ΠΕΡΙ ΠΑΙΔΕΙΑΣ ΑΡΧΑΙΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

skip to main | skip to sidebar
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΣΥΜΕΩΝΙΔΗΣ

Sunday, June 22, 2008
Σημαντικά Στοιχεία Πολιτισμού στον΄Ομηρο του Αντωνίου Α. Αντωνάκου Καθηγητού Φιλολόγου -Ιστορικού-Συγγραφέως


Η περί καθαριότητος αντίληψη
στούς αρχαίους Έλληνες
της Εποχής του Ομήρου
και η υγιεινή του ανθρωπίνου
μέσου αυτής

Γνωρίζουμε ότι σχεδόν το σύνολο των πολιτισμένων λαών σήμερα, απεκαλούντο κατά την αρχαία εποχή από τους Έλληνες «βάρβαροι». Ο χαρακτηρισμός αυτός δεν είχε σχέση μόνο με την γλώσσα, αν και από εκεί ξεκινούσε. Είχε σχέση, επίσης με τον τρόπο ζωής αυτών των ανθρώπων, οι οποίοι ήσαν άξεστοι, αγροίκοι και ζούσαν μαζί με τα ζώα τους αγνοώντας βασικά στοιχεία πολιτισμού, όπως την καθαριότητα και, κατά συνέπεια, και την εξ αυτής προερχομένη σωματική υγιεινή. Πολλοί από αυτούς γνώριζαν μόνο την βασική χρήση του νερού, δηλαδή «την προς πόσιν και επιβίωσιν» κι αυτήν εξ ενστίκτου, εφ’ όσον τους έσβηνε την δίψα, ικανοποιώντας έτσι μία βασική ανάγκη του οργανισμού.
Άλλοι λαοί πάλι, όποτε εύρισκαν ποτάμια, λίμνες η παραλίες στις περιπλανήσεις τους, έπεφταν με τα ρούχα στο νερό για να δροσιστούν και στην συνέχεια στέγνωναν μαζί με αυτά.
Εκείνοι, όμως, οι οποίοι διέφεραν από τους υπολοίπους λαούς, ήσαν οι Έλληνες, οι οποίοι είχαν να παρουσιάσουν σημαντικά στοιχεία πολιτισμού από την απώτατη αρχαία εποχή, τα οποία και προσέφεραν απλόχερα σε αυτούς, με τους οποίους έρχονταν σε επαφή.
Έτσι τα αρχαία ελληνικά λουτρά τα μιμήθηκαν και τα αντέγραψαν οι Ρωμαίοι, τα συνέχισαν δε οι Βυζαντινοί, κατασκευάζοντας καταπληκτικά μαρμάρινα δημιουργήματα. Αυτά τα βρήκαν οι άξεστοι Οθωμανοί έτοιμα, τα αντέγραψαν και παρουσίασαν τα θερμά λουτρά, τα χαρακτηριζόμενα ως χαμάμ* , δικά τους. Είναι τα γνωστά σήμερα με την προσωνυμία «οθωμανικά λουτρά».
Όμως η ελληνική γλώσσα αποδεικνύει σήμερα ποιοί είναι οι πραγματικοί δημιουργοί των λουτρών, που δεν είναι άλλοι από τους αρχαίους Έλληνες. Τούτο δε φαίνεται και πιστοποιείται εκ του ότι σήμερα όλες οι ευρωπαϊκές ελληνογενείς γλώσσες χρησιμοποιούν την λέξη «βαλανείον» στις παραλλαγές της για να δηλώσουν το λουτρό.
Συγκεκριμένα, το λεξικό «Etymologicum Gudianum» μας πληροφορεί ότι:
«Βαλανείον το λουτρόν• παρά το βαλάνοις παρά τοις αρχαίοις υποκαίεσθαι».
Το δε «Ετυμολογικόν το Μέγα», το πλέον εξαίρετο λεξικό ετυμολογίας της ελληνικής, αναφέρει επίσης ότι:
«Βαλανείον: Το λουτρόν. Τινές δε λέγουσι παρά το αποβάλλειν τας ανίας».
Η λέξη πέρασε στα ιταλικά ως «bagno», στα γαλλικά ως «bain», στα ισπανικά ως «baño» και στα γερμανικά ως «bad». Είναι γνωστή εξ άλλου η γερμανική λουτρόπολη «Baden Baden». Από την ίδια λέξη ακόμη πήραμε ως αντιδάνεια τις νεοελληνικές λέξεις «μπανιέρα» «μπανιερό» και «μπανίζω» «μπανιστήρι» κ.λπ., από την συνήθεια που κατά το παρελθόν είχαν οι άνδρες να παρακολουθούν τις λουόμενες κοπέλες.
Το λουτρό όμως ως μέσον καθαριότητος και υγιεινής υπάρχει στους Έλληνες όπως θα διαπιστώσουμε στην συνέχεια αυτού του άρθρου από την εποχή του Ομήρου. Το άρθρο δε αυτό αποτελεί προδημοσίευμα από εκτενή πολυσέλιδη μελέτη μου, η οποία ασχολείται με τα στοιχεία πολιτισμού στον Όμηρο.
Πράγματι η ιδέα της καθαριότητος του σώματος, μέσω ενός λουτρού, υποδηλώνει μία προηγμένη αντίληψη περί υγιεινής, η οποία μάλιστα ήταν ιδιαιτέρως ανεπτυγμένη κατά την Ομηρική εποχή. Τούτο φαίνεται μέσα από την ανάλυση ενός μεγάλου αριθμού χωρίων των Ομηρικών επών, της Ιλιάδος και της 'Οδυσσειας, δια των οποίων διαπιστώνεται ότι κατά την παλαιά εκείνη εποχή γινόταν συστηματική αλλά και επαρκής χρήση λουτρών τόσο θερμών όσο και ψυχρών.

ΧΡΗΣΕΙΣ ΤΟΥ ΖΕΣΤΟΥ ΝΕΡΟΥ

Το θερμό (ζεστό) νερό είναι γνωστό πως έχει συγκεκριμένες χρήσεις. Εκτός από την περίπτωση της χρήσης του ως λουτρού, ο Όμηρος σαφώς καθορίζει ότι αυτό χρησιμοποιείται επίσης για ιατρικούς αλλά και για τελετουργικούς σκοπούς, όπως για και το πλύσιμο και τον καθαρισμό των τραυμάτων αλλά και για τον καθαρισμό των νεκρών. Ονομάζει μάλιστα αυτό το νερό «λιαρόν ύδωρ» δηλαδή χλιαρό, υπόθερμο, όπως φαίνεται και από μία ακόμη παραπομπή:

μηρού δ' έκταμ' οϊστόν, απ' αυτού δ' αίμα κελαινόν
νίζ' ύδατι λιαρώ, επί δ' ήπια φάρμακα πάσσε
εσθλά, τα σε προτί φασιν Αχιλλήος δεδιδάχθαι,
ον Χείρων εδίδαξε δικαιότατος Κενταύρων. (Ιλιάδος, Λ -829-832)

που θα πη:

[Κι από τον μηρό κόψε το βέλος, κι απ' αυτόν το αίμα το μελανό
νίψε με ύδωρ χλιαρό και πάνω ήπια φάρμακα βάλε
καλά, που λένε πως από τον Αχιλλέα τα διδάχθηκες,
στον οποίον ο Χείρων εδίδαξε, ο δικαιότατος των Κενταύρων].

Η λέξη «λιαρός», λοιπόν, είδαμε ότι διασώζεται μέχρι σήμερα ως (χ)λιαρός. Εξ άλλου το Ετυμολογικόν το Μέγα σχετικώς με την σημασία της αναφέρει:

«Λιαρός: Ιλιάδος Λ, Και ύδατι λιαρώ”. Ευκράτω, χλιαρώ, προσηνεί. Από του χλιαρός, κατά αποβολήν του χ• τα γαρ χλιαρά, προσηνή. Η παρά το λω, το θέλω, γίνεται λαρόν, ο θέλομεν, ως νω, ναρόν και πλεονασμώ του ι, λιαρόν. Η λιλώ, το λίαν θέλω• και ως μαδώ μαδαρός, πλαδώ πλαδαρός, ούτω λιλώ λιλαρός• και αποβολή του λ, λιαρός• τα γαρ προσηνή θέλομεν και αυτών επιθυμούμεν.»

Η μία λοιπόν ετυμολογία αποδίδει την λέξη «λιαρός», στο επίθετο «χλιαρός» με αποβολή του χ. Αιτιολογεί μάλιστα την σχέση σημαίνοντος - σημαινομένου εκ του ότι τα χλιαρά μας είναι και προσηνή και ανεκτά και ευχάριστα. (ενώ τα πολύ καυτά η τα πολύ παγωμένα πάντοτε καίνε).
Μία άλλη εκδοχή αναφέρει ότι το «λιαρόν» προέρχεται από το μονοσύλλαβο ρήμα «λω», που σημαίνει «θέλω». Από το «λω» γίνεται «λαρόν» και με πλεονασμό του ι (ιώτα) λιαρόν.
Υπάρχει όμως και μία τρίτη εκδοχή που το ετυμολογεί από το «λιλώ», που σημαίνει «θέλω πολύ». Από το «λιλώ» έγινε «λιλαρός» και από αυτό με αποβολή του «λ» έγινε «λιαρός», δικαιολογώντας ότι τα προσηνή και τα θέλουμε και τα επιθυμούμε.

Εκτός όμως από αυτή την χρήση του, το θερμό λουτρό ήταν πολύ διαδεδομένο διότι προκαλούσε πολύ μεγάλη ευχαρίστηση και χαλάρωση στους ανθρώπους. Ο Αλκίνοος μάλιστα λέει στον Οδυσσέα (Οδύσσεια, θ 248-249) ότι στους Φαίακες αρέσουν όχι μόνον οι διασκεδάσεις με τα τραγούδια, οι χοροί και η καλή ενδυμασία, αλλά και τα θερμά λουτρά.
«αιεί δ' ημίν δαις τε φίλη κίθαρίς τε χοροί τε
είματά τ' εξημοιβά λοετρά τε θερμά και ευναί», δηλαδή
[Πάντα μας αρέσουν τα συμπόσια κι οι κιθάρες κι οι χοροί, ν' αλλάζουμε φορεσιές, να λουζόμαστε με ζεστά νερά και να ξαπλώνουμε στο στρώμα.]

Το λουτρό είτε είναι ψυχρό είτε είναι θερμό συντελεί στην ανακούφιση του σώματος από την κόπωση. Οι ιατρικές διαπιστώσεις ως προς αυτό είναι σαφέστατες, διότι σήμερα είναι πλέον γνωστόν ότι το μεν θερμό λουτρό χαλαρώνει, το δε ψυχρό τονώνει το σώμα.
Μάλιστα ο Αθήναιος στους «Δειπνοσοφιστές» [1,44, 18 - 1,44,39.] μας πιστοποιεί ότι οι πρόγονοί μας γνώριζαν επ’ ακριβώς τις διάφορες χρήσεις του λουτρού.

Ας παρακολουθήσουμε λίγο το κείμενο:

«ίσασι δε και λουτρά άκη πόνων παντοία, κόπον μεν θαλάττη λύοντες, η μάλιστα τοις νεύροις εστί πρόσφορος, αναχαλώντες δε ταις εμβάσεσι τας των μυών συντάσεις, είτ’ επαλείφοντες λίπα προς το μη ξηρανθέντος του ύδατος απεσκληρυμμένα γίνεσθαι τα σώματα. οι γουν από της σκοπιής επανελθόντες ‘ιδρώ πολλόν απενίζοντο θαλάσση κνήμας ηδέ λόφον αμφί τε μηρούς’ (Κ 572), και ούτως αναψύξαντες ‘ες ασαμίνθους βάντες ευξέστας λούσαντο και αλειψάμενοι λίπ’ ελαίω δείπνω εφιζανέτην.’ έστι και τρόπος έτερος καμάτων λύσεως εκ των κατά κεφαλής καταιονήσεων (κ 362)•
θυμήρες κεράσασα κατά κράτος τε και ώμων. αι γαρ εμβάσεις περικεχυμένου πανταχόθεν τοις πόροις του ύδατος φράττουσι την των ιδρώτων έκκρισιν καθάπερ αν ει τις ηθμός εις ύδωρ βληθείς• διέξεισι γαρ ουθέν, ει μη τις αυτόν μετεωρίσας τοις πόροις αναψυχήν και διέξοδον εις το έξω παράσχη, ως Αριστοτέλης είρηκεν εν τοις φυσικοίς προβλήμασι (fr. 219 R) ζητών, δια τι οι ιδρούντες επάν έλθωσιν εις θερμόν η ψυχρόν ύδωρ ουκ έτι ιδρούσιν, έως <αν> πάλιν επανέλθωσιν από των εμβάσεων. [Αθήναιος «Δειπνοσοφιστές» 1,44, 18 - 1,44,39.]

Αυτό αποδίδεται:

[Γνώριζαν ακόμη ότι το λουτρό είναι φάρμακο για τους κόπους, οποιαδήποτε και αν ήταν η αιτία αυτών. Γι’ αυτό βλέπουμε ότι τους καταπαύουν με θαλάσιο λουτρό, το οποίο είναι κατάλληλο φάρμακο για τα νεύρα. Χαλάρωναν τους τεντωμένους μυς μπαίνοντας μέσα στο νερό, έπειτα αλείφοντο με κάποια λιπαρή ουσία, για να εμποδίσουν την αποσκλήρυνση του σώματος μετά το στέγνωμα του νερού. Οι επανερχόμενοι λοιπόν από την σκοπιά ξέπλεναν τον πολύ ιδρώτα τους με θαλασσινό νερό, τρίβοντας τις κνήμες, τον λαιμό και τους μηρούς. Και αφού έτσι ξεκουράζονταν δροσιζόμενοι, έμπαιναν σε λουτήρες καλοκαμωμένους και λούζονταν. Κατόπιν αλείφονταν με λάδι και παρακάθονταν στο δείπνο.
Υπάρχει όμως και άλλος τρόπος για να σταματά η κούραση του σώματος, αυτός, κατά τον οποίον κάποιος χύνει νερό στο κεφάλι (η λεγόμενη ψυχρολουσία): κ 362
«Ανέμειξε ευχάριστο υγρό και μου το έχυνε επάνω στο κεφάλι μου όπως και στους ώμους».
Πράγματι η είσοδος στο νερό, το οποίο περιβάλλει από παντού τους πόρους του δέρματος, συντελεί στην έμφραξη αυτών και έτσι εμποδίζει την έκκριση του ιδρώτα, όπως ακριβώς γίνεται αν μπη στο νερό το σουρωτήρι. Διότι δεν εξέρχεται τίποτε από αυτό όταν βεβαίως δεν το υψώνουν πάνω από το νερό και δεν του αφήνουν διέξοδο προς τα έξω δια των οπών, όπως ο Αριστοτέλης είχε πει στα «Φυσικά προβλήματα», όπου ρωτά γιατί όσοι ιδρώνουν, από την στιγμή που θα μπουν σε θερμό η ψυχρό νερό, δεν ιδρώνουν πλέον, έως ότου επανέλθουν στην κατάσταση στην οποία ευρίσκοντο προτού μπουν στο νερό].

Ο Όμηρος για το θερμό λουτρό κάνει την πιο πάνω διαπίστωση, στην ραψωδία κ της Οδυσσείας, όπου κατά την άφιξη του Οδυσσέως στο ανάκτορο της Κίρκης, μία από τις υπηρέτριες έλουσε τον 'Οδυσσεα, ο οποίος μάλιστα αισθάνθηκε μεγάλη ανακούφιση από την κόπωση που είχε, όπως ο ίδιος αφηγείται στον Αλκίνοο (Οδύσσεια, Κ 360 -363) λέγοντας

«αυτάρ επεί δη ζέσσεν ύδωρ ενί ήνοπι χαλκώ,
ες ρ’ ασάμινθον έσασα λο’ εκ τρίποδος μεγάλοιο,
θυμήρες κεράσασα, κατά κράτός τε και ώμων,
όφρα μοι εκ κάματον θυμοφθόρον είλετο γυίων».

που σημαίνει

«όταν έβρασε λοιπόν το νερό μέσα στο καζάνι που λαμποκοπούσε,
μ' έβαλε στο λουτρό και μου έλουσε κεφάλι και ώμους από τον πελώριο λέβητα,
αφού ανακάτεψε το νερό ώστε να το δέχεται το σώμα με ευχαρίστηση,
ώσπου πήρε από το κορμί μου την ολέθρια κούραση».

ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΙΑΣ ΤΟΥ ΛΟΥΤΡΟΥ

Επανερχόμαστε όμως στον μεγάλο μας ποιητή, ο οποίος στην ραψωδία Σ της Ιλιάδος μας εξηγεί την διαδικασία προετοιμασίας του λουτρού, δίνοντας μάλιστα μία λεπτομερή περιγραφή για τον τρόπο, με τον οποίο θερμαινόταν το νερό.
Ο Όμηρος, λοιπόν, με αφορμή την διαταγή που έδωσε ο Αχιλλεύς για να ετοιμασθή το θερμό νερό, με το οποίο θα καθαρίζανε το πτώμα του αιμόφυρτου Πατρόκλου από το αίμα, που ήταν ανάμικτο με χώμα (και το οποίο ονομαζόταν «λύθρος»), γράφει: (Σ 343-351)

«Ως ειπών ετάροισιν εκέκλετο δίος Αχιλλεύς
αμφί πυρι στήσαι τρίποδα μέγαν, όφρα τάχιστα
Πάτροκλον λούσειαν άπο βρότον αιματόεντα.
οι δε λοετροχόον τρίποδ’ ίστασαν εν πυρί κηλέω,
εν δ' άρ’ ύδωρ έχεαν, υπό δε ξύλα δαίον ελόντες.
γάστρην μεν τρίποδος πυρ άμφεπε, θέρμετο δ' ύδωρ•
αυτάρ επεί δη ζέσσεν ύδωρ ενί ήνοπι χαλκώ,
και τότε δη λούσάν τε και ήλειψαν λίπ’ ελαίω,
εν δ' ωτειλάς πλήσαν αλείφατος εννεώροιο•»,

που σημαίνει
[Αυτά σαν είπε, προστάζει τους συντρόφους ο θεϊκός Αχιλλεύς να βάλουν μεγάλο τρίποδα πάνω στην φωτιά, για να πλύνουν γρήγορα τον Πάτροκλο απ' το αίμα που τον σκέπαζε. Κι αυτοί το καζάνι, που μέσα έβαζαν νερά για λουτρό, σε τρίποδα έστησαν και τα άφησαν πάνω στην λαμπρή φλόγα κι έχυσαν μέσα νερά κι αφού έπιασαν ξύλα τα έκαιγαν από κάτω. Την κοιλιά του τρίποδα την εθέρμαινε γύρω η φωτιά και το νερό ζεσταινόταν. Αφού το νερό έβρασε μέσα στον χαλκόλαμπρο λέβητα, τότε τον έλουσαν και τον άλειψαν με λαμπρό λάδι και γέμισαν με αλοιφή εννέα ετών τις πληγές του.]

Από την λεπτομερή αυτή περιγραφή, λοιπόν, διαπιστώνουμε ότι οι Έλληνες των Ομηρικών χρόνων, χρησιμοποιούσαν μία συγκεκριμένη διαδικασία για την προετοιμασία του λουτρού. Τοποθετούοαν έναν τρίποδα επάνω στην φωτιά, ο οποίος ονομαζόταν «λοετροχόος», πάνω δε σε αυτόν έβαζαν μία χάλκινη γάστρα (λέβητα, καζάνι), που περιείχε το νερό, το οποίο έβραζε για να γίνη στην συνέχεια το λουτρό.
Μία ανάλογη με αυτήν περιγραφή αναφέρεται και στην ραψωδία θ της Οδυσσείας (Οδύσσεια, θ, 424-429) λίγο πριν την αναχώρηση του 'Οδυσσεα από το νησί των Φαιάκων. Ο βασιλιάς Αλκίνοος καθώς ετοιμάζει τα δώρα, προτρέπει την σύζυγό του, την Αρήτη, να φροντίση για το ζεστό νερό του λουτρού.

«δεύρο, γύναι, φέρε χηλόν αριπρεπέ’, η τις αρίστη•
εν δ’ αυτή θες φάρος εϋπλυνές ηδέ χιτώνα.
αμφί δε οι πυρί χαλκόν ιήνατε, θέρμετε δ' ύδωρ,
όφρα λοεσσάμενός τε ιδών τ’ ευ κείμενα πάντα
δώρα, τα οι Φαίηκες αμύμονες ενθάδ’ ένεικαν,
δαιτί τε τέρπηται και αοιδής ύμνον ακούων».

που αποδίδεται:

«Έλα, γυναίκα, φέρε μία όμορφη κασέλα την καλλίτερη απ’ όλες
και τοποθέτησε μέσα καλοπλυμένη χλαίνα και χιτώνα
βάλτε λέβητα στην φωτιά να ζεσταθή, ετοιμάστε ζεστό νερό
και σαν λουστή και δη καλοβαλμένα τα δώρα όλα
που του κουβάλησαν εδώ οι εξαίρετοι Φαίακες
να ευχαριστηθή τρώγοντας και ακούγοντας τον σκοπό του τραγουδιού».

ΕΠΑΛΕΙΨΗ ΜΕ «ΕΛΑΙΟΝ»

Μία συνήθεια των αρχαίων προγόνων μας, όπως διαπιστώσαμε και από προηγούμενες παραπομπές κειμένων, ήταν η επάλειψη με «έλαιον» αμέσως μετά το λούσιμο και στην συνέχεια το ντύσιμο του λουσμένου με χλαίνη και χιτώνα.
Την απάντηση στο γιατί γινόταν επάλειψη με «έλαιον», μας την δίδουν οι σχολιαστές της 'Οδυσσειας επ' ακριβώς:
«[έχρισεν λίπ’ ελαίω] εχρίοντο ελαίω μετά το λουθήναι, διότι το ανθρώπινον σώμα σομφόν εστι και ηραιωμένον, και ποτέ μεν υγραίνεται, ποτέ δε ξηραίνεται, ως του υγρού εξερχομένου δι' ιδρώτων• υγραίνεται δε πάλιν εν τη θέρμη του λουτρού και ανοίγεται• τότε δε εχρίοντο τω ελαίω ως γλίσχρω όντι και κωλύοντι το υγρόν εξέρχεσθαι. εμφράττει γαρ τας οπάς τας του σώματος και συνίστησιν αυτό». (Σχόλια στην 'Οδυσσεια - Scholia Vetera 3,466,1-6), δηλαδή
[«έχρισεν λίπ’ ελαίω»='Αλειφοντο με «έλαιον» μετά το λουτρό, διότι το ανθρώπινο σώμα είναι πορώδες αραιωμένο (ενν. με ανοιχτούς τους πόρους) και άλλοτε υγραίνεται άλλοτε δε ξηραίνεται, όταν τα υγρά εξέρχονται με τον ιδρώτα. Υγραίνεται δε πάλι με το θερμό λουτρό και ανοίγουν οι πόροι. Τότε αλείφοντο με έλαιον επειδή (τούτο) ως λιπώδες εμποδίζει τα υγρά να εξέρχωνται. Διότι φράζει τους πόρους του σώματος και το κρατά ενυδατωμένο.]

Η συνήθεια, επομένως, της καθαριότητος και της υγιεινής αντιλήψεως μέσω του λουτρού ήταν πολύ διαδεδομένη στην ομηρική εποχή. Αυτό σημαίνει ότι ήταν για τους Έλληνες προγόνους μας τρόπος ζωής. Παράλληλα, όμως, αποτελούσε και ένα σημαντικώτατο έθιμο.
Η πιστοποίηση αυτού του συμπεράσματος φαίνεται από ένα ακόμη σημείο. Είναι εκεί που η Κίρκη, όπως αναφέρει ο Όμηρος, μετά το λουτρό του 'Οδυσσεως, έλουσε και τους συντρόφους του, και μάλιστα χρησιμοποιώντας τα ίδια λόγια με αυτά της παραπάνω παραπομπής, και ακολουθώντας την ίδια ακριβώς διαδικασία που σημαίνει: Λούσιμο και στην συνέχεια επάλειψη με «έλαιον» και ντύσιμο με χλαίνη και χιτώνα: (Οδύσσεια. κ. 449 -451)

«τόφρα δε τους άλλους ετάρους εν δώμασι Κίρκη
ενδυκέως λούσέν τε και έχρισεν λίπ’ ελαίω,
αμφί δ’ άρα χλαίνας ούλας βάλεν ηδέ χιτώνας•»

που σημαίνει:
«Αυτό το διάστημα η Κίρκη μέσα στα ανάκτορά της έλουσε με προθυμία και τους άλλους μας συντρόφους, τους άλειψε με λάδι και τους έντυσε με χλαίνες μάλλινες και με χιτώνες».

ΘΕΡΜΑ ΛΟΥΤΡΑ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΜΑΧΗ

Κατά την Ομηρική εποχή, λοιπόν, πιστοποιείται εκ των αρχαίων κειμένων ότι το θερμό λουτρό αποτελεί μία απαραίτητη εκδήλωση φιλοφρονήσεως προς κάθε φιλοξενούμενο, τόσο κατά την άφιξη όσο και κατά την αναχώρησή του από την οικία του ανθρώπου που τον φιλοξενούσε. Οι πρόγονοί μας όμως, είχαν διαπιστώσει και μία ακόμη ουσιαστική αξιολογική παράμετρο στην χρήση του. Ήταν αυτή της χρησιμοποιήσεώς του ως αποτελεσματικού μέτρου κατά της κοπώσεως. Επομένως, το λουτρό θεωρείται ως μέτρο που συντελεί στην τόνωση και αναζωογόνηση του οργανισμού και κατ' επέκταση της υγείας του ατόμου.
Μας αναφέρει ο Όμηρος ότι τόσον οι Αχαιοί όσο και οι Τρώες, που πολεμούσαν στο Ίλιον, μετά από κάθε μάχη ανακουφίζονταν από τον σωματικό κάματο, πλένοντας το σώμα και καθαρίζοντάς το από τον κονιορτό και τα αίματα με ένα θερμό λουτρό, όπως αυτό φαίνεται από όσα ο Όμηρος αναφέρει στην ραψωδία Ξ της Ιλιάδος.
Εκεί ο Νέστωρ, αφού ερωτά τον Μαχάονα που μόλις είχε επιστρέψει από την μάχη, να τον πληροφορήση σχετικά με την εξέλιξή της, του προτείνει να παραμείνη στην σκηνή, έως ότου η «εϋπλόκαμος» Εκαμήδη ετοιμάση «θερμόν λουτρόν», για να πλύνη τα αίματα από το σώμα του. («θερμήνη και λούση άπο βρότον αιματόεντα» - Ιλιάδος, Ξ 3-7)
Αλλά και η σύζυγος του Έκτορος, η Ανδρομάχη, καθώς υφαίνει στο βάθος του υψηλού ανακτόρου και αγνοώντας ότι πριν λίγο είχε φονευθή ο σύζυγός της μπροστά στα τείχη του Ιλίου, προέτρεψε τις υπηρέτριες να στήσουν έναν μεγάλο τρίποδα, για να ετοιμάσουν το θερμό λουτρό για τον Έκτορα, όταν θα επανέλθη αυτός από την μάχη.

ΤΟ ΘΕΡΜΟ ΛΟΥΤΡΟ
ΩΣ ΣΕΒΑΣΜΟΣ ΣΤΟΥΣ ΝΕΚΡΟΥΣ

Αλλά τα θερμά λουτρά γίνονταν μετά την μάχη όχι μόνο για τον καθαρισμό του σώματος από τα αίματα και την σκόνη. Σε κάποιες περιπτώσεις είχαν και έναν ρόλο τελετουργικό. Γίνονταν δηλαδή για τους νεκρούς της μάχης, και ειδικά για τους αρχηγούς. Έτσι αποδεικνύεται όχι μόνον ο σεβασμός προς τους νεκρούς, αλλά και μία ευρύτερη αντίληψη περί υγιεινής. Ο Όμηρος στην ραψωδία ω της 'Οδυσσειας (Οδύσσεια ω 43-45), η ψυχή του Αγαμέμνονα λέγει στην ψυχή του Αχιλλέα ότι, όταν εκείνος εφονεύθη και έγινε σκληρή μάχη για να κατορθώσουν οι Αχαιοί να παραλάβουν το πτώμα του, το έπλυναν με χλιαρό νερό και στην συνέχεια του έκαναν επάλειψη με άλειφαρ (=αλοιφή). Το χωρίο έχει ως εξής:

«αυτάρ επεί σ’ επί νήας ενείκαμεν εκ πολέμοιο,
κάτθεμεν εν λεχέεσσι, καθήραντες χρόα καλόν
ύδατί τε λιαρώ και αλείφατι•»

δηλαδή:
«Κι όταν από τον τόπο της μάχης σε φέραμε στα πλοία, σε βάλαμε στο κρεββάτι, αφού πρώτα καθαρίσαμε το όμορφό σου σώμα με χλιαρό νερό και με αλοιφή».
Αλλά και όταν ο Πάτροκλος εφονεύθη στην μάχη, ο Αχιλλεύς διατάσσει τους συντρόφους του να στήσουν πάνω από την φωτιά τρίποδα για να ζεστάνουν το νερό, προκειμένου να λούσουν το νεκρό σώμα του Πατρόκλου για τον καθαρισμό του από τα πηγμένα αίματα, τον «βρότον αιματόεντα» όπως γράφει ο μεγάλος μας ποιητής στην ραψωδία Σ της Ιλιάδος. (Ιλιάδος, Σ, 343-353).

ΟΙ ΑΡΧΑΙΟΙ ΓΝΩΡΙΖΑΝ
ΑΚΟΜΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΩΡΑ
ΤΟΥ ΛΟΥΤΡΟΥ

Άξιο παρατηρήσεως είναι το γεγονός ότι το λουτρό γινόταν πάντοτε πριν το φαγητό. Από το γεγονός ότι ουδέποτε στα αρχαία ελληνικά κείμενα αναφέρεται να γίνεται λουτρό μετά από το φαγητό, φαίνεται ότι οι αρχαίοι μας πρόγονοι είχαν διαπιστώσει τον κίνδυνο που προέρχεται από μία τέτοια ενέργεια. Το γεγονός αυτό δείχνει εκτός των άλλων τουλάχιστον μία αυξημένη παρατηρητικότητα, αν όχι μία σημαντική ιατρική γνώση γι’αυτό. Σήμερα μάλιστα, γνωρίζουμε ότι το λουτρό, ειδικά στην θάλασσα αλλά και όπου αλλού, πρέπει να γίνεται τρεις ώρες μετά από κάποιο γεύμα, ακόμη και το πιο ελαφρύ.
Στην Ιλιάδα παρατηρούμε ότι τόσον ο 'Οδυσσευς όσο και ο Διομήδης μετά την επιτυχή έκβαση της νυκτερινής επιδρομής εναντίον της σκηνής του βασιλιά των Θρακών Ρήσου, όταν επιστρέφουν στο στρατόπεδό τους, πρώτα λούζονται και στην συνέχεια δειπνούν. [τω δε λοεσσαμένω και αλειψαμένω λίπ’ ελαίω δείπνω εφιζανέτην,... (Ιλιάδος Κ 577 -578). Κι όταν κι οι δύο λούσθηκαν και καλά αλείφθηκαν με λάδι κάθησαν για φαγητό.]

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ

Το κυριώτερο συμπέρασμα που προκύπτει όμως από την εξέταση των στοιχείων αποδεικνύει ότι ο Ελληνικός λαός δεν ήταν τυχαία δημιουργός πολιτισμού. Όταν πολλοί από τους σημερινούς «πολιτισμένους» λαούς αγνοούσαν την χρήση του νερού ως μέσου καθαριότητος και τονώσεως του σώματος, έχοντάς το μόνο «προς πόσιν», ο θείος ελληνικός λαός το θεωρούσε ως βασικό στοιχείο του πολιτισμού του, γνωρίζοντας, μάλιστα, όλες τις παραμέτρους της χρήσεώς του.
Γι’ αυτό ας έχουμε κατά νουν το χωρίο του Ευσεβίου Καισαρείας [Ευαγγελική Προπαρασκευή, 8ο βιβλίο, Κεφ. 14, παρ. 66], τα λόγια του οποίου εκφράζουν μία ιστορικώς ισχύουσα πραγματικότητα. «Μόνη γαρ η Ελλάς αψευδώς ανθρωπογονεί "φυτόν ουράνιον" και βλάστημα θείον ηκριβωμένον, λογισμόν αποτίκτουσα οικειούμενον επιστήμη....».
Λόγια, που αποδίδουν στο ακέραιο την υπεροχή του Ελληνισμού: «Η Ελλάς με το να δημιουργή τον λογισμό, ο οποίος γίνεται οικείος δια της επιστήμης, είναι αληθώς η μόνη, που γεννά τον άνθρωπο, ο οποίος είναι ουράνια φύτρα και εξακριβωμένος θεϊκός βλαστός».
Posted by Δημήτρης Συμεωνίδης at 5:29 PM 0 comments Links to this post
Τι λένε και πως κρίνουν οι αρχαίοι Έλληνες την Ελληνική Παιδεία του 2006


