ΑΣ ΑΛΛΑΞΩΜΕ ΤΡΟΠΟ ΣΚΕΨΕΩΣ! ΑΣ ΤΟΥΣ ΑΓΝΟΗΣΩΜΕ-ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑ ΠΡΟ ΠΑΝΤΟΣ!!!

ΕΝΑ ΩΡΑΙΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΓΙΑ ΝΑ ΑΠΟΒΑΛΩΜΕ ΤΗΝ ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΨΩΡΟΚΩΣΤΑΙΝΑΣ, ΤΗΝ ΟΠΟΙΑΝ ΜΑΣ ΕΠΙΒΑΛΟΥΝ ΧΡΟΝΙΑ ΤΩΡΑ ΕΧΘΡΟΙ ΚΑΙ ΦΙΛΟΙ ΠΡΟΣ ΔΙΚΟ ΤΩΝ ΟΦΕΛΟΣ!

ΑΣ ΑΛΛΑΞΩΜΕ ΤΡΟΠΟ ΣΚΕΨΕΩΣ! ΑΣ ΤΟΥΣ ΑΓΝΟΗΣΩΜΕ!

ΑΣ ΣΕΒΑΣΘΟΥΜΕ, ΑΞΙΟΠΟΙΗΣΩΜΕ, ΑΝΑΔΕΙΞΩΜΕ ΤΟΝ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ ΜΑΣ (ΤΩΝ ΠΡΟΓΟΝΩΝ ΜΑΣ). ΑΣ ΥΠΕΡΗΦΑΝΕΥΘΟΥΜΕ ΓΙ' ΑΥΤΟΝ (ΠΡΟΣΠΑΘΩΝΤΕΣ ΝΑ ΤΟΥΣ ΜΙΜΜΗΘΟΥΜΕ , ΑΡΧΙΚΩΣ, ΚΑΙ ΚΑΤΟΠΙΝ, ΕΑΝ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ, ΝΑ ΤΟΥΣ ΞΕΠΕΡΑΣΩΜΕ!)

Η ΥΠΟΧΩΡΗΣΙΣ, Η ΠΑΡΑΙΤΗΣΙΣ, Η ΥΠΟΤΑΓΗ, Η ΙΣΟΠΕΔΩΣΙΣ, ΕΞΥΠΗΡΕΤΕΙ ΤΟΥΣ "ΜΙΚΡΟΥΣ", ΤΟΥΣ ΦΙΛΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΕΧΘΡΟΥΣ ΜΑΣ.

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΟΛΑ ΤΑ "ΠΡΑΓΜΑΤΑ" ΙΔΙΑ (ΙΣΑ).



------------------------------------------------------------------------------------------------------







"Σε μία και μόνη περίπτωση δικαιούται να γελάει ο καθένας μαζί μας. Δυτικός, Ανατολίτης, Αφρικανός ή Εσκιμώος.

Όταν τον κοιτάμε στα μάτια και προσπαθούμε να τον μιμηθούμε. Σαν τον σκύλο τον αφέντη του."













Π Ρ Ο Ω Θ Η Μ Ε Ν Ο Μ Η Ν Υ Μ Α

ΑΞΙΖΕΙ ΝΑ ΔΙΑΒΑΣΤΕΙ.



Το δικαίωμα στη διαφορά



ΟΙ ΔΙΑΦΟΡΟΙ ΑΝΗΣΥΧΟΥΝΤΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΟΣ ΤΑ ΕΞΩ ΕΙΚΟΝΑ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΑ ΚΑΝΟΝΑ ΞΕΝΟΣΠΟΥΔΑΓΜΕΝΑ ΑΝΘΡΩΠΑΡΙΑ ΠΟΥ ΠΕΡΙΦΡΟΝΟΥΝ ΤΟΝ ΤΟΠΟ ΤΟΥΣ

Του Διονύση Χαριτόπουλου





Μόλις πρωτοανοίξαμε τα μάτια μας ως ξαναγεννημένο ελληνικό κράτος, μας δείξανε το είδωλο της Δύσης. Εκεί ήταν οι κυρίαρχοι του σύγχρονου κόσμου και, αν θέλαμε να προοδεύσουμε, στα δυτικά κράτη έπρεπε να προσκολληθούμε και σ' αυτά να μοιάσουμε.

