληθυσμού τής νήσου δι’ αλληλοσφαγής, δεδομένου ότι οι εκ φύσεως γενναίοι και σκληροτράχηλοι Κρητικοί θα ήταν μάλλον δύσκολο να νικήσουν εαυτούς (οι Χριστιανοί Κρητικοί τούς Μωαμεθανούς Κρητικούς ή αντιστρόφως) χωρίς παρέμβαση τής Ρωσίας.

Για τούς παραπάνω λόγους, οι αρχιερείς τής Κρήτης, έχοντες επίγνωση των ιστορικών ευθυνών τους έναντι του έθνους και της Ανθρωπότητας, αγωνίζοντο αφενός για να αποθαρρύνουν τούς Χριστιανούς πιστούς από το να σηκώσουν τα όπλα κατά των θρησκευτικώς ετερόδοξων αλλά γονιδιακώς ομογενών τους, και αφετέρου για να καταστείλουν την εκδικητική μανία των Τούρκων μέσω δωρεών και χρηματισμών. Εις μάτην όμως: Η σφαγή στην Κρήτη άρχισε με πρωτοβουλία των ιδίων των Τούρκων, που την 17 Μαΐου 1821 άνοιξαν τις οπλοθήκες και εφόπλισαν τον Μωαμεθανικό πληθυσμό τής νήσου. Την επομένη, ο Πασάς των Χανίων εξέδωσε ορισμό (άδεια) για γενική σφαγή των Χριστιανών, αναγνώσθηκε ο σχετικός φετφάς στα τζαμιά τής Κρήτης, και η σφαγή άρχισε στη Μεγαλόνησο.

Επιπροσθέτως τα νέα περί καταστροφής τζαμιών στον Μωριά και στη Ρούμελη — οι εμπόλεμοι Έλληνες αφαιρούσαν τούς (μεταλλικούς) μιναρέδες των τζαμιών ως πρώτη ύλη για να κατασκευάζουν βόλια για τα όπλα τους — παρόξυναν σε ακραίο σημείο τον θρησκευτικό φανατισμό των Μουσουλμάνων Χανιωτών εναντίον των Χριστιανών ομόαιμων συντοπιτών τους. Ο φανατισμός των Μουσουλμάνων έγινε τόσο ανεξέλεγκτος και επικίνδυνος που ανάγκασε τον Λατίφη Πασά των Χανίων να παραδώσει στα φονοκτόνα χέρια τού Μουσουλμανικού όχλου τον Επίσκοπο Κισσάμου και τον διδάσκαλο τού αλληλοδιδακτικού σχολείου των Χανίων. Αμφότεροι υπέστησαν μαρτυρικό θάνατο, ήτοι διαπόμπευση στους δρόμους τής πόλεως, βασανιστήρια και δημόσιο απαγχονισμό έξω από την πόλη την 19 Μαΐου 1821 σύμφωνα με το εξουσιαστικό “παράδειγμα” που έδωσε στους Οθωμανούς υπηκόους του ο Σουλτάνος Μαχμούντ Β΄ με τον απαγχονισμό τού Γρηγορίου Ε΄ την 10 Απριλίου.

Στη συνέχεια οι πασάδες της Κρήτης διέταξαν καθολικό αφοπλισμό των Χριστιανών τής Κρήτης. Για τούς σκληροτράχηλους Σφακιανούς και τούς ορεσίβιους Ριζίτες όμως ήταν αδιανόητο να αποδεχθούν τον αφοπλισμό τους και να παραδοθούν επαφιέμενοι στον οίκτο των Μουσουλμάνων της νήσου. Επιπλέον γνώριζαν πλέον ότι ο εθνοκτόνος θρησκευτικός πόλεμος μεταξύ Ελλήνων και Τούρκων εμαίνετο στην Ελλάδα και στο Αιγαίο και είχε αρχίσει να επεκτείνεται και στην Κρήτη, όπως κατέδειξαν τόσον τα οχλοκρατικά εγκλήματα των Μουσουλμάνων στα Χανιά την 19 Μαΐου, όσον και αυτές οι ίδιες οι διαταγές περί αφοπλισμού των Χριστιανών Κρητών. Σε εκείνο το ασφυκτικό πλαίσιο, πιεζόμενοι οι Σφακιανοί να επιλέξουν μεταξύ συναινετικού αφοπλισμού τους από τούς Οθωμανούς και πολέμου κατά των Οθωμανών, επέλεξαν το δεύτερο.

1. Η Μάχη της Κρήτης, 1821

Οι Σφακιανοί άρχισαν τις εχθροπραξίες την 14 Ιουνίου 1821, ήτοι σχεδόν ένα μήνα μετά τα οθωμανικά εγκλήματα στα Χανιά (19 Μαΐου 1821): Σε σύμπραξη με τούς Ριζίτες, όπως επίσης και με Αποκορωνίτες, Αγιοβασιλίτες και Μεσαρίτες, οι Σφακιανοί επιτέθηκαν σε τουρκικό στρατιωτικό απόσπασμα στο χωριό Λούλο (νοτίως των Χανίων) και έτρεψαν τούς Τούρκους σε φυγή. Στη συνέχεια οι εμπόλεμοι Έλληνες τής Κρήτης πορεύθηκαν βορειοανατολικά και κατενίκησαν όλα τα τουρκικά αποσπάσματα που συνάντησαν στην προέλασή τους (Κεραμεία, Μάλαξα, Αρμυρός, Πρόσνερο, Καλύβες).

Όταν ξεκίνησαν τις εχθροπραξίες με εκείνη την εκστρατεία, οι Έλληνες Κρήτες, όπως και οι υπόλοιποι Έλληνες, δεν είχαν αναδείξει αρχιστράτηγο. Σε ηγετικό επίπεδο, πολεμούσαν υπό



Γεώργιος Δασκαλάκης (Τσελέπης)

καθεστώς πολυαρχίας αλλά εντούτοις σε πλήρη σύμπνοια και με αδελφική συνεργασία των επί μέρους ενόπλων σωμάτων (Σφακιανοί, Ριζίτες, Αποκορωνίτες, Μεσαρίτες κ.τ.λ.). Ξακουστοί οπλαρχηγοί ήσαν οι Γεώργης Δασκαλάκης (“Τσελεπής”), και ο Σήφακας Κωνσταντουδάκης, όπως επίσης και οι Σταμάτης Ανωγειανός, Αντώνης Μελιδώνης, Ρούσος Μπουρδουμπάς, Αναγνώστης Παναγιώτου, Αναγνώστης Παπαδάκης, Ανδρέας Παπαπωλάκης, Ανδρέας Φασουλής, Βασίλης Χάλης και Γιάννης Χάλης, οι Δεληγιάννακες, οι Σουδεροί, και πολλοί άλλοι. Όλοι διεκρίνοντο για την ανδρεία τους.

Ως αντίδραση στην προέλαση των Ελλήνων Κρητών, ο πασάς των Χανίων διέταξε τον άμεσο εξοπλισμό των Μουσουλμάνων της πόλεως (17 Ιουνίου). Την επόμενη μέρα (18 Ιουνίου) ο πασάς εξέδωσε ορισμό για γενική σφαγή όλων των Χριστιανών, και στα τζαμιά των Χανίων αναγνώσθηκε ο συναφής φετφάς. Αμέσως στη συνέχεια ο Μουσουλμανικός όχλος επεδόθη σε σφαγές και λεηλασίες εναντίον των Χριστιανών τής πόλεως, όπου όμως “μόνο” 35 Χριστιανοί Χανιώτες θανατώθηκαν εκείνη τη μέρα (18 Ιουνίου 1821) διότι οι περισσότεροι Χριστιανοί είχαν προλάβει να εγκαταλείψουν εγκαίρως την πόλη. Την επόμενη μέρα (19 Ιουνίου) ο μαινόμενος ένοπλος όχλος εξήλθε της πόλεως των Χανίων και συνέχισε επί μέρες, μέχρι το τέλος τού Ιουνίου 1821, τις ωμότητες και καταστροφές σε δεκάδες χωριά και αρκετά μοναστήρια της περιοχής. Το τελευταίο δεκαήμερο τού Ιουνίου πολλές ανδραποδισθείσες Χριστιανές γυναίκες από την ευρύτερη περιοχή των Χανίων πωλούντο ως δούλες στο παζάρι της πόλεως.

Σε αντίποινα οι Έλληνες Κρήτες προέλασαν ανατολικά και επιτέθηκαν στο χωριό Επισκοπή (300 οικογένειες) όπου διέπραξαν αντεκδικητικές ωμότητες κατακαίοντες πολλά τουρκικά σπίτια, όπως επίσης το τζαμί και την τουρκική βιβλιοθήκη, και σφάζοντες δεκάδες Μουσουλμάνους κατοίκους.

Στη συνέχεια οι Έλληνες Κρήτες προέλασαν ακόμη ανατολικότερα, διαδίδοντες τις φλόγες τού πολέμου στην περιοχή τής Ρεθύμνης, και κατέλαβαν το χωριό Ατσιπόπουλο (εγγύς τού Ρεθύμνου). Εκεί ενεπλάκησαν σε μάχη εναντίον ισχυρού σώματος 2.000 Τούρκων τού Ρεθύμνου. Υπό την πίεση των Τούρκων οι Έλληνες αναγκάσθηκαν να εξέλθουν από το χωριό, και έλαβαν ασφαλέστερες θέσεις μάχης στην πέριξ περιοχή.

Η προέλαση των Ελλήνων Κρητών προς τα ανατολικά, παρόξυνε τον φανατισμό των Μουσουλμάνων στο Μεγάλο Κάστρο (Ηράκλειο), όπου άρχισε γενική σφαγή των Χριστιανών της πόλεως την 23 Ιουνίου 1821. Στο λουτρό αίματος εκείνης της αποφράδος ημέρας, 730 άοπλοι Χριστιανοί Κρήτες σφαγιάσθηκαν από τον ένοπλο Μουσουλμανικό όχλο. Στους σφαγιασθέντες συμπεριλαμβάνοντο ο Αρχιεπίσκοπος Κρήτης Γεράσιμος και πέντε επίσκοποι (Διουπόλεως, Κνωσσού, Λάμπης, Σητείας και Χερσονήσου). Μετ’ ολίγον 200 άοπλοι Χριστιανοί χωρικοί σφαγιάσθηκαν απροκλήτως στη Σητεία. Επίσης δεκάδες ιερωμένοι, ηγούμενοι και μοναχοί σφαγιάσθηκαν στο Ρέθυμνο κατά διαταγή τού Οσμάν Πασά.