Του Αντωνίου Α. Αντωνάκου
Καθηγητού Φιλολόγου
Ιστορικού,Συγγραφέως
Τα λόγια των αρχαίων προγόνων μας είναι τόσο σοφά και δοκιμασμένα ούτως ώστε παρουσιάζουν μία μοναδική διαχρονικότητα. Στο άρθρο αυτό θα προσπαθήσω να δείξω ότι οι σοφοί αυτοί άνδρες είχαν προβλέψει τα αποτελέσματα της καλής η της κακής παιδείας σε έναν λαό, σε τέτοιο σημείο, ώστε διαβάζοντας σήμερα τα λόγια αυτά να νομίζουμε ότι γράφτηκαν για μας, τους Έλληνες του 21ου αιώνος.
Γνωρίζουμε ότι ο Περικλής με πολύ μεγάλη υπερηφάνεια τόνιζε στον Επιτάφιό του ότι η Αθήνα ήταν ένα παιδευτήριο (σχολείο) ολόκληρης της Ελλάδος [Ξυνελών τε λέγω την τε πάσαν πόλιν της Ελλάδος παίδευσιν είναι (2,41,1)]
Οπότε, είναι φυσικό, το πρώτο μέλημα της δημοκρατίας να μην είναι όπως πολλοί πιστεύουν η ευημερία. Αυτή έρχεται ως επακόλουθο μιας υγιούς δημοκρατίας.
Το σημαντικώτερο μέλημά της, αναμφισβήτητα, ήταν η παιδεία των πολιτών, πράγμα το οποίο αναφέρει και διαπραγματεύεται και ο περίφημος γερμανός καθηγητής Werner Jaeger στο τρίτομο έργο του με τον καθαρά ελληνικό τίτλο PAIDEIA (Παιδεία). Και τούτο, διότι μέσω της παιδείας, η δημοκρατία δοκιμάζει και σταθμίζει το πνεύμα και την αρετή των πολιτών. Έτσι, όπου στην αρχαία Ελλάδα άνθισε η πραγματική παιδεία, στην συνέχεια ακολούθησε η δημοκρατία.
Είναι γενικά διαπιστωμένο, πως, όταν η δημοκρατία περνά κρίση, η παιδεία εξαφανίζεται. Συμβαίνει όμως και το αντίθετο. Διότι χωρίς παιδεία δεν έχει κάποιος κριτήρια αναφοράς για τις διάφορες αξίες, οι οποίες έτσι κλονίζονται, με αποτέλεσμα τα άτομα να οδηγούνται στην διαφθορά.
Είναι εύκολο, επομένως, να προβλέψουμε μία σχέση αιτιότητος στην συγκεκριμένη περίπτωση. Γνωρίζουμε ότι στην ιστορία, κατά την ανάλυση γενικών κοινωνικών, πολιτικών, οικονομικών κ.λπ. δεδομένων, τα ίδια αίτια κάτω από τις ίδιες συνθήκες μας δίδουν τα ίδια αποτελέσματα.
Γνωρίζοντας λοιπόν από πριν τα αποτελέσματα ενός γεγονότος που συνέβη στο παρελθόν, μπορούμε να προβλέψουμε και παρόμοια αποτελέσματα στο μέλλον, για άλλα γεγονότα, όταν τα αίτια που τα προκαλούν και οι συνθήκες που υπάρχουν είναι ίδιες.
Τα συμπεράσματα στην εφαρμογή αυτού του αξιώματος είναι απλά. Μία δημοκρατία περνά κρίση πάντοτε σε περιόδους παρακμής. Τότε η παιδεία εξαφανίζεται. Οι απαίδευτοι πολίτες δεν ασχολούνται με το πνεύμα και τα προβλήματα της κοινωνίας αλλά με διάφορα «κουτσομπολιά» για θέματα που αφορούν πρόσωπα της καθημερινότητος χωρίς κάποια αξία και δίχως κάποιο χαρακτηριστικό δηλωτικό προσωπικότητος.
Φυσικά, κάποιες υποτυπώδεις γνώσεις που πιθανόν να παρέχωνται από την Πολιτεία υπό μορφή «παπαγαλίας», και αποβλέποντας μόνο στο να δώσουν ένα «πιστοποιητικό» για την ανεύρεση μιας εργασίας, δεν είναι δυνατόν να χαρακτηρισθούν ως παροχή παιδείας.
Συμβαίνει όμως και το αντίθετο. Όταν δεν έχουμε ουσιαστική παιδεία, η οποία να προσφέρη στην κοινωνία συνειδητοποιημένους, μορφωμένους πολίτες καταλαβαίνουμε ότι η δημοκρατία περνά περίοδο παρακμής, η οποία είναι τόσο μεγαλύτερη όσο μεγαλώνει και η απόστασή της από την παροχή αυτής της ουσιαστικής παιδείας.
Όταν μέσα στα πλαίσια μιας δημοκρατίας η πνευματική καλλιέργεια παραμελείται και έρχεται σε δεύτερη μοίρα, εμφανίζονται διάφοροι μηχανισμοί προπαγάνδας, οι οποίοι κάνουν πλύση εγκεφάλου σε άτομα, τα οποία δεν έχουν το υπόβαθρο αντίστασης που προσφέρει η παιδεία. Έτσι δεν μπορεί το κάθε άτομο να αποφασίση ελεύθερα για τίποτε. Το αντίθετο μάλιστα ασχολείται με το «τίποτα» επειδή τον έχουν κάνει να νομίζη ότι ασχολείται με το «παν».
Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι ότι σήμερα τα περισσότερα άτομα έχουν έναν ανησυχητικού βαθμού εφησυχασμό, με αποτέλεσμα να παρακολουθούν τις «κουταμάρες» και τα «σκουπίδια» της τηλεόρασης και να αισθάνωνται σημαντικοί, αφού, όπως λέει και το σύνθημα των τηλεοπτικών σταθμών για την ψηφοφορία στα «τηλεσκουπίδια» του τύπου Big Brother, ... « με την ψήφο μας συμμετέχουμε στις αποφάσεις ».
Φυσικά εννοούν ότι συμμετέχουμε στις αποφάσεις του «τίποτε», για μας, και των υπερκερδών για τους διαύλους.

Γνωρίζουμε ότι η δημοκρατία είναι ένα πολίτευμα, το οποίο χαρακτηρίζει ανθρώπους, που σκέπτονται ελεύθερα και υπεύθυνα. Αλλά για να μπορέση κάποιος να καταλάβη το μέγεθος της σημασίας της, πρέπει να κατανοήση ότι αν το μορφωτικό επίπεδο ενός λαού δεν επαρκεί, τότε δεν υπάρχει και το γόνιμο έδαφος της μορφώσεως για να βλαστήση από μέσα του η ελευθερία.
Ο άνθρωπος που έχει παιδεία ξέρει να προστατεύη το δημοκρατικό πολίτευμα, εφ’ όσον μπορεί να σκέπτεται και κατά συνέπεια να κρίνη και να αποφασίζη σωστά.

Τα διάφορα δεσποτικά καθεστώτα (όλων των τύπων και μορφών) δεν θέλουν ανθρώπους ελευθέρους, γι’ αυτό ουδέποτε ενίσχυσαν την παιδεία. Την ελεύθερη συνείδηση, το φιλελεύθερο πνεύμα το φοβούνται όσοι βλέπουν τους πολίτες όχι ως ελευθέρους ανθρώπους αλλά ως υπηκόους εν είδει αγέλης. Επομένως υπονομεύουν την παιδεία με κάθε τρόπο.
Οι αρχαίοι μας πρόγονοι υπήρξαν οι πρώτοι διδάξαντες την ελευθερία παγκοσμίως. Γι’ αυτόν τον λόγο φρόντισαν να καλλιεργήσουν το ήθος και την αρετή των πολιτών τους, παρέχοντας μάλιστα και νομικές εγγυήσεις για την ελευθερία της παιδείας. Ένας ελεύθερος Έλληνας, μέσα από την ελευθερία της παιδείας, μπορούσε να επιλέξη την μόρφωσή του, τις ιδέες που θα ακολουθήση και είχε την ελευθερία να τις αποκτήση.

Για να καταλάβουμε καλύτερα την σημασία που έδιναν οι αρχαίοι μας πρόγονοι στην λέξη «αρετή», αρκεί να δούμε τι σημαίνει αυτή σήμερα. «Αρετή είναι η ηθική ανωτερότητα, η υπεροχή» (Λεξικό Μπαμπινιώτη)
Αν προσέξουμε δε με μεγαλύτερη προσοχή την λέξη, θα διαπιστώσουμε ότι μία από τις σημασίες της λέξης «αρετή», δηλώνει την ιδιότητα του Άρεως. [«Αρετή• λέγεται και αρετή η κατά πόλεμον δύναμις, παρά τον άρην - Etymologicum Genuinum»].
Υποδηλώνει λοιπόν η αρετή την μαχητικότητα. Την ανδρεία. Και πράγματι πρέπει ο άνθρωπος να μάχεται για να κατακτήση ο,τιδήποτε. Να μάχεται για να έχη καλές επιδόσεις. Να μάχεται για να βελτιώση τον χαρακτήρα του. Να μάχεται για να είναι πιο δυνατός. Να μάχεται για να γίνη πιο ωφέλιμος στους συνανθρώπους του.

Η επιδίωξη της αρετής λοιπόν είναι αυτή και μόνο που θα μας οδηγήση στην σωστή παιδεία. Σήμερα όμως η παιδεία έχει απομακρυνθή από την αρετή και αποβλέπει δυστυχώς στα εξής:
1. Στον πλούτο: Τα παιδιά δεν επιλέγουν ένα επάγγελμα με κριτήριο την αγάπη τους για αυτό αλλά με κριτήριο την χρηματική απολαυή. Το χρήμα έχει γίνει αυτοσκοπός και το κυνήγι του από την νεολαία τρόπος ζωής.

2. Στην δύναμη: Αφού οι νέοι δεν παίρνουν αρχές και ιδανικά από την σημερινή απρόσωπη παιδεία και βλέποντας ότι τα μόνα που μετρούν είναι το χρήμα και η δύναμη, κάνουν πρότυπά τους άτομα χωρίς ιδιαίτερο επίπεδο γνώσεως, που απλώς έχουν γίνει αναγνωρίσιμα μέσω της συμμετοχής τους σε ένα «τηλεσκουπίδι», η επιδεικνύοντας τα κάλλη τους χωρίς συστολή η με οποιονδήποτε άλλον τρόπο.
Αγράμματοι τραγουδιστές, ατάλαντοι υποκριτές (και όχι «ηθοποιοί», μιας και στην αρχαία Ελλάδα ηθοποιός ήταν ο συγγραφεύς του έργου, ο οποίος «εποίει ήθος» δια της συγγραφής του, ενώ ο υποκριτής, απλώς υποκρινόταν τον ρόλο), ακόμη και άνθρωποι του υποκόσμου, που αποκτούν δύναμη με τους σωματοφύλακες (μπράβους) που έχουν δίπλα τους και χρήμα με παράνομες ενέργειες, γίνονται «πρότυπα» για τους νέους μας, αφού η παιδεία μας έχει θάψει τον Πλάτωνα τον Αριστοτέλη, τον Πλούταρχο, τον Δημόκριτο, τον Παρμενίδη, τον Ηρακλή, τον Αχιλλέα, τον Αλέξανδρο, τον Φειδία, τον Ικτίνο και τόσους άλλους από τους αρχαίους Έλληνες προγόνους μας που η σκέψη τους και τα κατορθώματά τους γαλούχησαν την ανθρωπότητα.

3. Στις γνώσεις χωρίς ήθος: Από την στιγμή που το χρήμα και η ισχύς αποτελούν την επιδίωξη των νέων, ακόμα και αν πάρουν κάποιες γνώσεις, αυτές χάνονται διότι δεν είναι ουσιαστικές, μιας και δεν έχουν περάσει από τις αρετές της ανθρωπιστικής ελληνικής παιδείας. Η φρόνηση και η δικαιοσύνη φαίνεται να λείπουν παντελώς, αφού μία παρουσία και εφαρμογή τους θα ήταν τροχοπέδη στην εξέλιξη όσων ήθελαν να τις εφαρμόσουν. Ο Πλάτων εξ άλλου είχε πει ότι «πασά τε επιστήμη χωριζομένη δικαιοσύνης και της άλλης αρετής πανουργία, ου σοφία φαίνεται.» (Πλάτωνος Μενέξενος 246e).

Οι πρόγονοί μας γνώριζαν ότι ελευθερία, παιδεία και δημοκρατία ευρίσκοντο σε σχέση αλληλεξάρτησης. Γι αυτό και γνώριζαν πως ο,τι δημιούργησαν οι Έλληνες, ο,τι προσέφερε ο ελληνικός πολιτισμός στην ανθρωπότητα, ήταν πάντοτε αποτέλεσμα της παιδείας.
Έτσι ο Πλάτων μας πληροφορεί ότι «ου γαρ ταύτα ηγουμένων, ως έοικ’, είναι παιδείαν ο νυν λόγος αν είη, την δε προς αρετήν εκ παίδων παιδείαν, ποιούσαν επιθυμητήν τε και εραστήν του πολίτην γενέσθαι τέλεον, άρχειν τε και άρχεσθαι επιστάμενον μετά δίκης. Ταύτην την τροφήν αφορισάμενος ο λόγος ούτος, ως εμοί φαίνεται, νυν βούλοιτ’ αν μόνην παιδείαν προσαγορεύειν, την δε εις χρήματα τείνουσαν η τινά προς ισχύν, η και προς άλλην τινά σοφίαν άνευ νου και δίκης, βάναυσον τ’ είναι και ανελεύθερον και ουκ αξίαν το παράπαν παιδείαν καλείσθαι.» (Πλάτωνος Νόμοι 643e-644a).»

Το παραπάνω κείμενο αποδίδεται ως εξής: «Συνεπώς η άποψή μας τώρα, μου φαίνεται δεν θα είναι σύμφωνη με εκείνων που νομίζουν ότι αυτό είναι παιδεία, αλλά ότι παιδεία είναι η διαπαιδαγώγηση προς την αρετή από την παιδική ηλικία, που κάνει τον πολίτη να επιθυμή και να αρέσκεται στο να γίνη τέλειος, να γνωρίζη δε να άρχη και να άρχεται με δικαιοσύνη.
Αυτή την διαπαιδαγώγηση, όπως την προσδιώρισε η παραπάνω συζήτηση, θα ήθελε, μου φαίνεται, να ονομάζουμε ως την μόνη παιδεία, εκείνη όμως που αποβλέπει στον πλούτο η μία άλλη προς την δύναμη (την ισχύ) η μία τρίτη ακόμη (που αποβλέπει) στην απόκτηση γνώσεων χωρίς φρόνηση και δικαιοσύνη, (θεωρώ) ότι είναι χυδαία και ανελεύθερη και ότι δεν αξίζει καθόλου να την ονομάζη κανείς παιδεία.»


ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ

Παιδεία λοιπόν για τους αρχαίους Έλληνες είναι αυτή που έχει ως στόχο να διαμορφώση έναν νέο σε άνθρωπο ενάρετο και πολίτη τέλειο (πολίτην γενέσθαι τέλεον), ο οποίος να γνωρίζη να άρχη και να άρχεται με δικαιοσύνη (άρχειν τε και άρχεσθαι επιστάμενον μετά δίκης).
Και καταλήγει ότι η παιδεία που τείνει στο να κάνη τον νέο ικανό να αποκτά χρήματα η κάποια ιδιαίτερη δύναμη η κάποιες άλλες γνώσεις (προς άλλην τίνα σοφίαν) χωρίς όμως τον νου και την δικαιοσύνη (άνευ νου και δίκης) [υπονοώντας σαφώς την καλλιέργεια πνεύματος και ήθους] είναι βάναυση και ανελεύθερη, γι’ αυτό δεν αξίζει καθόλου να λέγεται παιδεία.
Αξίζει να αποστηθίσουμε όλοι την τελευταία φράση για να διαπιστώσουμε σε ποιό σημείο κατάπτωσης έχει φέρει η σύγχρονη τεχνοκρατική εποχή μας τον άνθρωπο, χωρίς παιδεία και με αποκλειστικό στόχο το κυνήγι του χρήματος.
Ο άνθρωπος αυτός, που τέτοιος θεωρείται ο σύγχρονος αριβίστας τεχνοκράτης, είναι ανελεύθερος και η θεωρούμενη παιδεία του 2005 δεν αξίζει καν να λέγεται έτσι, διότι απλούστατα δεν είναι παιδεία. Και αυτό το έχει πη ο Πλάτων 2500 χρόνια πριν:
«...την δε εις χρήματα τείνουσαν η τίνα προς ισχύν, η και προς άλλην τίνα σοφίαν άνευ νου και δίκης, βάναυσον τ’ είναι και ανελεύθερον και ουκ αξίαν το παράπαν παιδείαν καλείσθαι. »



ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ


• Πλάτωνος: «Νόμοι»
• Θουκυδίδου: «Ιστορία του Πελοπονησιακού πολέμου»
• Werner Jaeger: PAIDEIA (Παιδεία).
• Αντωνίου Α. Αντωνάκου - Κωνσταντίνου. Σπίνου: «Ελευθερία λόγου και Δημοκρατία - Το θαύμα της αρχαίας Ελλάδος».
Αντωνίου Α. Αντωνάκου: «Εις οιωνός άριστος, αμύνεσθαι περί γλώσσης»
Posted by Δημήτρης Συμεωνίδης at 5:20 PM 0 comments Links to this post
Labels: Articles - Άρθρα
Ο ΣΩΡΕΙΤΗΣ του Αντωνίου Α. Αντωνάκου Καθηγητού Σιλόλογου -Ιστορικού Συγγραφέως


Ο ΣΩΡΕΙΤΗΣ


Ο φιλοσοφικός συλλογισμός με την ονομασία «σωρείτης», ήταν επινόηση του Ευβουλίδου, της Μεγαρικής Σχολής και εχρησιμοποιείτο συχνά στις συζητήσεις και τα μαθήματα της Σχολής αυτής.
Κατ' άλλους η πατρότης του σωρείτου ανήκει στον Διόδωρο.
Από ειδικούς επιστήμονες έχει ακόμη υποστηριχθή ότι την θεωρία του σωρείτου την αντέγραψε και ο Κάρολος Μαρξ και την ενσωμάτωσε ακέραια στο δικό του έργο.
Η θεωρία όμως του σωρείτου της Μεγαρικής Σχολής έχει πολύ μεγάλο βάθος, και από την μεταφορά του στην πρακτική της κοινωνικής ζωής θα προκύψουν χρήσιμα συμπεράσματα.
Αν σήμερα κάναμε το ίδιο πράγμα με όλα τα φιλοσοφικά προβλήματα και αν εξετάζαμε την σύγχρονη εφαρμογή τους θα γινόμασταν σίγουρα καλλίτεροι άνθρωποι.
Το θέμα των επί μέρους στοιχείων της Μεγαρικής Φιλοσοφικής Σχολής, έχει αναπτύξει διεξοδικώς και ο εξαίρετος Μεγαρεύς ερευνητής και συγγραφεύς κ. Αλκιβιάδης Μπεναρδής στο ομότιτλο βιβλίο του. Εδώ θα αρκεστούμε σε μία κάπως εκλαϊκευμένη ερμηνεία του σωρείτου για να γίνει κατανοητός ο καταπληκτικός αυτός συλλογισμός από τον καθένα.