Η Δύση έγινε ο μόνος προορισμός μας.

Έκτοτε, από το 1830 μέχρι σήμερα, οι ξένοι και οι ντόπιοι παιδονόμοι μάς επιτηρούν σχολαστικά. Και, κάθε φορά που προσπαθούμε να ξεφύγουμε και να κάνουμε το δικό μας, μας μαλώνουν• δεν αρκεί να "ανήκομεν στη Δύση", πρέπει να αντιγράψουμε τους Δυτικούς σε όλα τα κουσούρια τους.

Ιδίως τελευταία, με τη μόδα της παγκοσμιοποίησης, ντόπιοι κράχτες του ολοσχερούς εκδυτικισμού κατάντησαν υστερικοί.

Πολιτικοί ταγοί και δημοσιολογούντες συγχύζονται υπέρμετρα με κάθε γηγενές έθος που επιβιώνει ακόμη. Αν στον Λαγκαδά αμολάγαμε ταύρους στους δρόμους όπως στην Παμπλόνα, θα ήταν περισσότερο ανεκτό από τα Αναστενάρια. Αν φοράγαμε σκοτσέζικο κιλτ σαν τον Σον Κόνερι στις επίσημες στιγμές, θα ήταν πιο αποδεκτό από τη φουστανέλα.

Κι αν γίνει καμιά στραβή --ζωντανή χώρα είμαστε--, οι ετερόφωτοι ψαλιδόκωλοι μας επισείουν περιδεείς το φόβητρο των άλλων• οι γνωστοί σαχλαμαράκηδες ξεσπαθώνουν στα κανάλια: "πάλι γελάνε μαζί μας" και "τι θα πουν οι ξένοι". Μας εθίζουν να τρέμουμε το CNN όπως παλιά την κουτσομπόλα της γειτονιάς μη μας πιάσει στο στόμα της.

Είναι φανερό πως οι άνθρωποι πάσχουν.

Η πολιτισμική διαφορά και η εθνική ιδιαιτερότητα εκλαμβάνονται από το συρρικνωμένο Εγώ τους σαν μειονέκτημα. Όπως ο σπουδαγμένος σκερβελές που ντρέπεται για το τσεμπέρι της μάνας που τον σπούδασε.

Μάλλον δεν έχουν επίγνωση πού φύτρωσαν.

Εδώ είναι Ελλάδα.

Είμαστε στη Βαλκανική Χερσόνησο, αλλά δεν είμαστε Σλάβοι• συνορεύουμε με την Ανατολή, αλλά δεν είμαστε μουσουλμάνοι• ανήκουμε στην Ευρώπη, αλλά δεν είμαστε Δυτικοί.

Τι είμαστε; Έλληνες.

Αυτό κάποιοι συμπλεγματικοί δεν μπορούν να το αντέξουν.

Αδυνατούν να επωμιστούν την μοναδικότητά μας.

Με την πρώτη επίκριση γονατίζουν. Καμία αυτοπεποίθηση• καμία υπερηφάνεια γι' αυτή τη μοναδικότητα που μας χαρίστηκε. Η συγγένεια και η ομοιότητα παρέχουν ασφάλεια, ενώ εμείς βιώνουμε την ευλογία και την κατάρα που ορίζουν το μοναχοπαίδι. Το οποίο δεν είναι a priori ούτε καλύτερο ούτε χειρότερο από τα άλλα παιδιά είναι απλώς μοναχοπαίδι, με τις δικές του κληρονομιές και τα δικά του γνωρίσματα.

Τα επιπόλαια ρεπορτάζ του τύπου "πώς μας βλέπουν οι ξένοι", που εμφανίζονται κάθε τόσο στα έντυπα, θέτουν κυρίως οικονομοτεχνικά κριτήρια, και γι' αυτό τα συμπεράσματα μας αδικούν.

Δεν είμαστε δυνατοί σε αυτά. Αλλού είναι οι επιδόσεις μας.

Σε όσα μας μαθαίνουν λίγο λίγο να περιφρονούμε.

Στην Ελλάδα δεν ισχύει το βάρβαρο δυτικό αξίωμα "δεν υπάρχει κοινωνία, μόνο άτομα" (Θάτσερ). Δίνουμε ακόμη προτεραιότητα στις ανθρώπινες σχέσεις. Τον οικογενειακό κύκλο, την παρέα, τη φιλία, το ήθος και τον άλλον, την αλέγρα όψη της ζωής, την κοινωνική κρίση για τον βίο μας.