Στους επόμενους δύο μήνες (Ιούλιο-Αύγουστο 1821) οι Τούρκοι οργάνωσαν και διεξήγαγαν τρείς στρατιωτικές εκστρατείες εναντίον των εμπολέμων Ελλήνων Κρητών. Και οι τρεις εκστρατείες των Τούρκων απέτυχαν να καταστείλουν την εξέγερση των ραγιάδων της Μεγαλονήσου. Ειδικότερα:

Πρώτη Εκστρατεία. Στις αρχές Ιουλίου 1821 εξεστράτευσαν από κοινού οι Τούρκοι τού Ρεθύμνου και τού Μεγάλου Κάστρου εναντίον των Σφακιών. Το συνενωθέν τουρκικό στράτευμα ξεκίνησε από το Ρέθυμνο και πορεύθηκε νοτιοδυτικά προς το χωριό Καλλικράτης. Οι λίγοι υπερασπιστές τού χωριού αρχικά εγκατέλειψαν το χωριό ενώπιον τού



πλήθους των  Τούρκων, χωρίς όμως να απομακρυνθούν από την περιοχή. Οι Τούρκοι τότε κατέλαβαν αμαχητί τον Καλλικράτη και τον κατέκαυσαν, όπως έκαναν την επόμενη μέρα στο Ασκύφο. Όταν όμως κατέφθασαν οι αναμενόμενες ενισχύσεις των Σφακιανών, οι Έλληνες Κρήτες διεξήγαγαν γενική αντεπίθεση και εξανάγκασαν τούς Τούρκους να υποχωρήσουν και να επανέλθουν στο Ρέθυμνο, μάλλον ως επιτυχημένοι εμπρηστές παρά ως νικηφόροι στρατιώτες.

Στην ίδια περίοδο, στρατιωτικό σώμα 2.000 Τούρκων με ικανή δύναμη πυρός (4 κανόνια), υπό τον Οσμάν Πασά, εξεστράτευσε από τα Χανιά προς τούς Λάκκους και τη Θέρισο, τα δύο μεγαλύτερα Ριζίτικα χωριά νοτίως των Χανίων. Οι Έλληνες Κρήτες συναποφάσισαν να αναχαιτίσουν τούς Τούρκους στο χωριό Φουρνές, απ’ όπου θα διήρχετο το τουρκικό στράτευμα καθ’ οδόν προς τούς Λάκκους. Στον Φουρνέ διεξήχθηκε πεισματώδης ολοήμερη μάχη μεταξύ Ελλήνων και Τούρκων την 5 Ιουλίου 1821. Η γραμμή άμυνας των Ελλήνων, υπό τούς Δασκαλάκη, Φασούλη και Βασίλη Χάλη, υποχώρησε ελαστικά και εν τάξει παρασύροντας τούς Τούρκους στο δάσος νοτίως τού Φουρνέ προς την κατεύθυνση τού χωριού Μεσκλά. Προς το δειλινό επέπεσε επί των Τούρκων αιφνιδιαστικά και τούς εγκλώβισε στο δάσος άλλο στρατιωτικό σώμα Ελλήνων υπό τούς Παναγιώτου, Παπαπωλάκη και Ανωγειανό. Οι εγκλωβισμένοι πλέον Τούρκοι έπαθαν πανωλεθρία: Εγκατέλειψαν όλα τα κανόνια, πολεμοφόδια, τροφές και ίππους επί τού πεδίου τής μάχης, υποχώρησαν ατάκτως, καταδιωκόμενοι από τούς Έλληνες κατά τη διάρκεια τής νύχτας, και επέστρεψαν στα Χανιά σε ελεεινή κατάσταση: Σχεδόν ένας στους δύο Τούρκους ή φονεύθηκε ή τραυματίσθηκε στη μάχη και στην πορεία υποχωρήσεως προς τα Χανιά. Οι Τούρκοι άφησαν επί τού πεδίου τής μάχης περισσότερους από 300 νεκρούς (έναντι 20 μόνον Ελλήνων) και 40 αιχμαλώτους, που σφαγιάσθηκαν όλοι από τούς νικητές.

Δεύτερη Εκστρατεία. Η δεύτερη εκστρατεία έγινε στα μέσα τού Ιουλίου 1821 και αποτέλεσε τη δεύτερη απόπειρα τού συνενωθέντος στρατεύματος των Τούρκων Ρεθυμνιωτών και Καστρινών (Ηρακλειωτών) να καταστρέψουν τα ένοπλα σώματα των Σφακιανών. Το συνενωθέν τουρκικό στράτευμα εξεστράτευσε και πάλι από το Ρέθυμνο με νοτιοδυτική πορεία και κατέλαβε και πάλι το Ασκύφο την 16 Ιουλίου 1821. Επέπεσαν όμως επί τού τουρκικού στρατεύματος οι Σφακιανοί υπό τούς Δασκαλάκη, Παπαδάκη, Πρωτοπαπαδάκη και Ρούσο, το έτρεψαν σε φυγή και στη συνέχεια τού προξένησαν σοβαρές απώλειες στο στενό τού Κατρέως.

Τρίτη Εκστρατεία (Καταστροφή των Σφακιών). Μετά τις δύο αποτυχημένες εκστρατείες των Τούρκων κατά των Σφακιών τον Ιούλιο τού 1821, οι πασάδες τής Κρήτης συγκρότησαν, μάλλον εσπευσμένα (απ’ όλες τις πόλεις τής Κρήτης), μεγάλο εκστρατευτικό σώμα εκ 10.000 ανδρών στην Επισκοπή.

Αρχικά οι Τούρκοι επιτέθηκαν κατά τού Αρμυρού την 5 Αυγούστου 1821, όπου τα πυκνά πυρά πυροβολικού (κανόνια και βομβοβόλα) κατέβαλαν τούς Έλληνες. Οι Τούρκοι νίκησαν τούς Έλληνες και στον Αποκόρωνα την επόμενη μέρα (6 Αυγούστου). Οι Έλληνες διασκορπίσθηκαν προσωρινά προς τα νότια της Κρήτης.

Χωρίς άλλη αντίσταση, ένα σώμα εκ 3.000 Τούρκων, ως καταδρομική δύναμη τού μεγάλου τουρκικού στρατεύματος, κατέλαβε και κατάστρεψε τα δύο μεγάλα Ριζίτικα χωριά, τούς Λάκκους και τη Θέρισο, και στρατοπέδευσε την 13 Αυγούστου 1821 στην πεδιάδα τού Ομαλού, νοτίως των Λάκκων. Στο μεταξύ όμως οι διασκορπισμένοι Σφακιανοί ανασυγκροτήθηκαν και ένα σώμα 500 Ελλήνων υπό τούς Δασκαλάκη και Παναγιώτου επιτέθηκε το πρωί τής 14 Αυγούστου 1821 κατά των Τούρκων στην πεδιάδα. Παρά τις βολές πυροβολικού των Τούρκων (3 κανόνια) και την αριθμητική υπεροχή τους έναντι των Ελλήνων (6:1), οι Έλληνες κράτησαν τις θέσεις τους πέριξ της πεδιάδος, μέχρις ότου ήλθαν και άλλες ελληνικές δυνάμεις εις επικουρία. Οι Τούρκοι βαλλόμενοι από διαφορετικά σημεία τής πεδιάδος τράπηκαν σε άτακτη υποχώρηση. Οι Έλληνες τούς κατεδίωξαν. Ένα σώμα Σφακιανών και Ριζιτών υπερκέρασε τούς Τούρκους και κατέλαβε θέσεις σε ένα στενό εξόδου από την πεδιάδα, ενώ το κύριο σώμα των Ελλήνων πίεζε τούς υποχωρούντες Τούρκους από τα πίσω προς το στενό. Οι Τούρκοι βαλλόμενοι πανταχόθεν αποδεκατίσθηκαν με περισσότερους από 200 νεκρούς και πολλές εκατοντάδες τραυματίες: Οι εγκλωβισμένοι Τούρκοι ούτε μπροστά μπορούσαν να διαβούν (προς βορράν), όπου ήσαν οχυρωμένοι οι ενεδρεύοντες Σφακιανοί και Ριζίτες, ούτε και πίσω (προς την πεδιάδα) μπορούσαν να επαναπροωθηθούν, όπου τούς κατεδίωκε η κύρια δύναμη των Ελλήνων. Ως αποτέλεσμα, οι Τούρκοι μετέτρεψαν την άτακτη υποχώρησή τους σε άτακτη φυγή (κατά το “ο σώζων εαυτόν σωθήτω”) και διασκορπίσθηκαν ένθεν κακείθεν στις κλιτύες των παρακειμένων ορέων αναζητούντες καταφύγιο επί εχθρικού εδάφους (Σφακιά και Ριζίτικα χωριά).

Στις επόμενες ημέρες, πολλοί Τούρκοι περιπλανώντο στα όρη και οσάκις ανευρίσκοντο, σφαγιάζοντο χωρίς έλεος από τούς Σφακιανούς και τούς Ριζίτες. Τότε ακόμη και γυναίκες και ιερείς των Ελλήνων Κρητών σφαγίαζαν εκδικητικώς τούς καταστροφείς των Λάκκων και της Θερίσου: Μετά τις σφαγές των Χριστιανών στα Χανιά και στο Μεγάλο Κάστρο, και ιδίως μετά τις καταστροφές Ριζίτικων και Σφακιανών χωριών από τούς Τούρκους, ούτε οι Ριζίτες ούτε και οι Σφακιανοί διενοούντο να χαρίσουν τη ζωή σε αιχμαλώτους Τούρκους. Τελικά στην Επισκοπή, στη βάση τού μεγάλου τουρκικού στρατεύματος, κατάφεραν να επιστρέψουν μόνο αξιοθρήνητα υπολείμματα τού επίλεκτου καταδρομικού σώματος των 3.000 Τούρκων.