Ας δούμε όμως, τι είναι ο σωρείτης των Μεγαρικών φιλοσόφων.
Ο συλλογισμός αυτός λέει ότι αν αφήσουμε κάτω έναν σπόρο σιταριού αυτό δεν αποτελεί σωρό. Το ίδιο θα συμβεί αν προσθέσουμε έναν δεύτερο τρίτο η τέταρτο σπόρο. Αν αυτό το συνεχίσουμε μέχρι κάποιον αριθμό, κάποτε, σε κάποιον αριθμό θα σχηματισθή ένας σωρός και εμείς αυτό θα το αποδεχθούμε.
Αν για παράδειγμα σωρός είναι οι 500 η οι 1000 σπόροι και το αποδεχθούμε, αυτό σημαίνει ότι σε έναν σπόρο λιγώτερο (499 η 999) δεν υπήρχε σωρός.
Επομένως, αν δεχθούμε ότι παρά ένα σπόρο δεν υπήρχε σωρός, ενώ με έναν σπόρο παραπάνω δημιουργήθηκε σωρός, αυτό σημαίνει ότι ένας σπόρος, είναι ικανός να σχηματίσει σωρό!
Αν υποθέσουμε ότι αυτή η διαδικασία γινόταν μέσα σε ένα πλοίο, δηλαδή αρχίζαμε να δημιουργούμε σιγά -σιγά το φορτίο του ρίχνοντας έναν - έναν σπόρους σιταριού, θα φθάναμε κάποια στιγμή σε κάποιο σημείο οριακό. Σε έναν δηλαδή αριθμό «Χ» κόκκων σιταριού, που με την πρόσθεση ενός ακόμη, το πλοίο θα βυθισθή.. Κι ενώ με έναν κόκκο «μείον» το πλοίο έπλεε, με έναν κόκκο «συν» το πλοίο βουλιάζει.

Το συμπέρασμα που προκύπτει από αυτόν τον συλλογισμό είναι πολύ σπουδαίο:

Ένας, κόκκος έχει την δύναμη να βυθίσει ένα πλοίο! Αν αυτός ο συλλογισμός, τώρα, μεταφερθή στην καθημερινή ζωή, θα διαπιστώσουμε πόσο σημαντική είναι η δύναμη ενός και μόνον ανθρώπου.

Όταν δηλαδή ο κάθε ένας θεωρεί ότι μόνος του μπορεί να σώσει τον κόσμο τότε μπορεί να προστεθή στον σωρό και να είναι ένας εν δυνάμει σωρείτης. Το νόημα αυτό το έχουν αναπτύξει διάφοροι σπουδαίοι Έλληνες διανοητές μέσα από τα κείμενά τους αυθόρμητα, χωρίς ίσως και οι ίδιοι να το έχουν συσχετίσει η συνειδητοποιήσει .
Ο εξαίρετος συγγραφεύς Νίκος Καζαντζάκης στην «Ασκητική» του, γράφει: «Να αγαπάς την ευθύνη. Να λες εγώ μόνος μου έχω χρέος να σώσω τον κόσμο. Αν δεν σωθή εγώ φταίω...»
Αλλά και ο Ίων Δραγούμης, ο σπουδαίος αυτός Έλλην πνευματικός καθοδηγητής στο έργο του «Ο Ελληνισμός μου και οι Έλληνες» λέει: «Ο καθένας πρέπει να φαντάζεται πως αυτός πρέπει να σώσει το έθνος του. Ο καθένας γεννήθηκε σωτήρας του έθνους του, λίγοι όμως ξέρουν πως γεννήθηκαν τέτοιοι, δηλαδή πως αυτοί θα το σώσουν, αν θέλουν. Πρέπει να φαντάζομαι πως από μένα μόνον εξαρτάται η σωτηρία του έθνους, και, αν δεν ήμουν εγώ δεν θα ήταν κανένας άλλος που να το σώσει – η να μην κοιτάζω τι κάνουν οι άλλοι και να φαντάζομαι μόνο πως εγώ έχω το μεγάλο χρέος της σωτηρίας.»

Δεν θα μπορούσε βεβαίως να έχει διαφορετική άποψη και ο μεγάλος μας εθνικός ποιητής Κωστής Παλαμάς, ο οποίος έχει γράψει:
Κι αν πλήθος τ’ άσχημα,
κι αν είναι τ’ άδεια αφέντες,
φτάνει μία σκέψη, μία ψυχή,
φτάνεις εσύ, εγώ φτάνω...
Να δώσει νόημα στων πολλών την ύπαρξη,
ένας φτάνει...

Το νόημα αυτών των στίχων αλλά και όλων των παραπάνω ρήσεων μπορεί να συλληφθή και να αποδοθή καλύτερα μέσα από την επέκταση της αναλύσεως του σωρείτου. Το συμπέρασμα είναι μοναδικό.

Η ουσιαστική και δυναμική συμμετοχή κι ενός μόνο ανθρώπου-πολίτου, όταν προστίθεται στην δύναμη που συγκεντρώθηκε από την συμμετοχή και πολλών άλλων μπορεί να αλλάξει καταστάσεις, να φέρει τα πάνω κάτω στην εξέλιξη των γεγονότων και να πραγματοποιήσει αυτά, που εκ πρώτης όψεως φαίνονται ακατόρθωτα. Ο καθένας λοιπόν από τους ανθρώπους, ο καθένας από εμάς είναι, αν το συνειδητοποιήσει, και ένας εν δυνάμει σωρείτης.

Αυτά γίνονται περισσότερο κατανοητά αν τα εξετάσουμε στο πλαίσιο των διαφόρων εθνικών αλλά και κοινωνικών αγώνων ενός λαού.
Η προσφορά του κάθε πολίτη ξεχωριστά και όλων μαζί θα δώσουν το αίσιο αποτέλεσμα της νίκης και της επιτυχίας, εφαρμόζοντας το «εν την ενώσει η ισχύς».
Αυτό αποτελεί και το μεγαλείον της ανθρωποκεντρικής αντιλήψεως των αρχαίων Ελλήνων. Η αναντικατάστατη αξία του ανθρώπου, ως ατόμου και η προσφορά του στο σύνολο είναι μοναδική.
Posted by Δημήτρης Συμεωνίδης at 4:57 PM 0 comments Links to this post
Tuesday, June 3, 2008
Η πρώτη εγχείρηση αλλαγής φύλου στον Κόσμο. Του Αντωνίου Α. Αντωνάκου


Μέγιστο Αρχαίο Ιατρικό Επίτευγμα
Η πρώτη εγχείρηση αλλαγής φύλου
στον κόσμο
Έγινε από τους αρχαίους Έλληνες στην Επίδαυρο
Του Αντωνίου Α. Αντωνάκου
Ιστορικού - Συγγραφέως
Είναι γεγονός ότι οι αρχαίοι μας πρόγονοι είχαν προοδεύσει σε όλους τους τομείς τής επιστήμης. Μερικές φορές όμως, μας εκπλήσσουν με την πρόοδο που είχαν σημειώσει σε κάποιους τομείς, πού μόνο κατά τον τελευταίο αιώνα έγιναν ιδιαιτέρως γνωστοί, κυρίως με την εξέλιξη διαφόρων τεχνικών.
Ένας από αυτούς τους τομείς είναι η ιατρική και ιδιαιτέρως η χειρουργική. Μόλις πριν μερικούς μήνες σε έναν από τους τέσσαρες κιβωτιόσχημους τάφους, που η αρχαιολογική σκαπάνη έφερε στο φως κατά την διάρκεια σωστικής ανασκαφής στο οικόπεδο Α. Καραγεώργη, στην περιοχή Αττικής, όπου εκτείνεται η Ελληνιστική νεκρόπολη της αρχαίας Χίου, ανακαλύφθηκε κάτι το μοναδικό. Ένα εύρημα που θεωρείται σημαντικό για την ιστορία της ιατρικής.
Είναι ο τάφος ενός άνδρα, ηλικίας 50 περίπου ετών, του οποίου το κρανίο έχει υποστεί εμφανή ιατρικό τρυπανισμό. Οι ειδικοί λένε ότι ο ασθενής επιβίωσε τουλάχιστον πέντε ή έξι χρόνια, μετά την επέμβαση καθώς και τα σημάδια μόλυνσης είναι ελάχιστα.

Ή χρονολόγηση της ταφής τοποθετείται στο β' μισό του 2ου αιώνα π.Χ. Η αναγνώριση του τρυπανισμού οφείλεται στον ανθρωπολόγο Αστέριο Αηδόνη. Ο τρυπανισμός αναφέρεται και στα κείμενα του Ιπποκράτη.
Αν μας προξενεί θαυμασμό το ιατρικό αυτό επίτευγμα, τότε θα εκπλαγούμε με το αμέσως επόμενο, το οποίο και διεκδικεί μία πρωτιά για το βιβλίο «Γκίνες».
Είναι η πρώτη αναφερόμενη εγχείρηση αλλαγής φύλου, η όποια πραγματοποιήθηκε στην αρχαία Επίδαυρο γύρω στο 120 π.Χ. Το περιστατικό έχουν διασώσει αρκετοί συγγραφείς, με πρώτο και καλλίτερο τον Διόδωρο τον Σικελιώτη.
Ό ανωτέρω συγγραφέας μας αναφέρει το γεγονός (Βιβλίο 32, κεφ. 11, παρ. 1-4): Το αρχαίο κείμενο έχει ως εξής:
«ήν γάρ τις Επιδαυρία, κόρη μέν είναι δοκούσα, γονέων δέ ορφανή, Καλλώ δ' όνομα. Αύτη τόν επί τής φύσεως αποδεδειγμένον ταίς γυναιξί πόρον άτρητον είχεν, παρά δέ τον καλούμενον κτένα συριγγωθέντος τόπου εκ γενετής τάς περιττώσεις τών υγρών εξέκρινεν. Είς δέ τήν ακμήν τής ηλικίας παραγενομένη συνωκίσθη τινί τών πολιτών. Διετή μέν ούν χρόνον συνεβίωσε τανδρί, τήν μέν γυναικείαν επιπλοκήν ούκ επιδεχόμενη, τήν δέ παρά φύσιν ομιλίαν υπομένειν αναγκαζομένη. Μετά δε ταύτα φλεγμονής αύτη σύμ¬βασης περί τόν κτένα καί δεινών αλγηδόνων επιγενομένων συνεκλήθη πλήθος ιατρών. Καί τών μέν άλλων ουδείς υπισχνείτο θεραπεύειν, φαρμακοπώλης δέ τις επαγγελόμενος υγιάσειν έτεμε τόν επηρμένον τόπον, έξ ούπερ εξέπεσεν ανδρός αιδοία, δίδυμοι καί καυλός άτμητος. Πάντων δέ τό παράδοξον καταπλαγέντων ό φαρμακοπώλης εβοήθη τοίς λειπομένοις μέρεσι της πηρώσεως. Τό μέν ούν πρώτον τό αιδίον άκρον επιτεμών συνέτρησεν είς τόν ουρητήρα, καί καθείς αργυρούν καυλίσκον ταύτη τά περιττώματα τών υγρών εξεκόμιζε, τόν δέ σεσυριγγωμένον τόπον ελκώσας συνέφυσε. Και τούτον τόν τρόπον υγιοποιήσας διπλούν απήτει τόν μισθόν έφη γάρ αυτόν παρειληφέναι γυναίκα νοσούσαν, καθεστακέναι δέ νεανίσκον υγιαίνοντα. Ή δέ Καλλώ τάς μέν έκ τών ιστών κερκίδας και τήν άλλην τών γυναικών ταλασιουργίαν απέθετο, μεταλαβούσα δέ ανδρός εσθήτα καί τήν άλλην διάθεσιν μετωνομάσθη Κάλλων, ενός στοιχείου επί τώ τέλει τού Ν προστεθέντος. Λέγεται δ' υπό τίνων ότι πρό τού μεταλαβείν τήν είς άνδρα μορφή Ιέρεια τής Δήμητρος εγεγένητο, καί τά τοίς άρρεσιν αόρατα ιδούσα κρίσιν έσχεν ασεβείας»."

Ας παρακολουθήσουμε λίγο την εξιστόρηση του θέματος σε μια απλοελληνική απόδοση για να είναι περισσότερο κατανοητή από όλους:
Το κείμενο αυτό λοιπόν, μας πληροφορεί ότι μία νέα και ορφανή γυναίκα από την Επίδαυρο, η οποία (ονομαζόταν Καλλώ, είχε το χαρακτηριστικό σημείο των γυναικών άτρητο και από κάποιο εκ γενετής συρίγγιο έβγαζε τα περιττά υγρά του σώματος (δηλ. τα ούρα). (ήν γάρ τις Έπιδαυρία, κόρη μέν είναι δοκούσα, γονέων δέ ορφανή, Καλλώ δ' όνομα. Αύτη τόν επί τής φύσεως αποδεδειγμένον ταίς γυναιξί πόρον άτρητον είχεν, παρά δέ τόν καλούμενον κτένα συριγγωθέντος τόπου έκ γενετής τάς περιττώσεις τών υγρών έξέκρινεν).

Ή γυναίκα αυτή όταν έφθασε στην ακμή της ηλικίας της παντρεύθηκε κάποιον από τους πολίτες και έμεινε μαζί του για δυο χρόνια παντρεμένη, χωρίς όμως να έχει ποτέ ερωτική κατά φύσιν επαφή με τον σύζυγό της, αλλά αναγκαζόταν να υπομένει μόνο την παρά φύσιν επαφή. (Είς δέ την ακμήν της ηλικίας παραγενομένη συνωκίσθη τινί των πολιτών. Διετή μέν ούν χρόνον συνεβίωσε τανδρί, τήν μέν γυναικείαν επιπλοκήν ουκ επιδεχόμενη, τήν δέ παρά φύσιν ομιλίαν υπομένειν αναγκαζομένη).Ομως παρουσίασε φλεγμονή στην περιοχή των γεννητικών της οργάνων, η οποία συνωδευόταν από φρικτούς πόνους, με αποτέλεσμα να κληθούν πολλοί γιατροί. (Μετά δε ταύτα φλεγμονής αυτή συμβάσης περί τον κτένα και δεινών αλγηδόνων επιγενομένων συνεκλήθη πλήθος ιατρών).Κανείς όμως από αυτούς δεν μπορούσε να υποσχεθή ότι θα την θεραπεύση, εκτός από έναν φαρμακοπώλη, ο όποιος έκανε τομή στο φλεγμαίνον και πρησμένο σημείο, με αποτέλεσμα να προβάλουν ανδρικά γεννητικά όργανα, δίδυμοι γεννητικοί αδένες (όρχεις) και πέος πού ήταν άτρητο. (Και τών μεν άλλων ουδείς υπισχνείτο θεραπεύειν, φαρμακοπώλης δέ τίς επαγγελόμενος υγιάσειν έτεμε τον επηρμένον τόπον, εξ ούπερ εξέπεσεν ανδρός αιδοία, δίδυμοι και καυλός άτρητος).Ενώ λοιπόν όλοι είχαν μείνει κατάπληκτοι, ο φαρμακοποιός βοηθούσε για τα υπόλοιπα βλαφθέντα μέρη (Πάντων δέ το παράδοξον καταπλαγέντων ό φαρμακοπώλης εβοήθη τοις λειπομένοις μέρεσι της πηρώσεως).
Τότε έκανε μία τομή στην άκρη του πέους, έφθασε στον ουρητήρα και τοποθέτησε εκεί μία αργυρή τεχνητή ουρήθρα, από την οποία έβγαζε τα περιττά υγρά.