Η οικογένεια, ο αρχαιότερος θεσμός του ανθρώπινου είδους, που ίχνη του ανακαλύπτονται πριν 130.000 χρόνια, στην Ελλάδα διαπνέεται ακόμη από αγάπη, σύμπνοια και αλληλεγγύη. Δεν φτάσαμε στη δυτική εξαχρείωση των γονιών που δανείζουν τα παιδιά τους, για να σπουδάσουν, και απαιτούν την πρώτη δόση εξόφλησης από τον πρώτο τους κιόλα μισθό.

Οι διάφοροι ανησυχούντες για την προς τα έξω εικόνα μας είναι κατά κανόνα ξενοσπουδαγμένα ανθρωπάρια που περιφρονούν τον τόπο τους.

Είναι αυτοί που τοποθετούν τη χώρα στο τρίτο υπόγειο του δυτικού μεγάρου που βρεθήκαμε. Στους πάνω ορόφους και στα ρετιρέ οι άλλοι μπορούν να μπεκρουλιάζουν, να χυδαιολογούν, να βάζουν τη μουσική στη διαπασών, να φέρνουν πόρνες, να σοδομίζονται, να πυροβολούνται, κι εμείς στο υπόγειο "μούγγα στη στρούγκα" και να πατάμε στα νύχια μην ακουστούμε.

Δεν πρέπει να δίνουμε δικαίωμα.

Σαν τον φτωχό μαθητή στο ακριβό σχολείο, που οφείλει υπέρμετρη σεμνότητα και μαθησιακή αφοσίωση για να δικαιολογείται η παρουσία του ανάμεσα στους προνομιούχους.

Τίποτα δεν κάνουμε καλά αν δεν υπάρχει το δυτικό του αντίστοιχο. Σε καθετί γνησίως ελληνικό καραδοκεί ο κίνδυνος να γίνουμε περίγελως των ξένων. Ο καθρέφτης της ζωής μας έχουν γίνει οι Δυτικοί με τη δική τους εικόνα διαρκώς αναμετριόμαστε.

Και, προκειμένου να μας "συμμορφώσουν", χρησιμοποιούν κάθε λογής τεχνάσματα και ανοητολογίες. Πότε καταγγέλλουν σαν "τούρκικες" τις πολιτιστικές κληρονομιές μας από την εποχή του Ομήρου• και πότε μας υποβιβάζουν σε ημιάγριο βαλκανικό κρατίδιο που χρήζει εξευρωπαϊσμού.

Για να τελειώνουμε με αυτά τα φληναφήματα:

Η μόνη προσφορά των απέναντι σεβνταλήδων στον πολιτισμένο κόσμο είναι οι τουλίπες, τις οποίες καλλιέργησαν και προστάτευσαν επειδή άρεσαν στις γυναίκες των χαρεμιών. Τίποτα άλλο. Ούτε η κουζίνα τους ούτε η μουσική τους ούτε οι χοροί τους έχουν καμία τούρκικη πρωτογένεια είναι δάνεια από τις χώρες που περιλάμβανε η Οθωμανική Αυτοκρατορία και τα καρπούνται τώρα οι κακορίζικοι γείτονες.

Και είμαστε Μεσόγειοι, όχι Βαλκάνιοι.

Η οροσειρά του Αίμου, που ορίζει την περιοχή των Βαλκανίων, από την ελληνική επικράτεια και μετά μπαίνει βαθιά στην ανατολική λεκάνη της Μεσογείου• στον ιστορικό χώρο που δημιουργήθηκαν οι μεγάλοι πολιτισμοί της οικουμένης. Αυτή είναι "η μόνη γνήσια μας ταυτότητα, η καθαρώς μεσογειακή".

Στον σύγχρονο κόσμο θα είμαστε αυτό που μπορούμε και θέλουμε να είμαστε.

Μια μικρή μεσογειακή χώρα εκπάγλου φυσικής καλλονής, με ιδανικές κλιματολογικές συνθήκες, βαρύ όνομα και βαριά κληρονομιά. Με τη δική μας σφραγίδα στην τέχνη, στα ήθη και στον τρόπο ζωής, που δεν έπαψαν να εξελίσσονται και να αναπλάθονται ακόμη και τον μεγάλο χειμώνα της τουρκοκρατίας.