Μετά την καταστροφή των Τούρκων στον Ομαλό, οι πασάδες τής Κρήτης αποφάσισαν να κατακάψουν όλα τα χωριά των Σφακιών. Προς τούτο αναπλήρωσαν τις απώλειές τους και εξεστράτευσαν με το σύνολο τού στρατεύματός τους (10.000 άνδρες) την 29 Αυγούστου 1821. Προελαύνοντες προς τον νότο οι Τούρκοι κατέλαβαν τον Ασκύφο, κατέκαψαν πολλά



χωριά και  έφθασαν στην Ανώπολη (υπεράνω τού Λουτρού στη νότια Κρήτη). Οι προελαύνοντες Τούρκοι κατέστρεφαν τις περιουσίες των Σφακιανών, αλλά δεν εύρισκαν ούτε ένα Χριστιανό να σφάξουν στο διάβα τους, διότι οι Σφακιανοί και οι Ριζίτες είχαν διαφύγει, άλλοι στα όρη, άλλοι στη Γαύδο και άλλοι στα Κύθηρα με τη σύμπραξη τού στόλου τής Κάσσου. Μετά την Καταστροφή των Σφακιών οι Τούρκοι επανήλθαν στις βάσεις τους, θεωρούντες ότι διά τής κατακαύσεως των χωριών των Σφακιανών είχαν κατασβέσει και τις φλόγες τού πολέμου. Όμως αμέσως στη συνέχεια και οι Σφακιανοί και οι Ριζίτες επανήλθαν στις βάσεις τους, δηλαδή στα καμένα χωριά τους. Επανήλθαν μάλιστα ένοπλοι και με επιθετικό πνεύμα, αφού κατέλαβαν θέσεις μάχης γύρω από τα Χανιά.

Συνοπτκά, οι υλικές καταστροφές στον τόπο τους από τούς Τούρκους απέτυχαν να κάμψουν το πολεμικό φρόνημα των Σφακιανών και των Ριζιτών. Αλλά ούτε και η μεγάλη εκστρατεία των Τούρκων πέτυχε να καταστρέψει ή έστω να πλήξει τα ένοπλα σώματα των Σφακιανών και των Ριζιτών, αφού οι Έλληνες Κρήτες διέθεταν απεριόριστο βάθος άμυνας λόγω τής κυριαρχίας κατά θάλασσαν τού Ελληνικού Στόλου γενικότερα και τού στόλου της Κάσσου πέριξ τής Κρήτης ειδικότερα: Οι Τούρκοι ηττώντο οσάκις εξεστράτευαν με τοπικές δυνάμεις (λίγων χιλιάδων ανδρών) κατά των Σφακιών, και δεν νικούσαν οσάκις εξεστράτευαν πανστρατιά (10.000 ανδρών). Στη δεύτερη περίπτωση οι Σφακιανοί και οι Ριζίτες διεσκορπίζοντο και κατέφευγαν στα όρη και στα νησιά πέριξ τής Κρήτης, και στη συνέχεια επέστρεφαν στον τόπο τους χωρίς απώλειες, ένοπλοι, ανασυντεταγμένοι και ετοιμοπόλεμοι. Οι Τούρκοι δηλαδή διαπίστωσαν ότι ήταν πρακτικά αδύνατο να καταστρέψουν τα ένοπλα σώματα των Ελλήνων Κρητών, χωρίς προηγουμένως να αποκαταστήσουν την κατά θάλασσαν κυριαρχία τους πέριξ της Μεγαλονήσου.

Συμπερασματικά η τρίτη μεγάλη εκστρατεία των Τούρκων προξένησε τεράστιες υλικές καταστροφές σε βάρος των Σφακιών, αλλά είχε μηδενικό αποτέλεσμα επί της μαχητικής δυνάμεως των Ελλήνων Κρητών τόσον σε αριθμό ανδρών όσον και σε δύναμη πυρός. Είναι δε ενδεικτικό ότι οι ένοπλες δυνάμεις των τελευταίων ισχυροποιήθηκαν στις αμέσως επόμενες εβδομάδες.

Ειδικότερα, την 25 Οκτωβρίου 1821 ο Δημήτριος Υψηλάντης, ανταποκρινόμενος σε αίτημα των Ελλήνων Κρητών, απέστειλε στην Κρήτη τον Μιχαήλ Αφεντούλιεφ ως αρχιστράτηγό τους. Ο Αφεντούλιεφ οργάνωσε τον εφοδιασμό των εμπολέμων Ελλήνων στο νησί με τα απαραίτητα τού πολέμου, ήτοι όπλα, πολεμοφόδια και τρόφιμα. Τον Νοέμβριο τού 1821 τα συντεταγμένα ένοπλα σώματα των Ελλήνων Κρητών συναριθμούντο σε 6.400 άνδρες, ήτοι 2.400 έναντι των Χανίων, 3.000 σε θέσεις μάχης στις διόδους προς το Ρέθυμνο, και 1.000 ως εφεδρεία στην Ίδη (Ψηλορίτη) απειλούσα εξ ανατολών το Ρέθυμνο και ταυτόχρονα εκ δυσμών το Μεγάλο Κάστρο. Σημειωτέον ότι οι οπλοφορούντες Τούρκοι Κρήτες ήσαν 25.000 σε όλο το νησί, εκ των οποίων οι 10.000 μπορούσαν να συγκροτηθούν σε εκστρατευτικό σώμα. Οι Τούρκοι Κρήτες υπερείχαν μεν αριθμητικώς αλλά


Σημαία των επαναστατών στα Σφακιά

υστερούσαν ποιοτικώς έναντι των Ελλήνων Κρητών, η πολεμική ψυχή των οποίων ήταν το αδάμαστο φρόνημα των Σφακιανών και των Ριζιτών.

Ενδεικτικές τού συσχετισμού δυνάμεων στην Κρήτη ήσαν οι σποραδικές μάχες που έγιναν έξω από τα Χανιά μεταξύ Ελλήνων και Τούρκων στις 20-24 Δεκεμβρίου, όπου οι Έλληνες υπερίσχυσαν και οι Τούρκοι αναγκάσθηκαν να υποχωρήσουν στα Χανιά με περίπου 100 νεκρούς και τραυματίες.
2. Η Μάχη της Κρήτης, 1822

Ενώ η Ρούμελη, ο προς βορράν προμαχώνας της Πελοποννήσου, έγραφε χρυσές σελίδες στην Ελληνική Ιστορία το 1822 με τη συντριβή των Τούρκων στην Α΄ πολιορκία τού Μεσολογγίου (25 Οκτωβρίου - 31 Δεκεμβρίου 1822) και με την αποκοπή των γραμμών ανεφοδιασμού της στρατιάς τού Δράμαλη από ξηράς στην ανατολική Ρούμελη (29 Ιουνίου 1822 - 28 Ιουλίου 1822), στην ίδια περίοδο η Κρήτη, το νότιο φυσικό (θαλάσσιο) φρούριο της Πελοποννήσου και ο προς νότον κυματοθραύστης της εμπόλεμης Ελλάδος, εφλέγετο απ’ άκρου εις άκρον. Τρείς ήπειροι επέπεσαν επί της Κρήτης για να την κατασπαράξουν εκείνη την περίοδο: Η Ασία με τον σουλτανικό στόλο και τουρκικά ημιτακτικά στρατεύματα, η Αφρική με τον αιγυπτιοαγαρηνό στόλο και αφρικανικά τακτικά στρατεύματα, και η Ευρώπη με πολλά συμπράττοντα μεταφορικά πλοία υπό ευρωπαϊκή σημαία, με στρατεύματα Τουρκαλβανών, όπως επίσης και με Γάλλους μισθοφόρους εκπαιδευτές και αξιωματικούς των αφρικανικών στρατευμάτων. Από την Κρήτη επομένως ξεκίνησε η περιφερειακή κλιμάκωση τού Πολέμου τής Ελληνικής Ανεξαρτησίας: Από την 28 Μαΐου 1822 οι Έλληνες της Κρήτης πολεμούσαν κατά Τούρκων Κρητών, κατά Οθωμανών Ασιανών, κατά Αιγυπτίων και λοιπών Αφρικανών, κατά Τουρκαλβανών και κατά Γάλλων αξιωματικών. Ταυτόχρονα τη Μεγαλόνησο ορέγετο τότε και η θαλασσοκράτειρα Αγγλία λόγω της μεγάλης γεωστρατηγικής σημασίας που είχε (από τότε) ο φυσικός λιμένας της Σούδας.

Συγκεκριμένα, ο Γάλλος συνταγματάρχης Joseph Balestra — ο γενναίος πρώην αρχηγός τού Τακτικού των Ελλήνων, που ματαίωσε την απόβαση τού Οθωμανικού Στόλου στην Καλαμάτα τον Αύγουστο τού 1821 — αποβιβάσθηκε κατ’ εντολή τού Δ. Υψηλάντου στην Κρήτη (20 Μαρτίου 1822) προκειμένου να επαναδιατάξει την ελληνική στρατηγική στον μέχρι τότε νικηφόρο αλλά αλυσιτελή αγώνα των Κρητών. Ο Balestra θεωρούσε ότι ο αγώνας τους έπρεπε να επικεντρωθεί άμεσα στην κατάληψη μιας οχυρωμένης πόλεως, ώστε να αποκτήσει ένα στέρεο πολεμικό κέντρο ανεφοδιασμού, φυσικής στηρίξεως, στρατηγικού σχεδιασμού και διπλωματικής αναφοράς, όπως δηλαδή έκαναν οι Μωραΐτες, που το 1821 επικέντρωσαν τον αγώνα τους στην κατάληψη της Τριπολιτσάς. Κατά τον πρώτο χρόνο των πολεμικών επιχειρήσεων (1821) ο μεν αγώνας των Κρητών είχε τη μορφή μίας αλληλουχίας επιδρομών και μαχών σε πολλαπλά μέτωπα, χωρίς όμως κύριο στρατηγικό στόχο, η δε επικοινωνία τής Μεγαλονήσου με τη Μητέρα Ελλάδα εγίνετο μέσω τού (απόκεντρου) Λουτρού στη νότια Κρήτη (Σφακιά), ενώ το στρατηγείο των Κρητών αποτελούσε μάλλον περιπατητική αρχή που άλλαζε συνεχώς τοποθεσία ανάλογα με την εκάστοτε γεωγραφική θέση των επιδραμόντων στρατευμάτων των Τούρκων.