(Το μέν ούν πρώτον το αιδοίον άκρον επιτεμών συνέτρησεν είς τόν ουρητήρα, και καθείς αργυρούν καυλίσκον ταύτη τά περιττώματα τών υγρών εξεκόμιζε).
Στην συνέχεια τράβηξε και συνέραψε το σημείο του συριγγίου. Και επειδή με αυτόν τον τρόπο, του απέδωσε την υγεία, απαιτούσε διπλό μισθό.
(...τόν δέ σεσυριγγωμένον τόπον ελκώσας συνέφυσε. Καί τούτον τόν τρόπον υγιοποιήσας διπλούν απήτει τόν μισθόν).
Διότι έλεγε μετά αυτός ότι παρέλαβε μία νοσούσα γυναίκα και παρέδωσε έναν υγιή νεανίσκο! ( έφη γάρ αυτόν παρειληφέναι γυναίκα νοσούσαν, καθεστακέναι δε νεανίσκον υγιαίνοντα).Η δε Καλλώ άφησε την γυναικεία αμφίεση, φόρεσε ανδρική εσθήτα και αφού προσέθεσε στο όνομά της ένα Ν το άλλαξε σε «Κάλλων».
(Ή δέ Καλλώ τάς μέν έκ τών ιστών κερκίδας καί τήν άλλην τών γυναικών ταλασιουργίαν απέθετο,μεταλαβούσα δέ ανδρός εσθήτα καί τήν άλλην διάθεσιν μετωνομάσθη Κάλλων, ενός στοιχείου επί τώ τέλει του Ν προσθετέντος).
Από κάποιους δε λέγεται ότι πριν να γίνη άνδρας η Καλλώ ήταν ιέρεια της Δήμητρας και βλέποντας τα αόρατα σημεία των ανδρών έπαθε κρίση ασέβειας,αιτιολογώντας έτσι ό,τι έπαθε. (Λέγεται δ΄υπό τινων ότι πρό τού μεταλαβείν τήν είς άνδρα μορφήν ιέρεια τής Δήμητρος εγεγένητο, καί τα τοίς άρρεσιν αόρατα ιδούσα κρίσιν έσχεν ασεβείας).


Ένα Δεύτερο Περιστατικό

Ένα άλλο ακόμη απόσπασμα σχετικό με παρόμοιο θέμα είναι η περίπτωση της Ηραϊδος ,την οποίαν διασώζει και πάλιν ο Διόδωρος ο Σικελιώτης (Διοδ. Σικελ. 32,10,2-9)
Ένας Μακεδών, που κατοικούσε στις Άβες της Αραβίας, ονόματι Διόφαντος, νυμφεύθηκε μία γηγενή γυναίκα και γέννησε ένα γιο που είχε το όνομά του και μία κόρη, που ωνομάσθη Ηραϊς .
(Τής Αραβίας έν ταις καλουμέναις Άβαις ώκει τις Διόφαντος όνομα,τό δέ γένος Μακεδών.Ούτος εγχώριον Αραβίαν γυναίκα γήμας εγέννησε υιόν μέν ομώνυμον εαυτώ, θυγατέρα δέ τήν προσαγορευθείσαν Ηραϊδα.
Ο γιός του πέθανε σε μικρή ηλικία,ενώ την Ηραϊδα,όταν έφθασε σε ώρα γάμου την προίκισε και την πάντρεψε με κάποιον Σαμιάδη, ο οποίος όμως έφυγε μακρυά, προτού συμπληρώσουν ένα χρόνο μαζί.
(Τόν μέν ούν υιόν πρό τής ακμής επείδε τελευτήσαντα,τήν δέ θυγατέρα γάμου έχουσαν ώραν προικίσας συγκατώκισέ τινι όνομα Σαμιάδη.Ούτος μέν ούν συμβιώσας τή γαμηθείση χρόνον ενιαύσιον απεδήμησε μακράν αποδημίαν).Τότε, λένε, ότι η Ήραΐς έπαθε μια παράδοξη και τελείως απίστευτη ασθένεια, διότι αισθάνθηκε ισχυρό πόνο στο υπογάστριο το δε τοπικό οίδημα και οι μεγάλοι πυρετοί ήσαν αυτοί που τράβηξαν τους ιατρούς να δουν τι γίνεται στον τράχηλο της μήτρας, [τήν δ' Ήραϊδα φασίν αρρωστία περιπεσείν παραδόζω και παντελώς απιστουμένη. Φλεγμονήν γάρ ισχυράν γενέσθαι περί τό ήτρον αυτής. Επί πλέον δε οιδήσαντος τού τόπου, έπειτα τών πυρετών μεγάλων συνεπιγιγνομένων, καταδοξάσαι τους ιατρούς έλκωσιν γεγονέναι περί τον τράχηλον της μήτρας].Αφού με διάφορες θεραπείες προσπαθούσαν να καταστείλουν τις φλεγμονές, μετά από μία εβδομάδα έγινε ρήξη της επιφανείας του δέρματος και από τα γυναικεία όργανα της Ήραΐδος έπεσε ανδρικό μόριο με διδύμους γεννητικούς αδένες (όρχεις) χρωμένων δέ αυτών θεραπείαις αίς υπελάμβανον καταστελείν τάς φλεγμονάς, έβδομαίας δ' ούσης ρήξιν επιγενέσθαι της επιφανείας, και προσπεσείν έκ τών τής Ήραϊδος γυ¬ναικείων αιδοίον ανδροίον έχον διδύμους προσκειμένους].
Αυτό το συμβάν έγινε χωρίς να είναι παρών κάποιος από τους ια¬τρούς ή τους άλλους παρευρισκομένους, εκτός από την μητέρα της και δύο υπηρέτριες. Όλοι έμειναν με ανοικτό το στόμα, φρόντισαν την Ήραϊδα και αποσιώπησαν το γεγονός, [τήν δέ ρήξιν τούτων και το πάθος γενέσθαι μήτε Ιατρού μήτ' άλλων τών έξωθεν παρόντων πλήν μητρός καί δύο θεραπαινίδων. Τότε μέν ούν αχανείς γενομένας διά τό παράδοξον τήν ενδεχομένην επιμέλειαν ποιήσασθαι τής Ηραϊδος και κατασιωπήσαι το γεγονός].Αυτή, όταν της πέρασε ή ασθένεια, φορά γυναικείο φόρεμα και φερόταν σαν καλή παντρεμένη νοικοκυρά. Επειδή όσοι γνώριζαν θεωρούσαν ότι είναι ερμαφρόδιτη, και επειδή κατά την συμβίωση της με τον άνδρα της δεν ήθελε την κατά φύσιν επαφή, θεώρησαν ότι έπρεπε νά μιλήση αύτη γιά τήν αρσενική της συμπεριφορά, [τήν δέ απολυθείσανν τής νόσου τήν εσθήτα φορείν γυναικείαν, καί τήν άλλην αγωγήν οικουρόν καί ύπανδρον διαφυλάττειν, καταδοξάζεσθαι δέ υπό τών συνειδότων τήν περιπέτειαν ερμαφρόδιτον είναι, καί κατά τήν γεγενημένην μετ' ανδρός συμβίωσιν, τής κατά φύσιν επιπλοκής αντιπραττούσης, δοκείν αυτήν ταίς αρρενικαίς συμπεριφοραίς καθωμιλήσθαι].Όταν γύρισε ό Σαμιάδης και ζήτησε την γυναίκα του, εκείνη δεν τολμούσε να τον αντικρύση στα μάτια από ντροπή και ο Σαμιάδης το έφερε βαρέως, [λανθανούσης δέ τούς εκτός τής διαθέσεως ταύτης επαναλθείν τον Σαμιάδην και καθάπερ ήν επιβάλλον την γαμηθείσαν επιζητείν ού τολμώσης δ΄εκείνης ελθείν διά τήν αισχύνην, τόν "Σαμιάδην φασί βαρέως ενεγκείν].
Αυτός ερχόταν συνεχώς και ζητούσε την σύζυγο του, ο δε πατέρας άφ' ενός δεν του επέτρεπε, άφ' έτερου δε ντρεπόταν να τού πή την αιτία,
με αποτέλεσμα να μεγαλώνη η διαφορά, [επικειμένου δέ συνεχέστερον και απαιτούντος την σύμβιον, και τού πατρός μή συγχωρούντος μέν, αισγυνομένου δέ τήν αιτίαν ειπείν,είς μέγα ηύξετο ή διαφορά].Ό Σαμιάδης τότε πήγε στο δικαστήριο τον πατέρα της, ζητώντας αποζημίωση για το παράδοξο της συμπεριφοράς, [έπενεγκειν τε διά τούτο δίκην τώ πατρί περί της ιδίας γυναικός, τής τύχης ώσπερ έν δράμασι το παράδοζον τής περιπέτειας αγούσης είς έγκλημα. ]Κατά την συνεδρίαση των κριτών και αφού ελέχθησαν πολλά για το αμφισβητούμενο σώμα, και επειδή οι δικαστές δεν ήξεραν αν έπρεπε να δικαιώσουν τον άνδρα της γυναίκας ή τον πατέρα της κόρης, τελικά απεφάσισαν ότι έπρεπε να ακολουθήση τον άνδρα της για να μάθη την αλήθεια [συνεδρευσάντων δέ τών κριτών καί λόγων ρηθέντων συμπαρείναι μεν τη κρίσει το αμφισβητούμενον σώμα, διαπορείν δέ τούς δικαστάς πότερον προσήκει τον άνδρα τής γυναικός ή τόν πατέρα τής θυγατρός κυριεύειν. Πέρας τών κριτών οιομένων δείν ακολουθείν τανδρί την γαμηθείσαν,τήν αλήθειαν διασαφήσαι].Τότε με θυμό αυτή έλυσε την εσθήτα δείχνοντας το ανδρικό μόριο και με δεινοπαθούσα φωνή ρώτησε αν κάποιοι αναγκάζουν να ζουν μαζί άνδρας με άνδρα (αποκαλύπτοντας τον λόγο πού απέφευγε τον σύζυγο της). [και θυμώ τετολμηκότι την καθυποκρινομένην εσθήτα λύσασαν δείξαι πάσι τό της φύσεως άρρεν, ρηξαί τε φωνήν δεινοπαθούσαν, εί τινες αναγκάζουσι συνοικείν ανδρί τόν άνδρα].
Τότε όλοι εξεπλάγησαν και με φωνή γεμάτη θαυμασμό επεσήμαναν το παράδοξο. Όταν απεκαλύφθη η αλλαγή (ή ντροπή), άλλαξε ή γυναικεία φύση της σε διάθεση νεαρού ανδρός, οι δε ιατροί, όταν τους επεδείχθησαν

τα φανέντα όργανα, διέγνωσαν ότι μέσα στην γυναικεία θέση υπεκρύπτετο αρσενική φύση. Και αφού πήραν δέρμα δημιούργησαν με ένα τρύπημα δίοδο, όπου έβγαιναν τα περιτ¬τώματα (δημιούργησαν δηλαδή και εδώ τεχνητή ουρήθρα). Γι' αυτό και οι γιατροί το σημείο που δημιούργησαν το συρίγγιο θεώρησαν ότι πρέπει να επουλωθή, την δε ανδρική φύση την έκαναν εύκοσμη, πού ενδεχομένως να χρειαζόταν κάποια θεραπεία, [πάντων δέ καταπλαγέντων καί φωνή θαυμαζούση το παράδοξον επισημαινομένων, τήν μέν Ηραϊδα φασίν αποκαλυφθείσης τής αισχύνης μεταμφιάσασθαι τόν γυναικείον κόσμον είς νεανίσκου διάθεσιν τούς δέ ιατρούς, επιδειχθέντων αυτοίς τών φανέντων, γνώναι ότι κατεκέκρυπτο φύσις άρρενος έν ωοειδεί τόπω φύσεως θηλείας, καί δέρματος περιειληφότος παρά τό σύνηθες την φύσιν σύντρησις εγεγένητο, δι' ών εξωδεύοντο τά περιττώματα- διόπερ τον προσεσυριγγωμένων τόπον ελκώσαντας δείν κατουλώσαι, τήν δέ ανδρός φύσιν εύκοσμον ποιήσαντας σύν ενδεχομένη δόξαι κεχρήσθαι θεραπεία].Τότε η Ηραϊς μετωνομάσθη σε Διόφαντο, όπως ο πατέρας της, συγκαταλέχθηκε δε στους ιππείς.Όμως, όταν παρατάχθηκε μαζί με τον βασιλιά, αναγκάσθηκε να φύγη από την πόλη, διότι έγινε γνωστός ένας παλαιότερος χρησμός, πού ως τότε αγνοείτο, ο οποϊος έλεγε ότι ο βασιλεύς των Αβών θα σφαχθή, όταν γεννηθή ο δίμορφος. [την δ'
Ηραϊδα μετονομασθεϊσαν Διόφαντον εις τούς ιππείς καταλεχθήναι, καί σύν τω βασιλεί παραταξάμενον εις τάς Άβας συναναχωρήσαι. Διό καί τόν πρότερον αγνοούμενον χρησμόν τότε γνωσθήναι, σφαγέντος τού βασιλέως εν ταίς Άβαις καθ'όν τόπον ό δίμορφος εγεγένητο].

Ο δε Σαμιάδης, εξ αιτίας του έρωτος καί όντας δούλος της προηγουμένης συνήθειας, άλλα καί διακατεχόμενος από ντροπή λόγω του παρά φύσιν γάμου, άφησε όλη την περιουσία του στον Διόφαντο με διαθήκη και ο ίδιος πέθανε, αφού το αποτέλεσμα ήταν η μεν γυναίκα να πάρη την τόλμη και την δόξα τού ανδρός, ο δε άνδρας νά γίνη ασθενέστερος της γυναικείας ψυχής. [τόν δέ Σαμιάδην λέγουσιν, έρωτι καί τή προγεγενημένη συνήθεια δεδουλωμένον, αισχύνη τε τού παρά φύσιν γάμου συνεχόμενον, τής μέν ουσίας τον Διόφαντον αναδείξαι διαθήκη κληρονόμον, εαυτόν δέ τού ζήν με-ταστήσαι, ώστε τήν μέν γυναίκα γεγενημένηνν ανδρός αναλαβείν δόζαν και τόλμαν, τόν δ' άνδρα γυναικείας ψυχής ασθενέστερον γενέσθαι].Τά ίδια γεγονότα αναφέρουν εκτός απo τον Διόδωρο, o Φώτιος (Κώδιξ 244 σελ. 378ο), και ό Ποσειδώνιος (Fragment 85, 84 - 108),



όλοι δε αυτοί, επιπροσθέτως αναφέρουν ότι και στην Νεάπολη και σε άλλους τόπους ιστορούνται παρόμοια γεγονότα, όχι επειδή υπάρχει δίμορφος τύπος, διότι αυτό είναι αδύνατο, αλλά επειδή ή ίδια ή φύ-
ση έχει ψευδογραφήσει (τόν έναν τύπο) πρός έκπληξη καί απάτη τών ανθρώπων. Και τίς περιπέτειες αυτές τίς γράψαμε, όχι γιά ψυχαγωγία άλλα για ωφέλεια αυτών που τα διαβάζουν. Γιατί πολλοί νομίζοντας ότι αυτοί είναι τέρατα, (και δεν το νομίζουν αυτό μόνο ιδιώτες αλλά και έθνη η και πόλεις), πιστεύουν σε δεισιδαιμονίες [Ομοίως δ' έν τή Νεαπόλει και κατ' άλλους τόπους πλείονας ιστορούνται γεγονέναι τοιαύται περιπέτειαι, ούκ άρρενος και Θηλείας φύσεων είς δίμορφον τύπον δημιουργηθείσης, αδύνατον γάρ τούτο, αλλά τής φύσεως διά τών τού σώματος μερών ψευδογραφούσης «είς έκπληξιν και απάτην τών ανθρώπων. Διόπερ καί ημείς τάς περιπέτειας ταύτας αναγραφής ηξιώσαμεν, ού ψυχαγωγίας αλλ' ωφελείας ένεκα τών αναγιγνωσκόντων. Πολλοί γάρ τέρατα τα τοιαύτα νομίζοντας είναι δυσειδαιμονούσιν, ούκ ιδιώται μόνον αλλά και έθνη καί πόλεις].Στα «Σχόλια στόν Λουκιανό»
(work 80,5 section 4), αναφέρονται επίσης τα εξής για τις περιπτώσεις αλλαγής φύλου:
[ότι τον Τειρεσίαν φασί μάντιν είναι καί εκ γυναικός είς άνδρα με-ταβαλείν, ούχ ότι τούτο γέγονεν - ουδέ γάρ οιόν τε -, περιεργότερον δέ τά γυναικών εξειπόντα ήθη τε καί πάθη τούτο φημισθήναι.Ο μέντοι Σικελιώτης ιστοριογράφος Διόδωρος (32,11) ιστορεί τι τοιούτον, τό μέν παλαιόν, τό δέ καί επ' αύτού γεγονός και γυναίκα Καλλώ
γενομένην και λεγομένην ανοιδήσαι, πρός τώ ητρίω καθάπερ τι φύμα σκληρόν, ου περιρραγέντος τό ανδρείον αναβλαστήσαι, καίτοι καί γημαμένην ανδρί αφ' ού τής μέν γυναικωνίτιδος απαναστήναι καί τής ταλασιουργίας αποστήναι, ανδρών δέ μεταμφιάσασθαι σχήμα και κλήσιν απολαβείν Κάλλωνα μεταφημισθέντα και στρατιώτην βίον επανελθείν].
Ὀπως και να έχη το θέμα η παράθεση των κειμένων μας πιστοποιεί ότι ένα τόσο σπουδαίο ιατρικό επίτευγμα, όπως ή αλλαγή φύλου, και συγκεκριμένα η πρώτη εγχείριση αλλαγής φύλου στον κόσμο έγινε από τους αρχαίους Έλληνες, πιστοποιώντας για μία ακόμη φορά ότι οι αρχαίοι μας πρόγονοι σε τόσο μακρυνή εποχή ήσαν πρωτοπόροι σε όλα.