Έχουμε μνήμη, ιστορία και συνέχεια.

Σε αυτόν τον τόπο επί 2.500 χρόνια δεν σταμάτησε να γράφεται αυθύπαρκτη ποίηση, να δημιουργούνται αριστουργήματα πρωτότυπης ζωγραφικής, αρχιτεκτονικής, τραγουδιού και ανανεούμενων προσωπικών και κοινοτικών δεσμών βαθύτατης ανθρώπινης συνάφειας που πόρρω απέχουν από την ωφελιμιστική δυτική σκέψη.

Ευτυχώς, οι Έλληνες "αεί παίδες εισίν".

Άναρχοι και ατίθασοι, έχουν τις παμπάλαιες νόρμες τους περί πολιτικώς ή κοινωνικώς "ορθού", και οι διάφοροι ξενόφερτοι κανόνες είναι για να παραβιάζονται.

Μπορεί να συμβιβαζόμαστε επιφανειακά, να ακολουθούμε μόδες και ντιρεκτίβες αλλότριες, αλλά οι πρόγονοί μας δεν έσβησαν μέσα μας "ζούνε και μετά τον θάνατό τους".

Έχουμε δικαίωμα στη διαφορά.

Και ουδείς τεχνοκράτης δικαιούται να υποτιμά έναν λαό που δημιούργησε τον κορυφαίο σύγχρονο λαϊκό πολιτισμό αγάπης και ανθρώπινης συναλληλίας.

Άλλα είναι αυτά που μας γελοιοποιούν στα μάτια κάθε λογικού όντος και για τα οποία θα έπρεπε να ντρεπόμαστε.

Η συστηματική καταστροφή του τόπου μας, η υποβάθμιση του λαϊκού μας πολιτισμού, η τουριστική εκπόρνευση, τα mousakas, souvlaki, rent a car, οι νησιώτισσες γιαγιάδες που φωνάζουν rooms-rooms στα λιμάνια, οι συντάξεις του ΙΚΑ, τα ράντζα των νοσοκομείων, ο εφιάλτης του Κηφισού, η τσιμεντοποίηση του Μαραθώνα, η ανοχή στη διαφθορά των διοικούντων.

Κάθε μέρα δρούμε βάναυσα εναντίον της ύπαρξής μας. Το πώς υπάρχουμε ακόμη ως χώρα είναι ανεξήγητο σαν θαύμα.

Σε μία και μόνη περίπτωση δικαιούται να γελάει ο καθένας μαζί μας. Δυτικός, Ανατολίτης, Αφρικανός ή Εσκιμώος.

Όταν τον κοιτάμε στα μάτια και προσπαθούμε να τον μιμηθούμε.

Σαν τον σκύλο τον αφέντη του.



















Ξ Ξ΅ Ξ� Ξ© Ξ� Ξ— Ξ� Ξ• Ξ� Ξ� Ξ� Ξ— Ξ� Ξ¥ Ξ� Ξ‘

Α�ΙΖΕΙ �Α ΔΙΑΒΑΣΤΕΙ.



Το δικαίωμα στη διαφο�ά



�Ι ΔΙΑΦ�Ρ�Ι Α�ΗΣΥΧ�Υ�ΤΕΣ ΓΙΑ ΤΗ� ΠΡ�Σ ΤΑ Ε�Ω ΕΙ���Α �ΑΣ ΕΙ�ΑΙ �ΑΤΑ �Α���Α �Ε��ΣΠ�ΥΔΑΓ�Ε�Α Α��ΡΩΠΑΡΙΑ Π�Υ ΠΕΡΙΦΡ���Υ� Τ�� Τ�Π� Τ�ΥΣ

Του Διον�ση Χα�ιτ�πουλου





��λις π�ωτοανοίξαμε τα μάτια μας ως ξαναγεννημένο ελληνικ� κ�άτος, μας δείξανε το είδωλο της Δ�σης. Εκεί ήταν οι κυ�ία�χοι του σ�γχ�ονου κ�σμου και, αν θέλαμε να π�οοδε�σουμε, στα δυτικά κ�άτη έπ�επε να π�οσκολληθο�με και σ' αυτά να μοιάσουμε.