Ο Balestra προσδιόρισε το Ρέθυμνο ως το πλέον ενδεικνυόμενο πολεμικό κέντρο των εμπολέμων Ελλήνων στην Κρήτη: Το Ρέθυμνο κατείχε γεωγραφικώς κεντρική θέση μεταξύ Χανίων και Μεγάλου Κάστρου (Ηρακλείου), και επιπλέον δεν ήταν τόσο οχυρωμένο όσο το Μεγάλο Κάστρο (όπου έδρευε ο όγκος των τουρκικών στρατευμάτων) και επίσης δεν ήταν τόσο απομακρυσμένο από την Κάσσο όσο τα Χανιά (ήτοι η από θαλάσσης στήριξη τού



Ρεθύμνου από τα πλοία των Κασσιωτών ήταν  συγκριτικώς ευχερέστερη), ενώ ανατολικώς και δυτικώς προστατεύετο από δύσβατα στενά και ορεινούς όγκους, όπως τα στενά τού Γερανίου προς δυσμάς, οι ορεινοί όγκοι ανατολικά τού Μελιδονίου (της επαρχίας Αυλοποτάμου) κ.τ.λ. Προς κατάληψη τού Ρεθύμνου, ο Έλληνας έπαρχος τής Κρήτης, Μιχαήλ Αφεντούλιεφ, διόρισε τον Balestra αρχηγό των ελληνικών στρατευμάτων στην επαρχία της Ρεθύμνης. Σε αποφασιστική μάχη όμως που έγινε στον Κάστελλο (Ν.Δ. τού Ρεθύμνου) την 14 Απριλίου 1822 μεταξύ ελληνικού στρατεύματος (4.000 άνδρες) υπό τον Balestra, και τουρκικών στρατευμάτων από το Ρέθυμνο (3.000 άνδρες) και το Μεγάλο Κάστρο (2.000 άνδρες) με υποστήριξη πυροβολικού, οι Έλληνες ηττήθηκαν και τράπηκαν σε φυγή. Οι Τούρκοι μάλιστα συνέλαβαν και αποκεφάλισαν τον ίδιο τον Balestra. Το σχέδιο τού Balestra ήταν εύλογο αλλά χρειάζετο έναν Κολοκοτρώνη για να το υλοποιήσει. Και τέτοιον ηγέτη η Κρήτη τότε δεν είχε.

Εντούτοις μετά την ήττα τους στον Κάστελλο, οι Έλληνες της Κρήτης δεν το έβαλαν κάτω. Σε μάχες μάλιστα που διεξήγαγαν κατά τον ίδιο μήνα, Απρίλιο 1822, στον Μυλοπόταμο (ανατολικώς τού Ρεθύμνου) και στο Αμάρι (Ν.Α. τού Ρεθύμνου), όπως επίσης και έξω από τα Χανιά, οι Έλληνες υπερίσχυσαν και όλοι οι Τούρκοι στην ύπαιθρο της Κρήτης κατέφυγαν και αυτοεγκλείσθηκαν προς προστασία τους στις πόλεις και στα φρούρια. Δηλαδή από την Άνοιξη τού 1822 ο αγώνας των Ελλήνων είχε επεκταθεί σε όλη σχεδόν την Κρήτη, χωρίς όμως οι Έλληνες να έχουν κατορθώσει να καταλάβουν μία πόλη ή έστω ένα φρούριο μετά από ένα έτος ένοπλου αγώνα, παρότι είχαν πλέον θέσει υπό τον έλεγχό τους τα όρη και τις πεδιάδες δυτικώς τής Σητείας.

Σε εκείνο το πλαίσιο, ο αγώνας στην Κρήτη είχε αχθεί σε αδιέξοδο την άνοιξη τού 1822: Οι (Μουσουλμάνοι) Τούρκοι στις πόλεις και οι (Χριστιανοί) Έλληνες Κρήτες στις επαρχίες αδυνατούσαν να καταβάλουν οι μεν τούς δε, διότι απλούστατα αδυνατούσαν να νικήσουν εαυτούς και αλλήλους, ήτοι τούς εκατέρωθεν αλλοθρήσκους (αν και εν πολλοίς εκατέρωθεν ελληνογλώσσους) ομογενείς τους. Και οι δύο παρατάξεις διεκρίνοντο για τη γενναιότητά τους στη μάχη, το αποτέλεσμα της οποίας το καθόριζαν εκάστοτε μάλλον τυχαία περιστατικά και περιστασιακές συνθήκες παρά η υπεροχή σε ανδρεία της μιας ή της άλλης παράταξης. Μόνον οι Σφακιανοί υπερείχαν σε μαχητικότητα, αλλά η υπεροχή τους αντισταθμίζετο από τις οχυρώσεις των φρουρίων και των πόλεων της νήσου, όπως επίσης και από το πυροβολικό των Τούρκων.

Προς άρση τού τακτικού αδιεξόδου ο Σουλτάνος συνήψε συμφωνία με τον σατράπη Μεχμέτ Αλή Πασά της Αιγύπτου: Η Αίγυπτος ανέλαβε να καταστείλει την “επανάσταση” στην Κρήτη, η οποία θα υπήγετο διοικητικώς στην Αίγυπτο και θα αποτελούσε το στρατηγικό έρεισμα της Αιγύπτου στην



Μεχμέτ Αλή

Ευρώπη, και επιπλέον το μείζον αγκυροβόλιο τού πανίσχυρου Αιγυπτιακού Στόλου στο Αιγαίο, στο πλαίσιο των φιλοδοξιών τού Μεχμέτ Αλή να αναδείξει την Αίγυπτο σε θαλασσοκράτειρα της κεντρικής και ανατολικής Μεσογείου.

Ο Αιγυπτιακός Στόλος με 100 πολεμικά και φορτηγά πλοία, υπό τον Χασάν Πασά, εισέπλευσε στο λιμάνι της Σούδας την 28 Μαΐου 1822 και αποβίβασε εκστρατευτικό σώμα 5.000 ανδρών, εκ των οποίων 800 ιππείς, 2.000 εμπειροπόλεμοι Τουρκαλβανοί και 2.200 Αιγύπτιοι τακτικοί. Στη συνέχεια ο Χασάν Πασάς εξεστράτευσε προς την ανατολική Κρήτη, αφού προηγουμένως κατέλαβε αμαχητί και επανακατέκαυσε τη Θέρισσο και τούς Λάκκους (Ν.Δ. της Σούδας). Στο Μεγάλο Κάστρο το στράτευμα τού Χασάν Πασά ενώθηκε με δυνάμεις των εκεί Τούρκων. Προ τής διογκωμένης στρατιάς τού Χασάν Πασά οι Λασιθιώτες (κάτοικοι της ανατολικής Κρήτης) ψευδοπροσκύνησαν ενώ οι υπόλοιποι Κρήτες συνέχισαν να διεξάγουν σφοδρό ανταρτοπόλεμο, με συνεχείς μάχες εκ τού σποράδην κατά των τουρκοαιγυπτιακών στρατευμάτων οσάκις αυτά επέδραμαν στην επαρχία.

Ενδεικτικώς, μετά τη νικηφόρα για τούς Έλληνες Ναυμαχία των Σπετσών (7-8 Σεπτεμβρίου 1822), ο σουλτανικός στόλος προσέπλευσε στη Σούδα υπό τον Καρά-Μεχμέτ Πασά την 15 Σεπτεμβρίου 1822, όπου απεβίβασε εκστρατευτικό σώμα 2.000 Τουρκαλβανών. Τον επόμενο μήνα (Οκτώβριο) επιπρόσθετες ενισχύσεις από 1.000 τακτικούς στρατιώτες διαμετακομίσθηκαν από την Αίγυπτο στην Κρήτη. Ούτε όμως και εκείνες οι ενισχύσεις πέτυχαν τίποτε το ουσιαστικό στη φλεγόμενη Μεγαλόνησο. Ο σουλτανικός στόλος μάλιστα επανεπιβίβασε τούς Τουρκαλβανούς του και εξέπλευσε άπρακτος προς το βόρειο Αιγαίο την 8 Οκτωβρίου 1822, ήτοι μετά από τρεις μόνο εβδομάδες παραμονής του στην Κρήτη.

Παρά την κλιμάκωση τής Μάχης τής Κρήτης, από ελληνοτουρκικό πόλεμο σε περιφερειακό (πολυηπειρωτικό) πόλεμο, μόνον το Λασίθι είχε προσκυνήσει ενώ η υπόλοιπη Κρήτη εμάχετο μέχρι το τέλος εκείνου τού κρίσιμου έτους (1822) και καθ’ όλο το επόμενο έτος (1823). Δηλαδή το 1822, ενώ οι Σουλιώτες έδιναν τον επικό τους αγώνα αρχικά κατά τής στρατιάς τού Χουρσίντ Πασά στην Κιάφα τού Σουλίου και έπειτα μαζί με τούς Μεσολογγίτες κατά τού στρατεύματος τού Μεχμέτ Ρεσίτ Πασά ή Κιουταχή, και ενώ οι Μωραΐτες πολεμούσαν κατά τής στρατιάς τού Μαχμούτ Πασά Δράμαλη, οι Έλληνες τής Κρήτης προμαχούσαν κατά τριών ηπείρων στις επάλξεις τού εθνικού αγώνα με μεγάλες θυσίες.

3. Η Μάχη της Κρήτης, 1823-1824

Επειδή το Λασίθι είχε εμφανώς ψευδοπροσκυνήσει και κατ' ουσίαν αρνείτο να τουρκέψει, ο Χασάν Πασάς διέταξε την ολοσχερή καταστροφή τού οροπεδίου τού Λασιθίου τον χειμώνα τού 1822-1823. Τότε 300 ένοπλοι Κρήτες και 1.700 γυναικόπαιδα εγκλείσθηκαν και οχυρώθηκαν σε σπήλαιο στο χωριό Μίλατος (στην περιοχή τού Μιραμπέλου στο Λασίθι, 45 χιλιόμετρα ανατολικώς τού Ηρακλείου), όπου οθωμανικό στράτευμα 5.000 ανδρών υπό τον Χουσεΐν Μπέη άρχισε να τούς πολιορκεί και κανονιοβολεί την 3 Φεβρουαρίου 1823 κατά διαταγή τού Χασάν Πασά. Μετά από δύο εβδομάδες πολιορκίας, κατά τη διάρκεια της οποίας οι υπερασπιστές τού σπηλαίου απέκρουσαν αλλεπάλληλες εφόδους των Αγαρηνών, οι τελευταίοι άναψαν φωτιά στην είσοδό του, με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί αποπνικτική ατμόσφαιρα εντός τού σπηλαίου και να αναγκασθούν οι Έλληνες να παραδοθούν (15 Φεβρουαρίου 1823) υπό τις υποσχέσεις των πολιορκητών ότι δήθεν θα τούς χάριζαν τη ζωή εάν παρεδίδοντο αμαχητί. Επακολούθησε όργιο σφαγής: Όλοι οι παραδοθέντες άρρενες (πολεμιστές, γέροντες και 18 ιερείς) και όλα τα νήπια κατεσφάγησαν ή ποδοπατήθηκαν από το ιππικό. Τα γυναικόπαιδα προωθήθηκαν σε σκλαβοπάζαρα της Αφρικής. Εκείνη την αποφράδα ημέρα η ηρωική Κρήτη μάτωσε από τη βάρβαρη χυδαιότητα της αφρικανικής ηπείρου.