Αυτή η έρευνα δημοσιεύτηκε στο περιοδικό ΕΛΛΗΝΟΡΑΜΑ τον Φεβρουάριο του 2008.Τεύχος 47
Posted by Δημήτρης Συμεωνίδης at 5:24 AM 0 comments Links to this post
Labels: Articles - Άρθρα
Sunday, May 18, 2008
Ο ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΠΑΠΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΕΠΙΤΙΜΟΣ ΔΙΔΑΚΤΩΡ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ ΑΘΗΝΩΝ


Επίτιμος διδάκτωρ ο Vangelis
Eκδήλωση στο Πανεπιστήμιο Αθηνών
Δευτέρα, 12.05.08






ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ
Προσφώνηση του Αντιπρύτανη
του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών,
καθηγητή κ. Δημοσθένη Ν. Ασημακόπουλου.
Παρουσίαση της προσωπικότητας και της προσφοράς
του τιμωμένου στην Παιδεία και τον Πολιτισμό
από τους καθηγητές του Παιδαγωγικού Τμήματος Δημοτικής
Εκπαίδευσης του Πανεπιστημίου Αθηνών,
κυρία Μαρία Τζάνη και κ. Γεώργιο Καλκάνη.
Παρουσίαση του έργου του τιμωμένου από τον καθηγητή του Παιδαγωγικού Τμήματος Δημοτικής Εκπαίδευσης του Πανεπιστημίου Αθηνών, κ. Θεόδωρο Γράμματα.
Αναγόρευση του τιμωμένου:
Ανάγνωση των κειμένων του Ψηφίσματος του Τμήματος,
της Αναγόρευσης και του Διδακτορικού Διπλώματος από
τον Πρόεδρο του Παιδαγωγικού Τμήματος Δημοτικής
Εκπαίδευσης του Πανεπιστημίου Αθηνών,
καθηγητή κ. Ιωάννη Παπαδάτο.
Περιένδυση του τιμωμένου με την τήβεννο του Τμήματος από τον Πρόεδρο του Παιδαγωγικού Τμήματος Δημοτικής Εκπαίδευσης του Πανεπιστημίου Αθηνών, καθηγητή κ. Ιωάννη Παπαδάτο.






Η ΠΡΟΣΦΟΡΑ ΤΟΥ ΣΤΗΝ ΠΑΙΔΕΙΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ
ΠΡΟΣΦΩΝΗΣΕΙΣ



Καθηγήτρια Πανεπιστημίου Αθηνών Μαρία Τζάνη







Τούτη η βραδυά, κατά την οποίαν το αρχαιότερο και μεγαλύτερο - όχι μόνο σε αριθμούς - Πανεπιστήμιο της χώρας τιμά τον Έλληνα Άνθρωπο, Βαγγέλη Παπαθανασίου, είναι ένας ξεχωριστός και με πολυσημία χωροχρόνος.
Και τούτο διότι το μέγεθος της οντότητας που τιμούμε,είναι μοναδικό και στις μέρες μας ανυπέρβλητο, εφ' όσον ενσαρκώνει την πανάρχαια Ελληνική Εμπειρία - την προσπάθεια δηλαδή, του Ανθρώπου να ατενίσει και να διερευνήσει τα αιώνια και θεμελιώδη ερωτήματα της ύπαρξης και σε πείσμα των καιρών μας να τα επαναφέρει, ως μύστης και μέντωρ, μέσω της ασφαλεστέρας προσεγγίσεως του κάλλους και της αρμονίας, για να συνεχίσουν το ανθρωποποιητικό τους έργο και την παράδοση της «αλληλουχίας των κρυφών νοημάτων» του Ανθρωπίνου πνεύματος, που συνδέει και δημιουργεί Επιστήμη και Τέχνη, Μουσική και Μαθηματικά σε συμπαντικά επίπεδα και πεδία.
Όμως, αυτός ο Έλληνας, ο πλέον τιμημένος στο διεθνές στερέωμα, πόσο γνωστός και ως τί, είναι στην χώρα που τον γέννησε; Ποιοί παράγοντες διαμόρφωσαν αυτή την,πανθομολογούμενα, μοναδική προσωπικότητα από τόσους σημαντικούς ανθρώπους της γης; Παρόλο το δέος που με διακατέχει, θα προσπαθήσω μέσα στα λίγα λεπτά που διαθέτω, να περιγράψω την προσωπικότητα και την προσφορά του Βαγγέλη Παπαθανασίου στον Ελληνισμό και στην Παιδεία της Ανθρωπότητας.
Αναμφίβολα, ο χαρισματικός τόπος που τον γεννά και η αγάπη, που δεν καταπνίγει, αλλά στηρίζει τα πρώτα του βήματα αποτελούν και την πρώτη δυναμική. Ας ακούσουμε τον ίδιον:
«Περνώντας τα πρώτα παιδικά μου χρόνια στον Βόλο, ζούσα μέσα στα χρώματα και τα αρώματα των λουλουδιών των κήπων. Και ως επί το πλείστον, στις αλλεπάλληλες διαθέσεις της θάλασσας και του ουρανού. Με άλλα λόγια, μέσα σε μια συμφωνία εναλλαγών της φύσης. Αυτές τις εμπειρίες εξακολουθώ να κρατώ μέχρι σήμερα μαζί με την συμπαντική μνήμη που όλο και πιο πολύ μέσα μου μεγαλώνει. Όσο για τους ήχους που με ρωτάτε, μπορώ να σας πω ότι όλα αυτά από τους ήχους γεννήθηκαν».
Αυτή η συμπαντική μνήμη, καταυγάζεται στο ταλέντο του το μοναδικό.
Αυτός ο χαρισματικός τόπος και η ομορφιά του, που μπορεί και τον
Αποκωδικοποιεί ο Βαγγέλης πρώιμα, διαμορφώνουν: μια σπάνια ευαισθησία, μια
σπάνια αντίληψη του «χρεών», της Συμπαντικής Ανάγκης, μια πατριωτική, δημοκρατική συνείδηση, βαθιά εμπνευσμένη από τις αξίες του Ελληνικού Ανθρωπισμού και γι' αυτό Συνείδησης Συμπαντικής. Ο Βαγγέλης Παπαθανασίου δεν είναι κοσμοπολίτης, γιατί είναι έκφανση του Σύμπαντος. Δεν ανήκει σε καμία «γκλαμουριά», γιατί είναι ο ίδιος ΦΩΣ.
Ως Έλληνας, είναι η πιο αυθεντική έκφραση του Έλληνος Ανθρώπου δηλαδή του Homo Universalis .Συνιστά μοναδικό Ήθος και μοναδική νοημοσύνη. Γι' αυτό και κάθε δημιουργία του, αποβαίνει αυθεντικά παιδαγωγoύσα. Γιατί μας καθιστά θεατές του έργου της Δημιουργίας, ενώ ταυτόχρονα μας βυθίζει στις πρωταρχές του Σύμπαντος και των μυστικών του, για να μπορέσει να καταυγάσει μέσα μας ο Λόγος της δημιουργίας μας. Και τότε αναδύεται η διαπορία μας και τότε ο Λόγος οριοθετεί τα μεγάλα ερωτήματα της Ύπαρξης: Από που ερχόμαστε; Ποιοι είμαστε; Γιατί ήλθαμε και πού πάμε; Και είναι οι στιγμές που ανατέλλουν εντός μας η Ευθύνη του Άλλου, η προσωπική μας αντίδοση (αντίδωρο) στο δημιουργό Σύμπαν, Κι εκεί, συναντάμε το Μεγάλο Μέτρο, όπως οι πρόγονοι μας, οι Έλληνες. Μπορούμε δηλαδή κι αποκωδικοποιούμε την Αρμονία, που γεννά κόσμους, που συνθέτει το Κάλλος, που προσδιορίζει μορφές και αξίες και μας αποκαλύπτει τον Λόγο των κόσμων και των όντων. Και τότε γνωρίζουμε εμάς και μας συγκρίνουμε με αυτό που θα έπρεπε να είμαστε.
Βαθιά πεποίθηση του Βαγγέλη Παπαθαναοίου είναι ότι για την μάθηση και κατανόηση του εαυτού μας, άμεση σπουδαιότητα έχουν οι τρόποι, με τους οποίους ο καθένας από μας μπορεί να έλθει καλύτερα στην συνειδητοποίηση του σύμπαντος. Κι έτσι .αποκτούμε κάτι από την φύση του Απείρου. Για τον Bolton (τον επικεφαλής του προγράμματος αποστολής στον Δία, της ΝΑSA), που θεωρεί ευτυχία του την συνεργασία με τον Βαγγέλη Παπαθαναοίου, «αυτός και χα έργα του είναι μια συνέχεια της πορείας που χάραξαν οι μεγάλοι της Κλασσικής Ελλάδος». Η φύση δηλαδή, και ο τρόπος του υπάρχειν αυτής της ύπαρξης, ζωντανεύουν το δέος των ανθρώπων του πλανήτη για την προσφορά και την βαριά κληρονομιά των Ελλήνων μ' ό,τι ωραιότερο και πρέπον έχει δημιουργήσει το ανθρώπινο πνεύμα
Όπως κάθε μεγάλος και αυθεντικός διανοητής, ο Βαγγέλης Παπαθαναοίου έχει εκφράσει πάμπολλες φορές την αγωνία του για το μέλλον της ανθρωπότητας και τα εκπαιδευτικά της συστήματα. Ο ίδιος πιστεύει ότι τα παιδιά είναι πάντα έτοιμα την παιδεία χρειάζονται πρωτίστως τα Υπουργεία Παιδείας. Βαθιά επαναστάτης, ως γνήσιος δημιουργός, πιστεύει ότι ο κόσμος δεν είναι τίποτε άλλο, εκτός από μνήμη και ότι αυτό που τον σώζει,είναι η Παιδεία και η Ομορφιά. Αυτά όμως, παραπέμπουν στον Λόγο και στην Αισθητική της φύσης και συνιστούν το Ήθος. Το μεγάλο έλλειμμα του ήθους, ιδιαίτερα στην εποχή μας, είναι η μόνιμη αγωνία του για το μέλλον της ανθρωπότητας και η βαθιά πληγή του για το μέλλον του Ελληνισμού.
Ωστόσο, ο ίδιος δεν έρχεται μόνον για να καταδείξει αυτό το έλλειμμα και την βαθιά πληγή, αλλά κυρίως για να θεραπεύσει. Συζητώντας κανείς μαζί του, διαπιστώνει ότι είναι αστείρευτη πηγή λύσεων στα μεγάλα προβλήματα των καιρών μας. Ο Βαγγέλης Παπαθανασίου, δεν είναι απλώς ένας μεγάλος μουσικοσυνθέτης και μεγάλος ζωγράφος. Είναι ένα πνεύμα πρωτόγνωρο. που κινείται με εξαιρετικά μεγάλη ευκολία σε γνωστικές περιοχές όπως τα Μαθηματικά, η Φυσική, οι Νευροεπιστήμες και όχι μόνο, για να καταλήξει σε παιδαγωγούσες προτάσεις και φιλοσοφικές θέσεις για τον άνθρωπο, την ανθρωπότητα και το μέλλον του πολιτισμού της.
Ο άνθρωπος αυτός, θα περίμενε κανείς ότι ζει σε έναν τόπο μακρυά από μας και ότι είναι απλησίαστος και ιδιόρρυθμος, όπως οι περισσότεροι από τους διάσημους καλλιτέχνες/διανοουμένους. Τίποτε πιο αναληθές από αυτό. Ο Βαγγέλης είναι για όποιον τον προσεγγίζει ένας εξαιρετικά προσηνής, ευαίσθητος και καλοκάγαθος άνθρωπος, με κύριο χαρακτηριστικό του την παντελή απουσία οποιασδήποτε κακεντρέχειας. Είναι απλός, επειδή είναι αυθεντικά μεγάλος ' έχει αστείρευτο χιούμορ, ως υπέρτερη νοημοσύνη* και κάθε επικοινωνία μαζί του .είναι ένα ξάφνιασμα ομορφιάς, γνώσης και μεγαθυμίας. Μα πάνω απ’΄ολα είναι ένα γνήσιος πατριώτης.Και η Ελληνική
Πατρίδα τον χρειάζεται.Και ο Βαγγέλης Παπαθανασίου είναι εδώ στην διάθεσή της.

Βαγγέλη, η αποψινή αναγόρευσή σου,είναι η πρώτη αναγνώριση της Πνευματικής Ελλάδος σε σένα.Γιατί οι απλοί Έλληνες,σε έχουν ήδη σύμβολο και μύθο.


Μαρία Τζάνη
Καθηγήτρια Πανεπιστημίου Αθηνών





Ομογενειακό Πρακτορείο Ειδήσεων της Ελλάδος
Ανταποκριτής
Δημήτρης Συμεωνίδης
Σύδνεϋ, Αυστραλία
Posted by Δημήτρης Συμεωνίδης at 5:36 PM 0 comments Links to this post
Tuesday, April 8, 2008


ΑΠΟ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΚΛΑΠΗ
Η ΜΟΡΦΗ
ΤΟΥ ΑΓΑΛΜΑΤΟΣ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ
ΣΤΙΣ Η.Π.Α.


Του Αντωνίου Α. Αντωνάκου
Καθηγητού Φιλολόγου
Ιστορικού – Συγγραφέως


Το Άγαλμα της Ελευθερίας, του οποίου η επίσημη ονομασία είναι «Η Ελευθερία φωτίζοντας τον κόσμο» (αγγλιστί «Liberty enlightening the World»• γαλλιστί «la Liberte eclairant le monde»), είναι ένα κολοσσιαίο άγαλμα πάνω στην ομώνυμη νησίδα και μέσα στο άνω τμήμα του Κόλπου της Νέας Υόρκης. Το άγαλμα αυτό στήθηκε σε ανάμνηση της φιλίας των λαών των ΗΠΑ και της Γαλλίας.
Το συνολικό του ύψος είναι 93 μέτρα (302 πόδια) μαζί με το βάθρο, και κατά την εκδοχή της εγκυκλοπαίδειας Μπριτάννικα παρου¬σιάζει μια γυναίκα να κηρύττει την ελευ¬θερία. Η γυναίκα αυτή κρατάει έναν πυρσό στο υψωμένο δεξί της χέρι και μια ενεπίγραφη πλάκα στο αριστερό όπου αναγράφεται η ημερομηνία 4 Ιουλίου 1776. Ένας ανελκυστήρας ανεβάζει έως το ύψος του εξώστη και μια ελικοει¬δής σκάλα οδηγεί σε μιαν εξέδρα παρατηρήσεως πάνω στο στέμμα που φοράει η Ελευθερία. Ο πυρσός που κρατάει βρίσκεται σε 93 μέτρα ύφος πάνω από την επιφάνεια της θαλάσσης. Στην βάση του αγάλματος βρίσκεται το Αμερικανικό Μουσείο της Μεταναστεύσεως (Ameri¬can Museum of Immigration).
Την πρόταση για την κατασκευή του αγάλματος διατύπωσε ένας Γάλ¬λος ιστορικός, ο Εντουάρ ντε Λαμπουλάϊγ, μετά τον Αμερικανικό Εμ¬φύλιο πόλεμο. Συγκεντρώθηκε ένας ικανός αριθμός χρημάτων με εισφορές του γαλλικού λαού και το έργο άρχισε στη Γαλλία το 1875, υπό την διεύθυνση του γλύπτη Φρεντερίκ - Ωγκύστ Μπαρτολντί.
Το άγαλμα κατασκευάστηκε από φύλλα χαλκού, που σφυρηλατήθηκαν με το χέρι για να πάρουν το επιθυμητό σχήμα και συναρμολογήθηκαν πάνω σε έναν σκελετό από τέσσερα γιγά¬ντια χαλύβδινα υποστηρίγματα, τον οποίο είχε σχεδιάσει ο διάσημος από την κατασκευή του Πύργου του Άϊφελ, Αλεξάντρ – Γκυστάβ Άϊφελ.
Το 1885 το περατω¬μένο άγαλμα, που είχε ύψος 46 μέτρα περίπου (151 πόδια και 1 ίντσα) και ζύγιζε 225 τόνους, αποσυναρμολο¬γήθηκε και φορτώθηκε για να μεταφερθεί στην Πόλη της Νέας Υόρκης. Το βάθρο, που κατασκευάστηκε μέσα από τα τείχη του φρουρίου Γουντ στη νησίδα Μπέντλο, περατώθηκε αργότερα. Το άγαλμα στήθηκε στο βάθρο του και στις 28 Οκτωβρίου 1886 αφιερώθηκε στον πρόεδρο Κλήβελαντ.
Την διαχείριση και φροντίδα του αγάλματος είχε στην αρχή η Επιτρο¬πή Φάρων, επειδή ο φωτεινός πυρσός θεωρήθηκε ως είδος φάρου για τους ναυτιλλομένους. Επειδή όμως το φρούριο Γουντ εξακολουθούσε να χρησιμοποιείται από τον αμερικανικό στρατό, το άγαλμα μεταφέρθηκε το 1901 στο υπουργείο των Στρατιωτικών.
Το 1924 ανακηρύχθηκε εθνικό μνημείο. Το 1937 το φρούριο Γουντ αποστρατιωτικοποιήθηκε και το υπόλοιπο νησί ενσωματώθηκε στο μνημείο ως περιβάλλων χώρος. Το 1956 το νησί Μπέντλο μετονομάσθηκε σε «Νησί της Ελευθερίας» (Liberty Island) και το 1965 προστέθηκε στο συγκρότημα η γειτο¬νική νησίδα Έλις, άλλοτε σταθμός μεταναστών. Η συνολική έκταση του χώρου του μνημείου έφθασε έτσι τα 23,63 εκτάρια.