Η Δ�ση έγινε ο μ�νος π�οο�ισμ�ς μας.

�κτοτε, απ� το 1830 μέχ�ι σήμε�α, οι ξένοι και οι ντ�πιοι παιδον�μοι μάς επιτη�ο�ν σχολαστικά. �αι, κάθε φο�ά που π�οσπαθο�με να ξεφ�γουμε και να κάνουμε το δικ� μας, μας μαλ�νουν• δεν α�κεί να "ανήκομεν στη Δ�ση", π�έπει να αντιγ�ά�ουμε τους Δυτικο�ς σε �λα τα κουσο��ια τους.

Ιδίως τελευταία, με τη μ�δα της παγκοσμιοποίησης, ντ�πιοι κ�άχτες του ολοσχε�ο�ς εκδυτικισμο� κατάντησαν υστε�ικοί.

Πολιτικοί ταγοί και δημοσιολογο�ντες συγχ�ζονται υπέ�μετ�α με κάθε γηγενές έθος που επιβι�νει ακ�μη. Αν στον Λαγκαδά αμολάγαμε τα��ους στους δ��μους �πως στην Παμπλ�να, θα ήταν πε�ισσ�τε�ο ανεκτ� απ� τα Αναστενά�ια. Αν φο�άγαμε σκοτσέζικο κιλτ σαν τον Σον ��νε�ι στις επίσημες στιγμές, θα ήταν πιο αποδεκτ� απ� τη φουστανέλα.

�ι αν γίνει καμιά στ�αβή --ζωντανή χ��α είμαστε--, οι ετε��φωτοι �αλιδ�κωλοι μας επισείουν πε�ιδεείς το φ�βητ�ο των άλλων• οι γνωστοί σαχλαμα�άκηδες ξεσπαθ�νουν στα κανάλια: "πάλι γελάνε μαζί μας" και "τι θα πουν οι ξένοι". �ας εθίζουν να τ�έμουμε το CNN �πως παλιά την κουτσομπ�λα της γειτονιάς μη μας πιάσει στο στ�μα της.

Είναι φανε�� πως οι άνθ�ωποι πάσχουν.

Η πολιτισμική διαφο�ά και η εθνική ιδιαιτε��τητα εκλαμβάνονται απ� το συ��ικνωμένο Εγ� τους σαν μειονέκτημα. �πως ο σπουδαγμένος σκε�βελές που ντ�έπεται για το τσεμπέ�ι της μάνας που τον σπο�δασε.

�άλλον δεν έχουν επίγνωση πο� φ�τ�ωσαν.

Εδ� είναι Ελλάδα.

Είμαστε στη Βαλκανική Χε�σ�νησο, αλλά δεν είμαστε Σλάβοι• συνο�ε�ουμε με την Ανατολή, αλλά δεν είμαστε μουσουλμάνοι• ανήκουμε στην Ευ��πη, αλλά δεν είμαστε Δυτικοί.

Τι είμαστε; �λληνες.

Αυτ� κάποιοι συμπλεγματικοί δεν μπο�ο�ν να το αντέξουν.

Αδυνατο�ν να επωμιστο�ν την μοναδικ�τητά μας.

�ε την π��τη επίκ�ιση γονατίζουν. �αμία αυτοπεποίθηση• καμία υπε�ηφάνεια γι' αυτή τη μοναδικ�τητα που μας χα�ίστηκε. Η συγγένεια και η ομοι�τητα πα�έχουν ασφάλεια, εν� εμείς βι�νουμε την ευλογία και την κατά�α που ο�ίζουν το μοναχοπαίδι. Το οποίο δεν είναι a priori ο�τε καλ�τε�ο ο�τε χει��τε�ο απ� τα άλλα παιδιά είναι απλ�ς μοναχοπαίδι, με τις δικές του κλη�ονομιές και τα δικά του γνω�ίσματα.

Τα επιπ�λαια �επο�τάζ του τ�που "π�ς μας βλέπουν οι ξένοι", που εμφανίζονται κάθε τ�σο στα έντυπα, θέτουν κυ�ίως οικονομοτεχνικά κ�ιτή�ια, και γι' αυτ� τα συμπε�άσματα μας αδικο�ν.