Μετά όμως από λίγες μέρες, η Θεία Δίκη κατακεραύνωσε τον αρχηγό των Αγαρηνών για τα εγκλήματά του στο Λασίθι και στη Μίλατο: Επανερχόμενος με το στράτευμά του από το Λασίθι με σκοπό να θύσει και απολύσει τα χωριά της πεδιάδας της Μεσαράς (στη νότια Κρήτη), ο Χασάν Πασάς στρατοπέδευσε στο Καστέλι, όπου όμως το άλογό του αφηνίασε και τον έριξε κάτω με αποτέλεσμα τον ακαριαίο θάνατό του.

Κατά την ίδια περίοδο, στην αρχή τού 1823, οι Έλληνες της Κρήτης συγκέντωσαν μία ισχυρή δύναμη 5.000 ανδρών στις δυτικές επαρχίες της Κρήτης, στην Κίσσαμο και στο Σέλινο, και περιόρισαν τούς Τούρκους εκείνων των επαρχιών στο Καστέλι (φρούριο) της Κισσάμου και στην Κάνδανο αντίστοιχα, όπου και άρχισαν να τούς πολιορκούν. Μετά δε την Εθνοσυνέλευση τού Άστρους (30 Μαρτίου - 18 Απριλίου 1823) η εθνική κυβέρνηση των Ελλήνων, κατόπιν αιτήματος των


Εμμανουήλ Τομπάζης
Κρητών όρισε νέο αρμοστή τής Μεγαλονήσου τον Εμμανουήλ Τομπάζη, αδελφό τού Γιακουμάκη (Ιακώβου) Τομπάζη, πρώτου ναυάρχου τού Ελληνικού Στόλου. Ο Ε. Τομπάζης κατέπλευσε στην Κρήτη με στολίσκο οκτώ πλοίων, 1.200 άνδρες (Ρουμελιώτες, Μωραΐτες και νησιώτες) και πυροβολικό υπό τον Hastings (15 κανόνια).

Το εκστρατευτικό σώμα τού Τομπάζη αποβιβάσθηκε αιφνιδιαστικά στη παραλία τού Δραπανιά (εντός τού κόλπου Κισσάμου, Β.Δ. της Κρήτης) την 22 Μαΐου 1823 και άρχισε αμέσως την πολιορκία τού φρουρίου της Κισσάμου. Υπό την απειλή σφοδρού βομβαρδισμού από το ελληνικό πυροβολικό, ο Τομπάζης μετά από τέσσερις μόνο μέρες (25 Μαΐου) έπεισε τούς Τούρκους της Κισσάμου να τού παραδώσουν το φρούριο, και να διαμετακομισθούν διά θαλάσσης (επί ελληνικών πλοίων υπό Ιονική σημαία) ένοπλοι και σώοι στα Χανιά βάσει συνθήκης παράδοσης. Ως εκπρόσωπος της εθνικής κυβέρνησης, ο Τομπάζης τήρησε απόλυτα τούς όρους της συνθήκης και απόκτησε κύρος μεταξύ τόσον των Ελλήνων όσον και των Τούρκων. Το φρούριο της Κισσάμου ήταν το πρώτο που κατέλαβαν οι Έλληνες στην Κρήτη μετά από ένοπλο αγώνα ενός έτους και χιλιάδες νεκρούς στα πεδία των μαχών και στον βωμό των οθωμανικών ωμοτήτων. Επιπλέον εκείνη η επιτυχία κατέστησε ευχερέστερη, ταχύτερη και οικονομικότερη την επικοινωνία μεταξύ της Μεγαλονήσου και τού εθνικού κέντρου μέσω τού (Β.Δ.) κόλπου της Κισσάμου, αντί τού Λουτρού (Σφακιά) στη νότια Κρήτη.

Η στρατηγική τού Τομπάζη ήταν προφανής: Αφού οι Έλληνες δεν μπορούσαν να καταλάβουν μία πόλη στην Κρήτη, ούτως ή άλλως, θα έπρεπε τουλάχιστον να θέσουν άμεσα υπό τον απόλυτο έλεγχό τους μία περιφέρεια της νήσου. Ως τέτοια επελέγη το δυτικότερο τμήμα της Κρήτης (Κίσσαμος-Σέλινος) για προφανείς λόγους, όπως εγγύτητα με το εθνικό κέντρο, έλλειψη μεγάλου λιμένος που θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί από τούς εχθρικούς στόλους για αιφνιδιασμό εκ των μετόπισθεν των Ελλήνων κ.τ.λ. Προς εκείνον τον στρατηγικό σκοπό ο Τομπάζης θεώρησε ότι προτεραιότητα είχε η άμεση εκκαθάριση των τουρκικών θυλάκων στις δυτικές επαρχίες τής Κρήτης έστω και με το τακτικό κόστος της ενδυνάμωσης των τουρκικών στρατευμάτων στα Χανιά όπου κατέφυγαν ένοπλοι οι Τούρκοι εκείνων των επαρχιών.

Στη συνέχεια, μετά από πέντε μέρες (30 Μαΐου 1823) το ελληνικό στράτευμα (5.500 άνδρες) υπό τον Τομπάζη εξεστράτευσε Ν.Α., στην επαρχία της Σελίνου, και άρχισε να πολιορκεί την Κάνδανο. Ο Τομπάζης διέταξε τούς άνδρες του να καταλάβουν εξ εφόδου δύο προμαχώνες των Τούρκων έξω από το χωριό της Κανδάνου. Η επίθεση τού πρώτου κύματος των (1.500) Ελλήνων αποκρούσθηκε από τούς Τούρκους που πολέμησαν υποδειγματικά και προξένησαν μεγάλες απώλειες στους Έλληνες: 110 νεκρούς και πολύ περισσότερους τραυματίες, έναντι μόνον 30 νεκρών Τούρκων. Επακολούθησαν έφοδοι των Ελλήνων που και αυτές απέτυχαν όλες, παρά τον κανονιοβολισμό των Τούρκων από μοίρα (4 κανόνια) τού ελληνικού πυροβολικού.

Οι νίκες των Σελινιωτών Τούρκων δεν ήσαν τυχαίες: Οι Σελινιώτες διεκρίνοντο για τη γενναιότητά τους και ήσαν για τούς Τούρκους της Κρήτης ότι ήσαν οι Σφακιανοί για τούς Έλληνες της Μεγαλονήσου. Παρά τις νίκες τους όμως στους δύο προμαχώνες τους, οι Σελινιώτες πείσθηκαν από τον Τομπάζη να εγκαταλείψουν διά συνθήκης την Κάνδανο και να καταφύγουν στα Χανιά ένοπλοι, συν γυναιξί και τέκνοις, μαζί με τις κινητές περιουσίες και τα ζώα τους. Στην απόφαση των Σελινιωτών συνετέλεσαν συνδυαστικά τρεις παράγοντες: (α) η επιδημία που τούς θέριζε (πανώλη),  την οποία είχαν μεταδώσει οι Αγαρηνοί στην Κρήτη, (β) οι ζημιές που είχαν υποστεί οι προμαχώνες τους από το ελληνικό πυροβολικό και η απειλή εναντίον τους από τα κανόνια τού Τομπάζη και (γ) η εμπιστοσύνη που είχαν στον Τομπάζη μετά την πολιτεία του στην παράδοση της Κισσάμου.

Δυστυχώς όμως πολλοί εντόπιοι Έλληνες, ειδικά οι Σφακιανοί, θεώρησαν ότι τούς είχε δοθεί μία μεγάλη ευκαιρία να εξοντώσουν τούς Σελινιώτες Τούρκους καθώς αυτοί θα πορεύοντο εν μέσω των δύσβατων ορεινών όγκων μεταξύ Κανδάνου και Χανίων, παρά τις έντονες αντιρρήσεις τού Τομπάζη


Το σπήλαιο Γεροντόσπηλιο στο Μελιδόνι Κρήτης
ως εκπροσώπου της Ελληνικής Κυβέρνησης. Ο Τομπάζης εσκέπτετο τον διεθνή αντίκτυπο που θα είχε σε βάρος της εμπόλεμης Ελλάδος μία τέτοια παράσπονδη σφαγή, ενώ οι Έλληνες Κρήτες επιζητούσαν εκδίκηση για τη Σφαγή στη Μίλατο — που τότε είχε συγκλονίσει την Κρήτη απ’ άκρου εις άκρον — και επιπλέον επιδίωκαν να εξοντώσουν οριστικά τούς πλέον αξιόμαχους εχθρούς τους ώστε να μην τούς ξαναντιμετωπίσουν στο πεδίο της μάχης. Ευτυχώς οι Τούρκοι των Χανίων ειδοποιήθηκαν για το φονοκτόνο σχέδιο των Ελλήνων Κρητών (ίσως από τον ίδιο τον Τομπάζη) και εξήλθαν πανστρατιά από τα Χανιά προς την Κάνδανο προκειμένου να προϋπαντήσουν και προστατεύσουν τούς Σελινιώτες. Το σχέδιο διασώσεως των Σελινιωτών πέτυχε εν μέρει μόνον: Σε ένα πέρασμα στον Σέμπρωνα (Β.Α. τής Κανδάνου προς τα Χανιά), οι Σφακιανοί έστησαν καρτέρι στο καραβάνι των Σελινιωτών το βράδυ 6-7 Ιουνίου 1823, προτού οι Σελινιώτες συνενωθούν με τούς προς αυτούς σπεύδοντες Τούρκους των Χανίων: Πολλοί πολεμιστές των Σελινιωτών φονεύθηκαν μαχόμενοι και πολλά γυναικόπαιδά τους εξανδραποδίσθηκαν από τούς Έλληνες εκείνη τη νύχτα, εν μέσω χάους, σφαγής και λεηλασίας.