Είπαμε ανωτέρω ότι κατά την εκδοχή της εγκυκλοπαίδειας «Μπριτάννικα» το άγαλμα παρου¬σιάζει μια γυναίκα να κηρύττει την ελευ¬θερία, υπονοώντας ότι η γυναίκα αυτή είναι προσωποποιημένη η Ελευθερία.
Αποκρύπτουν όμως συστηματικά ότι και σε αυτό το σημείο η αθάνατος Ελλάς έχει δώσει για μία ακόμη φορά τα φώτα της. Πράγματι αυτός που σχεδίασε το άγαλμα της ελευθερίας κάπου αλλού είχε δει την μορφή αυτή. Και η μορφή αυτή είναι η μορφή του Φωτοφόρου Απόλλωνος - Ηλίου.
Ναι αγαπητοί φίλοι. Ο φωτοφόρος Απόλλων απεικονίζεται με αυτήν ακριβώς την μορφή. Και ευτυχώς για μας η αθάνατη ελληνική γη της Κορινθίας μας διέσωσε αυτή την εικόνα για να μπορούμε σήμερα να γνωρίζουμε την αλήθεια.

Η μορφή του φωτοφόρου Απόλλωνος βρίσκεται σήμερα στο Μουσείο της Κορίνθου, περνά όμως απαρατήρητη για τον επισκέπτη που

δεν είναι υποψιασμένος. Βρίσκεται σε μία τρίπτυχη πλάκα μαζί με άλλες δύο παραστάσεις. Η μία, στο αριστερό τμήμα, απεικονίζει έναν Άγγελο, μορφή όμοια και ίδια με αυτήν της Χριστιανικής πίστεως, και είναι κατά τους αρχαιολόγους η μορφή της θεάς Εκάτης. Στο δεξιό τμήμα απεικονίζεται ρόδακας. Και στην μέση ω του θαύματος!!! Η μορφή του φωτοφόρου Απόλλωνος, ίδια με αυτήν του αγάλματος της Ελευθερίας! Η πνευματική ιδιοκτησία είναι πασιφανές σε ποιόν ανήκει.
Λέγεται από ανθρώπους της Κορίνθου που γνωρίζουν ότι ο διευθυντής της Αμερικανικής Αρχαιολογικής αποστολής, σώφρων και έντιμος άνθρωπος, έχει δηλώσει ότι οι Αμερικανοί πρέπει να έρχονται να προσκυνούν στον χώρο του Μουσείου όπου η μορφή του φωτοφόρου Απόλλωνος, διότι είναι η πηγή του εθνικού τους συμβόλου.
Αν όντως είναι έτσι εύγε στον άριστο άνδρα. Πάντως αποφάσισα να αποκαλύψω στους συνέλληνες το θέμα και κυρίως στους ομογενείς μας των ΗΠΑ, για να ενημερώσουν τους Αμερικανούς ότι το εθνικό τους σύμβολο, το οφείλουν στην Ελλάδα και στους Έλληνες. Δεν θα είναι εξ άλλου οι μόνοι.
Όλα σχεδόν τα σύμβολα είναι Ελληνικά. Οι τούρκοι πήραν την ημισέληνο από το νόμισμα των Βυζαντίων που απεικόνιζε την νίκη τους επί του Φιλίππου σε μία νύχτα που το χάσικο φεγγάρι με το αστέρι ενεφανίσθησαν με την ίδια ακριβώς απεικόνιση στον ουρανό.
Ο Αδόλφος Χίτλερ οικειοποιήθηκε την περίφημη «τετραγάμμα», την κοσμούσα το ιμάτιο της Αθηνάς του Παρθενώνος, ένα από τα κατ’ εξοχήν ωραιότερα σύμβολα των Ελλήνων και του έδωσε μιαρή χροιά ονομάζοντάς το «σβάστικα» και κάνοντάς το σύμβολο του ναζισμού. Οι σκοπιανοί οικειοποιήθηκαν το αστέρι της Βεργίνας, οι δε υπόλοιποι βόρειοι γείτονές μας τον Δικέφαλο Αετό του Βυζαντίου.
Στις ημέρες μας όμως οι Έλληνες δεν γνωρίζουν και δεν θυμούνται. Η παγκοσμιοποίηση έχει παίξει καλά το παιχνίδι της. Άλλοτε αποκρύπτει, άλλοτε παραποιεί, άλλοτε διαστρεβλώνει τα γεγονότα. Είναι αυτό που έχει γράψει ο μεγάλος Θουκυδίδης στο Γ,82,4: «Και την ειωθυίαν αξίωσιν των ονομάτων ες τα έργα αντήλλαξαν τη δικαιώσει», που αποδίδεται «για να δικαιολογούν τις πράξεις τους άλλαζαν ακόμα και την σημασία των λέξεων».
Έτσι δεν γίνεται σήμερα; Απλό παράδειγμα, και δεν είναι το μόνο, αποτελεί ο γλυπτός διάκοσμος του Παρθενώνος, έργο του Φειδία. Έχουμε φθάσει σήμερα σε τέτοιο σημείο διαστρεβλώσεως, που τα γλυπτά του Παρθενώνος είναι γνωστά παγκοσμίως με τον όρο ελγίνεια μάρμαρα. Καταλαβαίνετε τί λέω; Τα περίφημα γλυπτά του Παρθενώνος, τα γλυπτά του Φειδία, δεν είναι γνωστά με το όνομα του δημιουργού αλλά με το όνομα του κλέφτη. Αιδώς! Αλλά για αυτό το θέμα προτίθεμαι να επανέλθω με εκτενές άρθρο και πολλά στοιχεία.
Προς το παρόν να γνωρίζουν οι συνέλληνες και ιδιαιτέρως οι συμπατριώτες μας των ΗΠΑ, και να το μεταφέρουν στους αμερικανούς, ότι το εθνικό τους σύμβολο, το άγαλμα της Ελευθερίας, έλκει την καταγωγή τής μορφής του από την Ελλάδα και ιδιαιτέρως από την μορφή του φωτοφόρου Απόλλωνος. Τούτο δε μπορούν να το αποδείξουν αλλά και να το θαυμάσουν στο Μουσείο της Κορίνθου, το οποίο τους καλούμε να επισκεφθούν το συντομώτερο.


*******************


ΠΡΟΣΟΧΗ
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΧΡΗΣΤΕΣ ΤΟΥ ΑΡΘΡΟΥ

Πλήρες άρθρο για το πρωτότυπο αυτό θέμα καθώς και έγχρωμο φωτογραφικό υλικό στο περιοδικό «ΕΛΛΗΝΟΡΑΜΑ», μηνός Σεπτεμβρίου 2006.

Το ανωτέρω άρθρο αποτελεί
παγκόσμια πρώτη δημοσίευση.
Ως εκ τούτου πρέπει να αναφέρεται ρητώς το όνομα του αρθρογράφου
Αντωνίου Α. Αντωνάκου
και του περιοδικού «ΕΛΛΗΝΟΡΑΜΑ»
Posted by Δημήτρης Συμεωνίδης at 6:25 PM 1 comments Links to this post
Sunday, November 25, 2007
Ε. Δανέζης , επικ. καθηγητής αστροφυσικής Πανεπιστημίου Αθηνών

Από το άπειρον του Αναξιμάνδρου
στην αρχαία Ελλάδα
έως την απειρία των κόσμων
στη σύγχρονη Κοσμολογία






Περίληψη
Την έννοια του απείρου στη φιλοσοφία, με τη σύγχρονη αντίληψη, πρώτος εισήγαγε ο αρχαίος Έλληνας φιλόσοφος Αναξίμανδρος (6ος π.Χ. αιώνας).
Ο Αναξίμανδρος πρότεινε το άπειρον σαν αρχή από την οποία δημιουργήθηκαν τα πάντα. Κατά την άποψή του, το άπειρον είναι η απροσδιόριστη ύλη που βρίσκεται σε αιώνια κίνηση. Από αυτό ξεπηδούν οι εναντιότητες – του θερμού και του ψυχρού, του υγρού και του ξηρού – και η μεταξύ τους πάλη. Το αποτέλεσμα αυτής της αιώνιας διεργασίας το αντιλαμβάνεται ο άνθρωπος στην απέραντη πολυμορφία των πραγμάτων και στην απειρία των κόσμων.
Από κοσμολογική άποψη είναι θαυμάσια η σκέψη του Αναξίμανδρου ότι πολλοί κόσμοι πηγάζουν από το άπειρο και επαναπορροφώνται από αυτό καθώς καταστρέφονται. Συνεπώς το άπειρον συνδέεται με μια ατέλειωτη μέσα στον χρόνο κοσμογονική λειτουργία.
Το κοσμολογικό πρόβλημα της απεραντοσύνης του Σύμπαντος ή της απειρίας των Κόσμων είναι βασικά φιλοσοφικό, ενώ με την κοσμολογική έννοια του χωροχρόνου είναι συνυφασμένη η Θεωρία της Μεγάλης Έκρηξης αφετηριακό σημείο για την κατανόηση των μοντέλων που περιγράφουν το Σύμπαν μας.

1. Εισαγωγή
Τον 6ο π.Χ. αιώνα στην Ιωνία οι φιλοσοφικές απόψεις ωρίμασαν πιο γρήγορα από την υπόλοιπη Ελλάδα, με αποτέλεσμα η ερμηνεία του Κόσμου που στηριζόταν στην πίστη ότι οι θεοί ρύθμιζαν με τις αυθαίρετες επεμβάσεις τους τα συμβαίνοντα στον Κόσμο δεν ικανοποιούσε πλέον ούτε τη γνώση, ούτε τις ηθικές αξιώσεις της εποχής.
Οι φιλόσοφοι στράφηκαν στην έρευνα του εξωτερικού κόσμου, μελετώντας την πραγματικότητα που βρισκόταν απέναντί τους και τους περιέβαλε. Οι Ίωνες φιλόσοφοι παρατηρούσαν με μεγάλη προσοχή τα φυσικά φαινόμενα και η συνεισφορά τους στην αμφισβήτηση των μύθων είναι σημαντικότατη. Προσπαθούσαν να εξάγουν όλα τα δυνατά συμπεράσματα από την παρατήρηση της φύσης χρησιμοποιώντας κυρίως τη λογική τους.
Τους αρχαίους Έλληνες φυσικούς-φιλοσόφους απασχολούσε το πρόβλημα της «πρώτης αρχής», το ζήτημα της δομής ή της φύσης του Κόσμου μας, καθώς επίσης και του τρόπου κατασκευής του.
Πιθανόν να μην ενδιαφέρονταν να καταλάβουν τι ακριβώς συμβαίνει σ’ ένα φαινόμενο ή πως συμβαίνει τούτο, αλλά μόνον να εξηγήσουν –στο πλαίσιο μιας θεωρίας– για ποιόν σκοπό συμβαίνουν τα φαινόμενα.
Ούτως ή άλλως, όμως, την εποχή εκείνη έγινε μια απότομη και μάλλον απροσδόκητη μετάπτωση από τον μυστικισμό και τη θρησκειολογία στην αιτιατή σκέψη, που αποτέλεσε και το μεγαλείο της αρχαιοελληνικής Φιλοσοφίας. Μια μεταλλαγή που οι συνέπειές της για την ανθρωπότητα υπήρξαν βαθύτατες.
Βέβαια, οι περισσότεροι αρχαίοι Έλληνες προσωκρατικοί φιλόσοφοι ήταν φυσιολόγοι, με την έννοια ότι ενδιαφέρονταν να ορίσουν την «πρώτη αρχή», δηλαδή το πρωταρχικό εκείνο στοιχείο από το οποίο προήλθαν όλα τα πράγματα του Κόσμου μας.
Αρχικά ο Θαλής ο Μιλήσιος (624-546 π.Χ.) υποστήριξε ότι η βάση των πραγμάτων ήταν το «νερό», ενώ ο μαθητής του ο Αναξίμανδρος (610-564 π.Χ.) θεώρησε ως τέτοιο το «άπειρον». Αν λάβουμε υπόψη τις αρχαιο-ελληνικές φιλοσοφικές απόψεις κατά τις οποίες η ύλη ταυτίζεται με το νερό, τον αέρα ή το πυρ, βλέπουμε πως η έννοια του «απείρου» του Αναξιμάνδρου προερχόμενη ως λέξη από το στερητικό «α» και το «πέρας», υποδηλώνει την απουσία αρχής και τέλους στον χρόνο και το απεριόριστο στον χώρο.
Σ’ αυτόν ακριβώς τον όρο θα επικεντρώσουμε, στην προσπάθειά μας να δείξουμε πως από τον μύθο δημιουργήθηκαν τα θεμέλια της Κοσμολογίας και της Φυσικής στην Ιωνία τον 6ο π.Χ. αιώνα, όπου –κατά τη γνώμη μας– συντελέστηκε η 1η επανάσταση της Επιστήμης. Τότε ακριβώς οι Έλληνες φιλόσοφοι επιχείρησαν να απαντήσουν στα δύο βασικά ερωτήματα που τους απασχολούσαν έντονα: Αυτό της αρχής του Κόσμου και εκείνο της δομής (ή της μορφής) του. Γι’ αυτούς ακριβώς τους λόγους έγιναν οι θεμελιωτές του φιλοσοφικού στοχασμού και οι ιδρυτές της Επιστήμης.
Επιπλέον, οι αρχαίοι Έλληνες φιλόσοφοι στην προσπάθεια προσέγγισης του Σύμπαντος πρότειναν πολλαπλούς ή άπειρους κόσμους, θέσεις που μας δημιουργούν –ως αστρονόμους– ποικίλα ερωτήματα για περαιτέρω έρευνα.
Συνεπώς οι πολλαπλοί ή άπειροι κόσμοι, με την έννοια ή μη της απειρότητας του Σύμπαντος, η Θεωρία της Μεγάλης Έκρηξης και άλλοι προβληματισμοί θέτουν θεμελιώδη οντολογικά φιλοσοφικά ερωτήματα, τα οποία είχαν τεθεί από την Αρχαιότητα. Ερωτήματα τα οποία παραμένουν από τότε ανοικτά, δεδομένου ότι η ίδια η μοίρα του Σύμπαντος παραμένει ανοικτή και άγνωστη!