Δεν είμαστε δυνατοί σε αυτά. Αλλο� είναι οι επιδ�σεις μας.

Σε �σα μας μαθαίνουν λίγο λίγο να πε�ιφ�ονο�με.

Στην Ελλάδα δεν ισχ�ει το βά�βα�ο δυτικ� αξίωμα "δεν υπά�χει κοινωνία, μ�νο άτομα" (�άτσε�). Δίνουμε ακ�μη π�οτε�αι�τητα στις ανθ��πινες σχέσεις. Τον οικογενειακ� κ�κλο, την πα�έα, τη φιλία, το ήθος και τον άλλον, την αλέγ�α ��η της ζωής, την κοινωνική κ�ίση για τον βίο μας.

Η οικογένεια, ο α�χαι�τε�ος θεσμ�ς του ανθ��πινου είδους, που ίχνη του ανακαλ�πτονται π�ιν 130.000 χ��νια, στην Ελλάδα διαπνέεται ακ�μη απ� αγάπη, σ�μπνοια και αλληλεγγ�η. Δεν φτάσαμε στη δυτική εξαχ�είωση των γονι�ν που δανείζουν τα παιδιά τους, για να σπουδάσουν, και απαιτο�ν την π��τη δ�ση εξ�φλησης απ� τον π��το τους κι�λα μισθ�.

�ι διάφο�οι ανησυχο�ντες για την π�ος τα έξω εικ�να μας είναι κατά καν�να ξενοσπουδαγμένα ανθ�ωπά�ια που πε�ιφ�ονο�ν τον τ�πο τους.

Είναι αυτοί που τοποθετο�ν τη χ��α στο τ�ίτο υπ�γειο του δυτικο� μεγά�ου που β�εθήκαμε. Στους πάνω ο��φους και στα �ετι�έ οι άλλοι μπο�ο�ν να μπεκ�ουλιάζουν, να χυδαιολογο�ν, να βάζουν τη μουσική στη διαπασ�ν, να φέ�νουν π��νες, να σοδομίζονται, να πυ�οβολο�νται, κι εμείς στο υπ�γειο "μο�γγα στη στ�ο�γκα" και να πατάμε στα ν�χια μην ακουστο�με.

Δεν π�έπει να δίνουμε δικαίωμα.

Σαν τον φτωχ� μαθητή στο ακ�ιβ� σχολείο, που οφείλει υπέ�μετ�η σεμν�τητα και μαθησιακή αφοσίωση για να δικαιολογείται η πα�ουσία του ανάμεσα στους π�ονομιο�χους.

Τίποτα δεν κάνουμε καλά αν δεν υπά�χει το δυτικ� του αντίστοιχο. Σε καθετί γνησίως ελληνικ� κα�αδοκεί ο κίνδυνος να γίνουμε πε�ίγελως των ξένων. � καθ�έφτης της ζωής μας έχουν γίνει οι Δυτικοί με τη δική τους εικ�να δια�κ�ς αναμετ�ι�μαστε.

�αι, π�οκειμένου να μας "συμμο�φ�σουν", χ�ησιμοποιο�ν κάθε λογής τεχνάσματα και ανοητολογίες. Π�τε καταγγέλλουν σαν "το��κικες" τις πολιτιστικές κλη�ονομιές μας απ� την εποχή του �μή�ου• και π�τε μας υποβιβάζουν σε ημιάγ�ιο βαλκανικ� κ�ατίδιο που χ�ήζει εξευ�ωπα�σμο�.

Για να τελει�νουμε με αυτά τα φληναφήματα:

Η μ�νη π�οσφο�ά των απέναντι σεβνταλήδων στον πολιτισμένο κ�σμο είναι οι τουλίπες, τις οποίες καλλιέ�γησαν και π�οστάτευσαν επειδή ά�εσαν στις γυναίκες των χα�εμι�ν. Τίποτα άλλο. ��τε η κουζίνα τους ο�τε η μουσική τους ο�τε οι χο�οί τους έχουν καμία το��κικη π�ωτογένεια είναι δάνεια απ� τις χ��ες που πε�ιλάμβανε η �θωμανική Αυτοκ�ατο�ία και τα κα�πο�νται τ��α οι κακο�ίζικοι γείτονες.

�αι είμαστε �εσ�γειοι, �χι Βαλκάνιοι.