Επρόκειτο περί παρασπονδίας που καταβίβαζε όχι μόνον τούς Κρήτες αλλά και τη νηπιακή Ελληνική Πολιτεία στο βάρβαρο επίπεδο των Οσμανιδών. Επιπλέον επρόκειτο περί ανοσιουργήματος που δεν πέτυχε τον τακτικό του στόχο, αφού τελικά οι περισσότεροι Σελινιώτες διασώθηκαν και έφθασαν στα Χανιά, και επιπλέον είχε αρνητικό στρατηγικό αντίκτυπο σε βάρος των Ελλήνων, αφού φανάτισε με μίσος εναντίον τους τις βάρβαρες ορδές των Μουσουλμάνων, που από το 1822 κατέφθαναν διά τού Αιγυπτιακού Στόλου στην Κρήτη από όλα τα μέρη της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και ειδικά από την Αφρική. Αυτό που δεν ήσαν σε θέση να κατανοήσουν οι δράστες εκείνης τής παρασπονδίας ήταν ότι όφειλαν εκ πατριωτικού καθήκοντος όχι μόνον να νικούν στα πεδία των μαχών αλλά και να πείθουν τη διεθνή κοινότητα για την ανθρωπιστική τους προδιάθεση έναντι των Μουσουλμάνων συντοπιτών τους: Καμμία Μεγάλη Δύναμη δεν θα συναινούσε στην ανεξαρτησία της Κρήτης ή στην ενσωμάτωσή της σε μία ανεξάρτητη Ελλάδα, εάν προηγουμένως δεν επείθετο (πραγματικώς ή προσχηματικώς) ότι οι Έλληνες της Κρήτης προσέφεραν επαρκή εχέγγυα για τη ζωή των 130.000 Τούρκων (44% τού πληθυσμού) της Μεγαλονήσου. Επομένως με τη Σφαγή στη Μίλατο οι Οθωμανοί πέτυχαν έναν στρατηγικό τους στόχο που ανέκαθεν ήταν να παρασύρουν και καταβιβάσουν τούς αντιπάλους τους στο δικό τους βάρβαρο (Οσμανικό) επίπεδο ανάνδρων σφαγών, ανδραποδισμών και λεηλασιών, ώστε έτσι να φανατίζονται οι οθωμανικοί όχλοι από τούς ίδιους τούς εχθρούς (Έλληνες) τής αχανούς Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Και πράγματι, ως Νέμεσις για την Ύβρι της παρασπονδίας τής Κανδάνου από τούς Σφακιανούς, κατέπλευσε στην Κρήτη κατ’ εκείνο τον μήνα (Ιούνιος 1823) μεγάλος πολεμικός στόλος (43 πλοία) υπό τον ικανότατο Ismael Gibraltar, υποναύαρχο τού Αιγυπτιακού Στόλου — και καταστροφέα τού Γαλαξειδίου τον Σεπτέμβριο τού 1821 — και αποβίβασε στα μεν Χανιά 300 Αγαρηνούς πυροβολητές και Γάλλους αξιωματικούς (μισθοφόρους) στο δε Μεγάλο Κάστρο 5.000 στρατιώτες. Μετά δε από ένα μήνα (Ιούλιο 1823) ο στόλος επανέπλευσε στην Κρήτη από την Αλεξάνδρεια και αποβίβασε τακτικό αιγυπτιακό στράτευμα 5.000 ακόμα στρατιωτών μαζί με τον νέο αρχηγό των Οθωμανών στην Κρήτη, τον Χουσεΐν Μπέη, αντικαταστάτη τού αποθανόντος Χασάν Πασά. Επομένως από το τέλος εκείνου τού μήνα οι Οθωμανοί μπορούσαν να συγκροτήσουν στην Κρήτη εκστρατευτικό σώμα 20.000 - 25.000 στρατιωτών, εκ των οποίων οι 10.000 - 13.000 ήσαν Αγαρηνοί τακτικοί στρατιώτες.

Τον επόμενο μήνα, 20 Αυγούστου 1823, στις Αμουργέλλες (νοτίως τού Ηρακλείου) διεξήχθη η πλέον καθοριστική μάχη τού αγώνα της Κρήτης. Σύμμεικτο οθωμανικό στράτευμα από 10.000 επίλεκτους άνδρες (αγαρηνούς τακτικούς στρατιώτες, Τουρκαλβανούς και Τουρκοκρήτες) συγκρούσθηκε με επίσης επίλεκτο στράτευμα 3.000 Ελλήνων (2.000 υπό τον Σφακιανό Ρούσο Μπουρδουμπά και 1.000 υπό τον Τομπάζη). Η μάχη ήταν πολύωρη, αμφίρροπη και αιματηρή, με 300 Έλληνες και 600 Οθωμανούς νεκρούς στο πεδίο της μάχης. Πολλαπλάσιοι ήσαν οι τραυματίες. Τελικά οι Έλληνες ηττήθηκαν και τράπηκαν σε φυγή αφού ένας στους τέσσερις σκοτώθηκε ή τραυματίσθηκε. Οι Έλληνες εξεπλάγησαν από την έκβαση της μάχης διότι διεξήχθη σε ευνοϊκό γι’ αυτούς (ορεινό) έδαφος και ήσαν όλοι τους επίλεκτοι μαχητές. Αλλά τα τακτικά σώματα των Αιγυπτίων και λοιπών Αγαρηνών υπερείχαν όχι μόνον αριθμητικά αλλά και ποιοτικά από άποψη συντονισμού και πειθαρχίας. Η Κρήτη άρχιζε να συνθλίβεται κάτω από το βάρος των τριών ηπείρων.

Στην Κρήτη άρχισε να επικρατεί αθυμία και πτώση ηθικού. Εντούτοις οι Κρήτες συνέχισαν τον άνισο αγώνα τους για αρκετούς μήνες ακόμη. Τον Οκτώβριο τού 1823 ο Χουσεΐν Μπέης εξεστράτευσε στον Μυλοπόταμο σαρώνοντας (λεηλατώντας, πυρπολώντας και καταστρέφοντας) όσα ελληνικά χωριά συναντούσε στον δρόμο του. Στο σπήλαιο Γεροντόσπηλιο τού Μελιδονίου (28 χιλιόμετρα ανατολικά τού Ρεθύμνου και σε απόσταση 4 χιλιομέτρων από το Μελιδόνι) εγκλείσθηκαν περισσότεροι από 400 Μελιδονίτες, μεταξύ των οποίων πολλά γυναικόπαιδα. Εκεί οι Μελιδονίτες έγραψαν μία από τις πλέον περίλαμπρες σελίδες στην Ελληνική Ιστορία: Αμύνθηκαν σθεναρά επί τρείς μήνες — παρότι ήσαν αποκλεισμένοι εντός τού σπηλαίου, κανονιοβολούντο, και πολιορκούντο από χιλιάδες Οθωμανούς — και απέκρουσαν όλες τις επιθέσεις και εφόδους των πολιορκητών τους. Τελικά οι Οθωμανοί άνοιξαν μία οπή στην οροφή τού σπηλαίου και από εκεί ανάφλεξαν και έρριξαν εύφλεκτες ύλες, άναψαν και φωτιά με άλλες εύφλεκτες ύλες στην είσοδο τού σπηλαίου, και με αυτή τη μέθοδο, βοηθούντος και τού ανέμου, θανάτωσαν όλους τούς πολιορκημένους από ασφυξία. Εκείνη η τραγωδία συνέβη την 24 Ιανουαρίου 1824. Ως ασιανοαφρικανική βαρβαρότητα και μέθοδος μαζικής φονοκτονίας, αποτέλεσε μετά από 120 χρόνια τερατώδη πηγή έμπνευσης για τούς Ναζί της “πολιτισμένης” Ευρώπης κατά τον σχεδιασμό της Τελικής Λύσεώς τους εναντίον των Εβραίων και τής Ανθρωπότητας.

Στο μεταξύ, κατά τον προηγούμενο μήνα οι Έλληνες έκαναν μία τελευταία προσπάθεια να ανατρέψουν την αρνητική γι’ αυτούς έκβαση της Μάχης της Κρήτης. Τη νύχτα τής 11 Δεκεμβρίου 1823, ένα ελληνικό στράτευμα εκ 2.000 ανδρών αποπειράθηκε να καταλάβει το φρούριο επί τού νησιδίου στη Β.Δ. εσχατιά της Κρήτης. Εκείνη η απόπειρα απέτυχε με σημαντικές απώλειες των Ελλήνων (60 νεκρούς).

Μετά την ανθρωπιστική τραγωδία στο Μελιδόνι, ο Χουσεΐν Μπέης συνέχισε το καταστροφικό του έργο στον Αποκόρωνα (ανατολικά των Χανίων) τον Φεβρουάριο τού 1824 και τον επόμενο μήνα πάτησε τα Σφακιά. Τέλος την 12 Απριλίου 1824 κάλεσε τούς Έλληνες τής Κρήτης να προσκυνήσουν προκειμένου να διασώσουν τη ζωή και την περιουσία τους, όπως και έγινε με τη μεσολάβηση και υπό την εγγύηση τού υποπροξένου της Αυστρίας. Ο Τομπάζης αναχώρησε για την Ελλάδα μαζί με το εκστρατευτικό του σώμα, όπως επίσης και με εκατοντάδες Κρήτες που αρνήθηκαν να προσκυνήσουν, και διαμετακομίσθηκαν όλοι με Υδραϊκά πλοία στη Μονεμβασιά. Τότε, τον Απρίλιο τού 1824, η Μάχη της Κρήτης 1821-1824 έληξε κατ’ ουσίαν (μόνον λίγες ανταρτικές ομάδες κατέφυγαν στα όρη για αποσπασματική συνέχιση τού αγώνα) αφού πρώτα προσέφερε τεράστιο έργο στον εθνοαπελευθερωτικό αγώνα της εμπόλεμης Ελλάδος.

4. Σημασία της Μάχης της Κρήτης, 1821-1824


 Η συμβολή της Κρήτης στον εθνοαπελευθερωτικό αγώνα της εγειρομένης Ελλάδος κατέστη προφανής ήδη από το 1821: Με μεγάλες θυσίες, οι Κρήτες κράτησαν δεσμευμένο (εμπλεγμένο) στο νησί τους τουρκικό εκστρατευτικό σώμα 10.000 ανδρών, που διαφορετικά (σε περίπτωση που η Κρήτη προσκυνούσε) οι Οθωμανοί ίσως το εξακόντιζαν, με τη σύμπραξη τού Αιγυπτιακού Στόλου και ευρωπαϊκών μεταφορικών πλοίων, κατά των νησιών τού Αιγαίου ή και κατά τού Μωριά. Όπως δηλαδή η Ρούμελη αποτελούσε την ασπίδα τού Μωριά στον βορρά, έτσι και η Κρήτη συνιστούσε τη στρατηγική ασπίδα ή το “φυσικό τείχος” τού Αιγαίου και τού Μωριά στον νότο.

Συγκεκριμένα, ο πολέμαρχος Κολοκοτρώνης πολεμούσε εναντίον εκστρατευτικού σώματος μόνον 8.000 Τούρκων στην Τριπολιτσά το 1821 (στις μάχες στο Βαλτέτσι, Δολιανά-Βέρβενα, Γράνα Τριπολιτσάς κ.τ.λ.), και όχι εναντίον πολλαπλασίων εχθρικών δυνάμεων (θεωρητικώς μέχρι 44.000 Τούρκων στρατιωτών) λόγω της ιδιοφυούς στρατηγικής της Φιλικής Εταιρείας που μεθόδευσε αριστοτεχνικά την ταυτόχρονη έκρηξη τού πολέμου σε πολλά και γεωγραφικά διεσπαρμένα σημεία στον Ελλαδικό (ηπειρωτικό και νησιωτικό) χώρο. Εάν η Ρούμελη, η Μαγνησία, η Μακεδονία, η Κρήτη και τα πέντε εμπόλεμα νησιά (Ύδρα, Σπέτσες, Ψαρά, Σάμος και Κάσσος) δεν συμμετείχαν στον πόλεμο αμέσως από την αρχή τού αγώνα, τότε ο Κολοκοτρώνης θα είχε να αντιμετωπίσει στην Τριπολιτσά επιπρόσθετες τουρκικές δυνάμεις τουλάχιστον 36.000 ανδρών, ήτοι τετραπλάσιες από αυτές που τελικά αντιμετώπισε (8.000-9.000): τις δυνάμεις τού Μπεϋράν Πασά από τη Μακεδονία-Θεσσαλία (8.000), τού Κιοσέ Μεχμέτ Πασά από την Ρούμελη (5.000), τού Ομέρ Πασά Βρυώνη επίσης από τη Ρούμελη (2.000), τις εμπλεγμένες τουρκικές δυνάμεις επιτηρήσεως στη Μαγνησία, Θεσσαλονίκη και Χαλκιδική (3.000), το εκστρατευτικό σώμα τής Κρήτης (10.000) και τα ασιατικά εκστρατευτικά σώματα (8.000) που ενδεχομένως να μεταφέροντο τότε ασφαλώς από τον Τουρκικό Στόλο στον Μωριά. Επομένως σε τέτοια υποθετική περίπτωση οι Μωραΐτες θα πολεμούσαν κατά εκστρατευτικού σώματος μέχρι (8.000 + 36.000 =) 44.000 Τούρκων το 1821.

Σε γεωστρατηγικό επίπεδο, η Μεγαλόνησος ενέπλεξε στόλους και στρατεύματα από τρεις ηπείρους αδιαλείπτως επί τριετία, μέχρις ότου δηλαδή ιδρυθεί και σταθεροποιηθεί η Ελληνική Πολιτεία απερίσπαστη από στρατιωτικές επιβουλές από τον νότο (Αφρική). Επίσης καθυστέρησε επί τουλάχιστον ένα χρόνο την απόβαση της στρατιάς τού Ιμπραήμ στον Μωριά, αφού από τότε που Αιγυπτιακά στρατεύματα πρωτοαποβιβάσθηκαν στην Κρήτη (28 Μαΐου 1822) μέχρι τη λήξη της Μάχης τής Κρήτης (12 Απριλίου 1824) πέρασαν σχεδόν δύο χρόνια — παρενθετικώς, είναι αξιοσημείωτο ότι τον ίδιο ρόλο διεδραμάτισε η Κρήτη, όπως και η Ελλάδα, στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, όταν καθυστέρησαν την εισβολή τής Γερμανίας στη Ρωσία για δύο μήνες, οι οποίοι συνέβαλαν καθοριστικά στη θετική έκβαση τού πολέμου υπέρ της Ρωσίας και τής Ανθρωπότητας.

Η καθυστέρηση της εκστρατείας τού Ιμπραήμ στην Πελοπόννησο (μέχρι ότου οι Αιγυπτιοαφρικανοί και οι άλλοι Οθωμανοί να καθυποτάξουν την Κρήτη) ήταν κρίσιμη για την έκβαση τού Πολέμου της Ελληνικής Ανεξαρτησίας, διότι όταν τα αφρικανικά στρατεύματα αποβιβάσθηκαν στην Πελοπόννησο (12 Φεβρουαρίου 1825), τότε η Ελληνική Κυβέρνηση είχε ήδη αναγνωρισθεί από την Αγγλία (7 Νοεμβρίου 1824), το δεύτερο ομολογιακό δάνειο της Ελληνικής Πολιτείας από την Αγγλία εκ 2.000.000 λιρών είχε ήδη συναφθεί και διασφαλισθεί (26 Ιανουαρίου 1825), ενώ η Ιερά Συμμαχία ήδη κατέρρεε (1824-1825), ήτοι ο γεωστρατηγικός κύβος είχε τότε πλέον ριφθεί οριστικά υπέρ της εγερθείσης Ελλάδος.
Πέραν όμως από αυτά, η Μάχη της Κρήτης προσέφερε και δύο άλλες ανεκτίμητες υπηρεσίες στο έθνος:

1.  Έγκαιρη στρατιωτική πληροφόρηση. Με τούς αγώνες της η Κρήτη προσέφερε στην Ελληνική Κυβέρνηση έγκαιρη πληροφόρηση περί της υπεροχής των τακτικών στρατευμάτων της Αιγύπτου έναντι των ατάκτων στρατιωτικών σωμάτων της Ελλάδος. Από τότε που οι Έλληνες της Κρήτης ηττήθηκαν από τα αγαρηνά στρατεύματα στις Αμουργέλλες (20 Αυγούστου 1823), μέχρι την απόβαση τού Ιμπραήμ στην Πελοπόννησο μεσολάβησαν 18 μήνες. Στις Αμουργέλλες συγκρούσθηκαν για πρώτη φορά τακτικά στρατεύματα Αγαρηνών με άτακτα σώματα Μωραϊτών


Σφακιανός οπλίτης του 1821

και Ρουμελιωτών (υπό τον Τομπάζη), και εκεί, υπό συνθήκες πραγματικής μάχης, αναδείχθηκε για πρώτη φορά και εξ αντικειμένου η υπεροχή των τακτικών έναντι των ατάκτων στρατιωτικών σωμάτων. Ενάμισυ χρόνος ήταν μία επαρκέστατη περίοδος για να προετοιμασθούν οι Έλληνες ώστε να αντιμετωπίσουν τον τότε διαφαινόμενο κίνδυνο συγκροτώντας ένα τακτικό στράτευμα τουλάχιστον 5.000 ανδρών: Προς τούτο η Ελληνική Κυβέρνηση είχε και την επιτελική πληροφόρηση (από τούς Κρήτες μέσω τού Τομπάζη), και τον κατάλληλο ηγέτη τού Τακτικού (Δ. Υψηλάντη), και εμπειροπόλεμους αξιωματικούς (Φιλέλληνες) και τούς πρώτους πυρήνες τακτικών στρατιωτών (Κυδωνιείς πρόσφυγες και Επτανησίους), και επαρκή οικονομικά μέσα (δάνεια από αγγλικές τράπεζες και δωρεές από Φιλελληνικές εταιρείες).

Η Ελληνική Κυβέρνηση επομένως μπορούσε να αναπτύξει το δικό της ιδιαίτερο δόγμα πολέμου που θα συνδύαζε το Τακτικό, ως ισχυρό και αυτόνομο σώμα, με τις εμπειροπόλεμες άτακτες δυνάμεις των Ελλήνων στο πλαίσιο της ιδιαίτερης μορφολογίας τού ελληνικού γεωφυσικού χώρου — όπως κατέδειξε η έκβαση της Μάχης στους Μύλους της Αργολίδας, όπου Έλληνες άτακτοι υπό τον Μακρυγιάννη και τακτικοί υπό τον Δ. Υψηλάντη νίκησαν από κοινού τακτικό σώμα τού Ιμπραήμ (13 Ιουλίου 1825). Ο Μαυροκορδάτος κατανόησε τα μαθήματα που δίδαξε η Κρήτη. Εντούτοις παρά τις προσπάθειες τού Μαυροκορδάτου, διάφορα μικροσυμφέροντα (αντιδράσεις οπλαρχηγών, όπως επίσης και πολιτικών πατρόνων τους όπως ο Ι. Κωλέττης) δεν επέτρεψαν την έγκαιρη αξιοποίηση τού όγκου των στρατιωτικών πληροφοριών που μετέδωσε στο εθνικό κέντρο η Κρήτη. Αυτό όμως αποτελεί σφάλμα (ή εγκληματική αμέλεια) της Ελληνικής Κυβέρνησης και όχι της Κρήτης, η οποία έκανε στο ακέραιο το καθήκον της όχι μόνον ως ο νότιος προμαχώνας της Ελλάδος, αλλά και ως πεδίο συλλογής στρατιωτικών πληροφοριών: Συνοπτικά η Μάχη της Κρήτης 1821-1824 διεδραμάτισε τακτικό ρόλο ανασχέσεως και αναγνωρίσεως τού εχθρού, όπως επίσης και ρόλο εγκαίρου προειδοποιήσεως τού εμπολέμου έθνους των Ελλήνων.

2.  Γεωπολιτική αφύπνιση των Μεγάλων Δυνάμεων. Η εμπλοκή των αφρικανικών στόλων της Αιγύπτου και της Βαρβαρίας (Λιβύης, Τυνησίας και Αλγερίας) εναντίον των Ελλήνων στο Αιγαίο και στο Ιόνιο, σε συνδυασμό με την εισβολή αιγυπτιακών τακτικών στρατευμάτων (16.000 άνδρες) στην Κρήτη το 1822-1823 εξερέθισε τα γεωστρατηγικά αντανακλαστικά της Αγγλίας: Η Αίγυπτος, υπό την ηγεσία τού Τουρκαλβανού Μεχμέτ Αλή Πασά, εξελίσσετο σε κυρίαρχη δύναμη στην ανατολική Μεσόγειο και απειλούσε ζωτικά αποικιακά συμφέροντα της Βρεταννίας, το κυριότερο εκ των οποίων ήταν ο ναυτικός έλεγχος της Μεσογείου προς διασφάλιση της ταχείας επικοινωνίας μεταξύ τού κέντρου της Βρετανικής Αυτοκρατορίας και της μεγαλύτερης αποικίας της, ήτοι μεταξύ της Αγγλίας και της Ινδίας.

Ως αποτέλεσμα, η Αγγλία άρχισε να μεταστρέφεται υπέρ των Ελλήνων από τον Ιούνιο τού 1822, όταν υπουργός εξωτερικών της ήταν ακόμη ο Kάστλρει, ο Λόρδος τού Londonderry — ήτοι πριν τον διαδεχθεί ο George Canning στην ηγεσία τού υπουργείου εξωτερικών. Στη φιλελληνική μεταστροφή τής Αγγλίας συνετέλεσαν συνδυαστικά δύο μείζονα συμβάντα, που συνέπεσαν χρονικά: Η Καταστροφή της Χίου (Απρίλιος-Ιούνιος 1822) και η πρώτη αποβίβαση αιγυπτιακών στρατευμάτων στη Σούδα (28 Μαΐου 1822). Τότε το υπουργείο εξωτερικών της



Γεώργιος Κάνιγκ

Αγγλίας συνειδητοποίησε ότι η πολιτική της δυσμενούς ουδετερότητάς του έναντι των Ελλήνων ήταν επιεικώς παράλογη: Οι επικές ναυμαχίες τού Ελληνικού Στόλου και οι αιματηρές μάχες των Ελλήνων στην Κρήτη κατά των Αφρικανών εισβολέων συνιστούσαν πολεμικές ενέργειες υπέρ τής Αγγλίας, αφού συνέβαλαν εξ αντικειμένου στην ανάσχεση ή περιστολή της επέκτασης των Αιγυπτίων στην ευρύτερη περιοχή τής ανατολικής Μεσογείου.