Η ο�οσει�ά του Αίμου, που ο�ίζει την πε�ιοχή των Βαλκανίων, απ� την ελληνική επικ�άτεια και μετά μπαίνει βαθιά στην ανατολική λεκάνη της �εσογείου• στον ιστο�ικ� χ��ο που δημιου�γήθηκαν οι μεγάλοι πολιτισμοί της οικουμένης. Αυτή είναι "η μ�νη γνήσια μας ταυτ�τητα, η καθα��ς μεσογειακή".

Στον σ�γχ�ονο κ�σμο θα είμαστε αυτ� που μπο�ο�με και θέλουμε να είμαστε.

�ια μικ�ή μεσογειακή χ��α εκπάγλου φυσικής καλλονής, με ιδανικές κλιματολογικές συνθήκες, βα�� �νομα και βα�ιά κλη�ονομιά. �ε τη δική μας σφ�αγίδα στην τέχνη, στα ήθη και στον τ��πο ζωής, που δεν έπα�αν να εξελίσσονται και να αναπλάθονται ακ�μη και τον μεγάλο χειμ�να της του�κοκ�ατίας.

�χουμε μνήμη, ιστο�ία και συνέχεια.

Σε αυτ�ν τον τ�πο επί 2.500 χ��νια δεν σταμάτησε να γ�άφεται αυθ�πα�κτη ποίηση, να δημιου�γο�νται α�ιστου�γήματα π�ωτ�τυπης ζωγ�αφικής, α�χιτεκτονικής, τ�αγουδιο� και ανανεο�μενων π�οσωπικ�ν και κοινοτικ�ν δεσμ�ν βαθ�τατης ανθ��πινης συνάφειας που π���ω απέχουν απ� την ωφελιμιστική δυτική σκέ�η.

Ευτυχ�ς, οι �λληνες "αεί παίδες εισίν".

Άνα�χοι και ατίθασοι, έχουν τις παμπάλαιες ν��μες τους πε�ί πολιτικ�ς ή κοινωνικ�ς "ο�θο�", και οι διάφο�οι ξεν�φε�τοι καν�νες είναι για να πα�αβιάζονται.

�πο�εί να συμβιβαζ�μαστε επιφανειακά, να ακολουθο�με μ�δες και ντι�εκτίβες αλλ�τ�ιες, αλλά οι π��γονοί μας δεν έσβησαν μέσα μας "ζο�νε και μετά τον θάνατ� τους".

�χουμε δικαίωμα στη διαφο�ά.

�αι ουδείς τεχνοκ�άτης δικαιο�ται να υποτιμά έναν λα� που δημιο��γησε τον κο�υφαίο σ�γχ�ονο λα�κ� πολιτισμ� αγάπης και ανθ��πινης συναλληλίας.

Άλλα είναι αυτά που μας γελοιοποιο�ν στα μάτια κάθε λογικο� �ντος και για τα οποία θα έπ�επε να ντ�επ�μαστε.

Η συστηματική καταστ�οφή του τ�που μας, η υποβάθμιση του λα�κο� μας πολιτισμο�, η του�ιστική εκπ��νευση, τα mousakas, souvlaki, rent a car, οι νησι�τισσες γιαγιάδες που φωνάζουν rooms-rooms στα λιμάνια, οι συντάξεις του Ι�Α, τα �άντζα των νοσοκομείων, ο εφιάλτης του �ηφισο�, η τσιμεντοποίηση του �α�αθ�να, η ανοχή στη διαφθο�ά των διοικο�ντων.

�άθε μέ�α δ�ο�με βάναυσα εναντίον της �πα�ξής μας. Το π�ς υπά�χουμε ακ�μη ως χ��α είναι ανεξήγητο σαν θα�μα.

Σε μία και μ�νη πε�ίπτωση δικαιο�ται να γελάει ο καθένας μαζί μας. Δυτικ�ς, Ανατολίτης, Αφ�ικαν�ς ή Εσκιμ�ος.

�ταν τον κοιτάμε στα μάτια και π�οσπαθο�με να τον μιμηθο�με.

Σαν τον σκ�λο τον αφέντη του.







__________ Information from ESET NOD32 Antivirus, version of virus signature database 6835 (20120128) __________



The message was checked by ESET NOD32 Antivirus.



http://www.eset.com