Γενικώς, η εμπλοκή αφρικανικών στόλων εναντίον των Ελλήνων είχε ήδη αρχίσει το 1821: τον Ιούλιο 1821 στο Αιγαίο (στην νικηφόρα για τούς Έλληνες Α΄ Μάχη της Σάμου), και τον Σεπτέμβριο 1821 στο Ιόνιο και στον Κορινθιακό (στην Καταστροφή τού Γαλαξειδίου από τον στόλο τού Ismael Gibraltar). Αλλά η Καταστροφή τής Χίου και η εισβολή των Αιγυπτίων στην Κρήτη ήταν τα δύο συμβάντα που συνδυαστικώς “ξεχείλισαν το ποτήρι” της αγγλικής εξωτερικής πολιτικής εναντίον της Αιγύπτου.

Επιπλέον η Ρωσία αναθεώρησε την πολιτική της έναντι της Ιεράς Συμμαχίας μετά τη μαζική εισβολή αιγυπτιακών στρατευμάτων στην Κρήτη τον Ιούνιο-Ιούλιο 1823. Ο Τσάρος Αλέξανδρος Α΄ συνειδητοποίησε τον πανισλαμικό κίνδυνο που απειλούσε από τον νότο την Ελλάδα τότε, και τις νότιες ασιατικές περιοχές τής Ρωσίας στο μέλλον. Το πόσο σημαντική παράμετρος ήταν τότε (και είναι έκτοτε) ο πανισλαμικός κίνδυνος για την εξωτερική πολιτική της Ρωσίας, καταδείχθηκε από την ένοπλη επέμβασή της στην Κωνσταντινούπολη το 1832 προς διάσωση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας μετά τη συντριβή των σουλτανικών στρατευμάτων από τον Αιγυπτιακό Στρατό υπό τον Ιμπραήμ στο Ικόνιο το 1832: Η θρησκευτικά μετριοπαθής Οθωμανική Αυτοκρατορία αποτελούσε τότε — όπως και η Τουρκία σήμερα — τη γεωστρατηγικώς παρεμβαλλόμενη επικράτεια (buffer state) μεταξύ της αχανούς ρωσικής επικρατείας προς βορράν και τού Ισλαμικού ριζοσπαστισμού (Jihad) νοτίως της Ανατολίας.

Επιπλέον η Γαλλία διαπίστωσε το 1823 ότι η αντιαγγλική πολιτική της στη Μεσόγειο την είχε οδηγήσει σε ένα παράλογο αδιέξοδο, δηλαδή σε μία φιλοαιγυπτιακή πολιτική, που κατέστη στη συνέχεια ανθελληνική (ειδικά μετά τη μαζική εισβολή των Αγαρηνών στην Κρήτη) και συνεπώς αντιευρωπαϊκή, ήτοι αντιγαλλική. Ειδικότερα, προς απομείωση ή έστω διαμφισβήτηση της αγγλικής θαλασσοκρατίας στη Μεσόγειο στη μεταναπολεόντεια εποχή, μισθοφόροι αξιωματικοί της Γαλλίας, οργάνωναν, εκπαίδευαν ή και στελέχωναν τον πολεμικό στόλο και τον τακτικό στρατό της Αιγύπτου, με την ανοχή της Γαλλικής Αυλής. Έτσι οι Έλληνες, προκειμένου να απελευθερωθούν, εξαναγκάσθηκαν να πολεμούν έμμεσα κατά της Γαλλίας (ήτοι κατά γαλλοεκπαιδευμένων Αιγυπτίων) και άμεσα υπέρ των αποικιακών συμφερόντων της Αγγλίας. Δεν αποτελεί επομένως αίνιγμα το γιατί η (θαλασσοκράτειρα) Αγγλία προηγήθηκε κατά πολύ της (μεταναπολεοντείου) Γαλλίας όσον αφορά στη μεταστροφή της υπέρ των εμπολέμων Ελλήνων.

Αλλά και όλοι οι Ευρωπαίοι ηγεμόνες, ακόμη και πολλοί ανθέλληνες, όπως ο Metternich της Αυστρίας, διαπίστωναν ότι από την Κρήτη άρχισε μία τερατώδης αντίστροφη “σταυροφορία” εναντίον της Ευρώπης: Τακτικά στρατεύματα από τη Μέση Ανατολή εξεστράτευαν προς τα βορειοδυτικά, σε ευρωπαϊκό έδαφος, και έσφαζαν και ανδραπόδιζαν Χριστιανούς. Ενδεικτικά, ο Πάπας Pius VII είχε ήδη γίνει ένθερμος φιλλέληνας από το 1822 — όταν διαπίστωσε ότι ο ελληνικός Αγώνας τής Ανεξαρτησίας εξελίσσετο σε Χριστιανικό Ζήτημα μετά την εισβολή Αφρικανών (Ισλαμιστών) στην Κρήτη τον Μάιο τού 1822 — και προσπάθησε τότε, αν και αλυσιτελώς, να συνδράμει τούς Έλληνες στις διπλωματικές τους μάχες στο συνέδριο της Ιεράς Συμμαχίας στη Verona (1822).

Πέρα όμως από τα παραπάνω, η συμβολή της Μεγαλονήσου στην απελευθέρωση της Ελλάδος καθίσταται ακόμη περισσότερο ευκλεής εάν αναλογισθούμε ένα ιδιότυπο περιορισμό υπό τον οποίο διεξήχθη η Μάχη της Κρήτης 1821-1824: Οι Έλληνες της Κρήτης πολεμούσαν στο πλευρό της εμπολέμου Ελλάδος όχι μόνο με ηρωισμό κατά τριών ηπείρων αλλά και με στρατηγική σωφροσύνη, ήτοι με τρόπο που διατηρούσε την οριακή πληθυσμιακή υπεροχή τους (56%) στη Μεγαλόνησο. Προφανώς ο αγώνας των Ελλήνων Κρητών δεν θα είχε κανένα νόημα εάν οι απώλειές τους ήσαν τόσες (ήτοι περισσότερες από 30.000 θύματα) που θα τούς μετέτρεπαν σε μειονότητα. Υπό εκείνον τον δημογραφικό περιορισμό, οι Έλληνες Κρήτες κατέθεσαν τα όπλα μόνον όταν η συνέχιση τού ένοπλου αγώνα θα έθετε σε κίνδυνο την πληθυσμιακή υπεροχή τους, και μόνον αφού προηγουμένως οι υπερβατικές τους θυσίες συνέβαλαν καθοριστικά αφενός στην προάσπιση και σταθεροποίηση της Ελληνικής Πολιτείας στην κρίσιμη περίοδο 1821-1824 και αφετέρου στη μεταστροφή των Μεγάλων Δυνάμεων υπέρ τής εμπολέμου Ελλάδος από το 1823.

Επιγραμματικά, ο ένοπλος επικός αγώνας της Μεγαλονήσου το 1821-1824 ήταν ταυτόχρονα ιδεαλιστικός, γεωπολιτικός, πραγματιστικός και υπερβατικός: ιδεαλιστικός σε εθνικό παλιγγενεσιακό επίπεδο, γεωπολιτικός σε τριηπειρωτικό επίπεδο, πραγματιστικός σε δημογραφικό επίπεδο και υπερβατικός σε επίπεδο ηρωικής αυταπάρνησης, υλικών καταστροφών και ανθρωπίνων θυσιών.
 
Σπυρίδων Τρικούπης

BΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΚΗ ΣΗΜΕΙΩΣΗ ΤΟΥ ΣΥΓΓΡΑΦΕΩΣ: Τα εύσημα για την ανάδειξη της Μάχης της Κρήτης 1821-1824 ανήκουν στον Σπυρίδωνα Τρικούπη, που είναι ο πρώτος ιστορικός που ανέλυσε διεξοδικά τις επί μέρους μάχες τού ένοπλου αγώνα τού λαού της Κρήτης στο πλευρό της εμπολέμου Ελλάδος το 1821-1824, όπως επίσης και τις υλικές και ανθρωπιστικές καταστροφές που υπέστη τότε η Μεγαλόνησος στον βωμό της Εθνικής Παλιγγενεσίας, στο μνημειώδες έργο του ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΕΩΣ. Για περισσότερες πληροφορίες και λεπτομέρειες για τον επικό αγώνα της Μεγαλονήσου στον Πόλεμο της Ελληνικής Ανεξαρτησίας (1821-1830), οι ενδιαφερόμενοι αναγνώστες μπορούν να “κατεβάσουν” ΔΩΡΕΑΝ (free download) το έργο τού Σ. Τρικούπη (Τόμος Α΄, Τόμος Β΄, Τομος Γ΄, Τομος Δ΄), το οποίο έχει αναρτηθεί στις διαδικτυακές διευθύνσεις (e-book, Project Gutenberg):
http://www.gutenberg.org/ebooks/38414 (Τόμος Α΄)
http://www.gutenberg.org/files/38524/38524-h/38524-h.htm (Τομος Β΄)
http://www.gutenberg.org/files/38765/38765-h/38765-h.htm (Τομος Γ΄)
http://www.gutenberg.org/ebooks/39069 (Τομος Δ΄)
Στις παραπάνω διευθύνσεις το έργο πού Τρικούπη έχει αποδοθεί στο μονοτονικό σύστημα προς ενημέρωση και ιστορική αυτεπίγνωση απάντων των Ελλήνων.
(Το παρόν άρθρο πρωτοδημοσιεύθηκε κατ' αποκλειστικότητα στο ιστολόγιο Θέματα Ελληνικής Ιστορίας, και αποτελεί ειδικά προσαρμοσμένο απόσπασμα από το δίτομο έργο “Ελληνικό Έπος 1821”, συγγραφέν από τον Ιωάννη Δ. Παπακωνσταντίνου και προλογιζόμενο από τον Μακαριώτατο Αρχιεπίσκοπο Αθηνών και Πάσης Ελλάδος κ. Ιερώνυμο Β΄)
http://www.istorikathemata.com/2014/05/The-battle-of-Crete-1821-1824.html