2. Το άπειρον του Αναξίμανδρου
Την ίδια εποχή με τον Θαλή έδρασε στη Μίλητο ο –μαθητής και διάδοχός του στη σχολή του– ο Αναξίμανδρος (610-540 π.Χ.), ο οποίος, όπως παραδέχονται όλοι οι μελετητές εκείνης της περιόδου, ήταν ισάξιος του δασκάλου του και ο πρώτος που –μαζί με τον Εμπεδοκλή τον Ακραγαντίνο (500-428 π.Χ.)– εισήγαγε την πειραματική έρευνα κατά τη μελέτη των φυσικών φαινομένων.
Εξάλλου θεωρείται ο πρώτος που παρουσίασε μια εικόνα του Κόσμου επιστημονική και τελείως απομυθοποιημένη, αφού ήταν ο πρώτος που έγραψε φιλοσοφικό σύγγραμμα για τη φύση: «Εθάρρησε πρώτος ων ισμεν Ελλήνων λόγον εξενεγκειν περί φύσεως συγγεγραμμένον» (Themist. Οr. 36p. 317).
Ο Αναξίμανδρος βασικά πίστευε ότι στον Κόσμο υπάρχει μια μορφή φυσικού νόμου, μια κοσμική δικαιοσύνη, που εξασφαλίζει την ισορροπία μεταξύ των τεσσάρων κυρίαρχων στοιχείων, που συνεχώς αντιμάχονται εξαιτίας της διαφορετικής υφής τους και της ανομοιογενούς συστάσεώς τους. Η φυσική σχέση, κατά τον Αναξίμανδρο, έπρεπε να συντηρείται και να διαιωνίζεται ούτως ώστε κανένα από τα τέσσερα βασικά στοιχεία να μην μπορεί να υπερισχύσει στα άλλα. Απέρριπτε, λοιπόν, τη θέση του δασκάλου του ότι η αρχή του Κόσμου ήταν το νερό, διότι εάν συνέβαινε αυτό θα διασαλευόταν η φυσική σχέση δικαιοσύνης μεταξύ των βασικών στοιχείων. Εάν ένα στοιχείο, όπως το νερό, ξεχώριζε και πλεονεκτούσε, τότε θα είχε απορροφήσει τα άλλα και ο Κόσμος όχι μόνον θα ήταν τελείως διαφορετικός, αλλά θα όδευε και προς την οριστική καταστροφή του.
Κάτω απ’ αυτήν την τοποθέτηση το σημαντικό στοιχείο στη φιλοσοφική σκέψη του Αναξίμανδρου ήταν ότι υπάρχει μία άχρονη και αναλλοίωτη κοσμική ουσία από την οποία απορρέουν τα πάντα και στην οποία τελικά τα πάντα επιστρέφουν. Στη φιλοσοφία του Αναξίμανδρου, αυτή η πρωταρχική κοσμική ουσία, που βρισκόταν έξω από τα τέσσερα βασικά στοιχεία της φύσης, ονομαζόταν αρχή και ταυτιζόταν με το «άπειρον». Στην πρώιμη κοσμολογία του, η αρχή «άπειρον» είναι στοιχείον «αΐδιον, αθάνατον και ανώλεθρον». Ο Αναξίμανδρος, θεωρούσε το «άπειρον» ως μια πρωταρχική αδιαμόρφωτη και αδιακόσμητη υλική μάζα, που δεν είχε όρια στον χώρο και στον χρόνο και επιπλέον δεν είχε προσδιορισμένες ιδιότητες.
Το άπειρον ήταν αθάνατον και ανώλεθρον, από αυτό γεννιώνταν και σ’ αυτό επέστρεφαν αλληλοδιαδόχως άπειροι κόσμοι. Γεγονός, όμως, είναι ότι οι αρχαίοι σχολιαστές αμφισβητούσαν αν το «άπειρον» ήταν ένα πρωταρχικό υλικό ή μια ακαθόριστη –ως προς την ποιότητα– αμορφοποίητη και άφθαρτη πρωταρχική υλική ουσία που ήταν συγχρόνως χρονικά και χωρικά απεριόριστη.
Ουσιαστικά το «άπειρον» μεταμορφωνόταν στα τέσσερα βασικά στοιχεία της φύσης, τα οποία αλληλοσχετιζόμενα έδιναν τα όντα του Κόσμου μας, τα οποία φθειρόμενα επέστρεφαν τελικά σε εκείνο από το οποίο προήλθαν. Το φιλοσοφικό πιστεύω του Μιλήσιου σοφού επικεντρωνόταν στο ότι αντιλαμβανόταν τον όρο «αρχή» τόσο με τη σημασία της έναρξης, όσο και με τη σημασία του άρχω (κυβερνώ)· αναφερόταν, δε, σε μια «αρχή» που δεν έμοιαζε με καμιά άλλη και με κανένα άλλο στοιχείο του Κόσμου, δηλαδή σε μια αρχή που «περιέχει άπαντα και πάντα κυβερνάν» (Αρ. Φυσ. Γ4, 203 b 11).
Ουσιαστικά, ο Αναξίμανδρος, όπως και ο δάσκαλός του, απέρριψε εντελώς την ανθρωπομορφική έννοια της σεξουαλικής αναπαραγωγής μεταξύ όντων θεϊκών ή μη, που αποτελούσε –έως την εποχή του– τη βάση όλων των μέχρι τότε μυθολογικών Κοσμογονιών. Υπέθεσε ότι η μήτρα του Κόσμου, εν προκειμένω το «άπειρον», είχε τη δύναμη να δημιουργεί ζωή και μάλιστα η ζωή άρχισε από το «σπέρμα γόνιμον», που βρισκόταν εντός του κοσμικού αυγού. Το σπέρμα γονιμοποιήθηκε με το αντίθετό του, αποσπάσθηκε από το «άπειρον» και η ανάπτυξή του έγινε μέσα σε μια πύρινη σφαίρα, που περιείχε μια ψυχρή μάζα. Στην αρχική αυτή φάση δημιουργίας χωρίστηκαν τα δύο αντίθετα: το θερμό που περιείχε το ξηρό, καθώς και το ψυχρό, που περιείχε το υγρό. Με την επίδραση του θερμού διαχωρίστηκαν το υγρό και το ξηρό και σχηματίσθηκαν η θάλασσα και η ξηρά. Αυτή καθεαυτή η υγρασία, που δημιουργήθηκε από την επίδραση του θερμού στο ψυχρό, ήταν ο φορέας της ζωής. Σύμφωνα, δε, με τον Αέτιο ο Αναξίμανδρος υποστήριζε ότι η θάλασσα ήταν το κατάλοιπο της πρωταρχικής υγρασίας: «Αναξίμανδρον την θάλασσαν φησιν ειναι της πρώτης υγρασίας λείψανον, ης το μεν πλειον μέρος ανεξήρανε το πυρ, τό δέ υπολειφθέν δια την έκκαυσιν μετέβαλεν» [(Αέτ. ΙΙΙ, 16, Ι (D, 381)].
Φαίνεται ακόμη πως ο Αναξίμανδρος είχε συλλάβει την έννοια του «απείρου» του με νόημα ευρύτερο από ένα «άπειρο» με ακριβή μαθηματική έννοια. Ίσως να το ταύτιζε με μια αχανή υλική μάζα ή ένα πρωταρχικό νεφέλωμα. Επιπλέον μπορεί να το θεωρούσε ως μια φυσική δύναμη ή ενέργεια, απεριόριστο στον χώρο, απέραντο στον χρόνο και μάλλον χωρίς εσωτερική διάρθρωση. Πάντως, υπάρχει συμφωνία των μελετητών του, ότι από το άπειρο προέρχονταν το θερμό και το ψυχρό, τα οποία διαχωρίστηκαν στη συνέχεια και σχημάτισαν το μεν πρώτο έναν εξωτερικό πύρινο θόλο, το πυρ, ενώ το δεύτερο –στο εσωτερικό του Κόσμου– τον αέρα, τη γη και το νερό. Τα στοιχεία αυτά αναμιγνύονταν και διαχωρίζονταν σχηματίζοντας τη θάλασσα και την ξηρά, ενώ από τη διάνοιξη της εξωτερικής πύρινης σφαίρας και τον αποκλεισμό του πυρός σε τροχοειδείς κύκλους (δακτυλίους), σχηματίστηκαν ο Ήλιος, η Σελήνη και τα αστέρια. Τέλος, λόγω της θερμότητας του Ήλιου το νερό εξατμίστηκε δημιουργώντας τον αέρα, διαμέσου των ρευμάτων του οποίου προκαλείτο η κίνηση των ουρανίων σωμάτων.
Ο Διογένης ο Λαέρτιος (Φιλ. Βίοι ΙΙ, Ι) προσδιορίζει το «άπειρον» του Αναξίμανδρου ως εξής: «Ούτος έφασκεν αρχήν καί στοιχείον τό άπειρον. Ου διορίζων αέρα ή ύδωρ ή άλλο τι, και τά μέν μέρη μεταβάλλειν, τό δέ παν αμετάβλητον ειναι». «Αυτός θεωρούσε ως αρχή και στοιχείο των όντων το άπειρον, χωρίς να προσδιορίζει αν αυτό είναι αέρας, νερό ή κάτι άλλο. Και έλεγε ότι τα μέρη μεταβάλλονται, αλλά το όλον παραμένει αμετάβλητο».
Το Σύμπαν –σύμφωνα με τις απόψεις του Αναξιμάνδρου– ήταν άπειρο σε έκταση και οι κόσμοι άπειροι σε αριθμό. Από το στοιχείο «άπειρο», με την αέναη κίνηση εκκρίνονταν τα «εναντία» που ενυπάρχουν σ’ αυτό. Δηλαδή ο Αναξίμανδρος πίστευε ότι τα δύο αντίθετα στοιχεία πυρ και ύδωρ δεν μπορούσαν να συνυπάρξουν και βρίσκονταν σε αδιάκοπη σύγκρουση.
Δυστυχώς από το περίφημο βιβλίο του μεγάλου φιλοσόφου, «Περί φύσεως», δεν διασώζεται παρά ένα μικρό απόσπασμα, που παραθέτει ο Σιμπλίκιος, το οποίο περιλαμβάνει μια πολύ γενική πρόταση για το άπειρο, μια παράφραση στη γένεση και στην καταστροφή των Κόσμων και ένα παράθεμα που περιγράφει τη σχέση αντίθετων κοσμολογικών παραγόντων με όρους ανταποδοτικής δικαιοσύνης: «αρχήν τε καί στοιχείον είρηκε των όντων τό άπειρον… φύσιν άπειρον. έξ ης άπαντας γίνεσθαι τους ουρανούς καί τούς εν αυτοίς κόσμους εξ ων δε η γένεσίς εστι τοις ούσι, καί τήν φθοράν εις ταύτα γίνεσθαι κατά το χρεών·διδόναι γάρ αυτά δίκην καί τίσιν αλλήλοις της αδικίας κατά τήν του χρόνου τάξιν [Β1] ποιητικωτέροις ούτως ονομάσιν αυτά λέγων» [Simplic, Phys. 24, 13 (Z. 3-8 aus Theophrastus Phys. Opin fr. 2 Dox. 476]. Δηλαδή: «Ο Αναξίμανδρος είχε πει ότι αρχή των όντων είναι το άπειρον και από αυτή την ουσία έγιναν όλοι οι ουρανοί και οι κόσμοι που υπάρχουν σ’ αυτούς και ότι η γέννησή τους προέρχεται από αυτή και σ’ αυτή καταλήγουν στη φθορά τους. Με τον τρόπο αυτό δίνουν δικαίωση και αποζημίωση το ένα προς τα άλλα για την αδικία που έγινε στην πορεία του χρόνου…».
Κατά μία εκδοχή που αναφέρουν οι G. S. Kirk, J. E. Raven και M. Schofield (1983), ο Αναξίμανδρος πίστευε σε μια χρονική αλληλουχία μεμονωμένων κόσμων, καθένας από τους οποίους παράγεται από το άπειρο και αποσυντίθεται στο άπειρο. Συνεπώς, σύμφωνα με την εκδοχή αυτή, ο Αναξίμανδρος υπήρξε μάλλον υπέρμαχος της θεωρίας ενός παλλόμενου Σύμπαντος.
Ο Αριστοτέλης (384-322 π.Χ.) μιλώντας για την έννοια του απείρου, όπως τη θεωρούσε ο Αναξίμανδρος, παρατηρεί: «Άπαντα γάρ ή εξ' αρχης, του δέ απείρου ουκ, εστιν αρχή·εύη γάρ άν αυτού πέρας… αθάνατον γάρ καί ανώλεθρον [Β3], ως φησιν ο Αναξίμανδρος καί οι πλείστοι των φυσιολόγων» (Φυσικά Γ 4, 203b 6). Που σημαίνει: «Όλα είναι η αρχή ή έχουν αρχή δηλαδή προέλευση, του απείρου δεν υπάρχει αρχή· αν υπήρχε θα υπήρχε και τέλος… αθάνατο είναι και ακατάστρεπτο, όπως λέει ο Αναξίμανδρος και οι πιο πολλοί από τους φιλοσόφους». Ο Αριστοτέλης στο έργο του, συζητεί το «άπειρον» του Αναξιμάνδρου. Ενδιαφέρεται για την απόλυτη αρχή, που έχει διπλή αποστολή, την υλική αιτία και την κινητική αιτία. Η απόπειρα της εξίσωσης της κίνησης με το «θείο» εκφράζεται και ως «άπειρον» και «αθάνατον», όπως χαρακτηρίζεται στο απόσπασμα του Αναξιμάνδρου που αναφέρει ο Αριστοτέλης (Αριστοτέλης, Φυσικής Ακροάσεως, Γ4, 203b 10-15).
Ολοκληρώνοντας, αναφέρουμε ότι, όπως γράφει ο Αέτιος: «Αναξίμανδρος δέ Πραξιάδου Μιλήσιος φήσι των όντων αρχήν είναι τό άπειρον· εκ γάρ τούτου πάντα γίγνεσθαι καί εις τουτο πάντα φθείρεσθαι. διό και γεννάσθαι άπειρους κόσμους καί πάλιν φθείρεσθαι εις τό εξ ου γίγνεσθαι» [Αέτ. de plac. I 3, 3 (D.227)].
Ομοίως ο Σιμπλίκιος [Περί Ουρανού (De Caelo) 615, 15] αναφέρει: «άπειρον δέ πρωτος υπέθετο, ίνα έχη χρησθαι πρός τάς γενέσεις αφθόνως η καί κόσμους δέ απείρους ουτος καί εκαστοντων κόσμων εξ απείρου του τοιούτου στοιχείου υπέθετο ως δοκει».
Στον Αναξίμανδρο επίσης αποδίδεται άποψη ότι το άπειρον είναι πηγή πολλών κόσμων (Simplicius, εις Φυσ., 24, 17).
Επομένως, σημειώνουμε εμείς, ο Αναξίμανδρος με τη βασική του υπόθεση πως όλα προήλθαν από το «άπειρον» και ότι όλα εκεί θα καταλήξουν, δεχόταν, όπως υποστηρίζουν ο Αέτιος και ο Σιμπλίκιος, ότι χιλιάδες Κόσμοι γεννιούνται και καταστρέφονται, όπως και ο δικός μας που κάποτε θα καταστραφεί. Δηλαδή ο Αναξίμανδρος, όπως άλλωστε και ο Δημόκριτος, δεχόταν ότι στο Σύμπαν υπάρχουν άπειρα κοσμικά συστήματα, άπειροι κόσμοι. Μια άποψη που προσεγγίζει σε καταπληκτικό βαθμό τις απόψεις της σύγχρονης Αστροφυσικής! Ίσως ο Αναξίμανδρος να ξεχώριζε στο κοσμοείδωλό του τις απόψεις Κόσμος και Σύμπαν. Υποστήριζε, αφενός μεν την κεντρική θέση της Γης στον δικό μας Κόσμο, αφετέρου, δε, δεν δεχόταν την όποια κεντρική θέση της Γης σ’ ένα Σύμπαν, όπου υπάρχει άπειρο πλήθος άλλων κόσμων!
Ωστόσο άλλοι μελετητές του έργου του διαφοροποιούνται και θεωρούν ότι ο Αναξίμανδρος πρέσβευε πως τα ουράνια σώματα διαγράφουν περιστροφικές κινήσεις γύρω από τη Γη μέσα σ’ ένα Σύμπαν, που έχει το σχήμα σφαίρας. Ουσιαστικά πρέπει να παρατήρησε ότι τα άστρα φαίνονται να περιστρέφονται γύρω από τον πόλο της ουράνιας σφαίρας, που δεν είναι τίποτα άλλο από μια εκδήλωση της περί άξονα περιστροφής της Γης. Άλλοι πάλι ερευνητές θεωρούν ότι στις τελευταίες απόψεις του Αναξίμανδρου φαίνεται η καθαρά γεωκεντρική διάταξη του Κόσμου του στο σφαιρικό Σύμπαν που περιγράφει. Αυτό εξηγείται από την υπόθεσή του ότι η Γη μένει μετέωρη, στο κέντρο μιας τεράστιας σφαίρας, ισορροπώντας δηλαδή στη μέση του Σύμπαντος εξαιτίας των ίσων διαστημάτων της από τα όρια αυτής της σφαίρας, στην εσωτερική επιφάνεια της οποίας βρίσκονται στερεωμένα τα άστρα.

3. Οι απόψεις των άλλων φιλοσόφων για το άπειρον.
Το άπειρον από κοσμολογική και φιλοσοφική άποψη αναφέρεται στο Σύμπαν, στη φύση γενικά, ουσιαστικά στην ύλη και την κίνησή της. Το άπειρον εξ ορισμού γίνεται αντιληπτό μόνο σε σύγκριση με το πεπερασμένο. Οι δύο αυτές φιλοσοφικές έννοιες, μέσα από τη διαλεκτική τους ενότητα, εκφράζουν αντιθετικές ιδιότητες της ύλης –αυτού του φιλοσοφικού κατηγορήματος– που υπάρχει μέσα στον χώρο και στον χρόνο και που κινείται αέναα. Η ύλη γίνεται αφενός μεν αντιληπτή ως πεπερασμένη (εφόσον νοείται διαμορφωμένη σε συγκεκριμένα ειδικά αντικείμενα, λειτουργίες και ιδιότητες που είναι σχετικά περιορισμένα στον χώρο και στον χώρο), αφετέρου δε σαν άπειρη –εφόσον νοείται ως μία ασταμάτητη (αέναη) κίνηση, μία ανεξάντλητη και αιώνια διαδικασία μεταλλαγής της σε ποσοτικά και ποιοτικά απεριόριστη ποικιλία από είδη, μορφές και ιδιότητες. Αυτό αντιστοιχεί αφενός μεν στο ορατό Σύμπαν που μας περιβάλλει, αφ' ετέρου δε στην ακατάλυπτη «σκοτεινή» ύλη, πιθανώς εντός ενός αντιπαράλληλου Σύμπαντος!
Παρόμοιες απόψεις με τον Αναξίμανδρο για ένα άπειρο κοσμικό γίγνεσθαι ή για την απειρία των κόσμων διατύπωσαν και άλλοι προσωκρατικοί φιλόσοφοι, όπως ο Ηράκλειτος, ο Μέλισσος, οι πατέρες της Ατομικής Θεωρίας, Λεύκιππος και Δημόκριτος, οι Πυθαγόρειοι, ο Πλάτων, ο Αριστοτέλης, οι Νεοπλατωνικοί κ.ά.
Επίσης στα κοσμολογικά συστήματα του Αναξιμένη (585-525 π.Χ.) και του Διογένη του Απολλωνιάτη (510-400 π.Χ.) βρίσκονται έντονα τα ίχνη της αναξιμάνδρειας επίδρασης. Ειδικότερα ο Αναξιμένης, μαθητής και συνεχιστής του έργου του Αναξίμανδρου, μολονότι ως αρχή του Κόσμου θεώρησε τον αέρα, ωστόσο τον πρόβαλε σαν «άπειρο» απέναντι σε όλα τα πεπερασμένα πράγματα, τα παράγωγά του.
Σύμφωνα με τον Αέτιο: «Διογένης απείρους κόσμους εν τω απείρω» [Αέτ. ΙΙ 1, 3 (D. 327; 5)], και τον Διογένη τον Λαέρτιο: «κόσμους απείρους, καί κενόν άπειρον» (Φιλ. Βίοι ΙΧ, 57), ο Διογένης ο Απολλωνιάτης θεωρούσε πως το Σύμπαν ήταν άπειρο και ότι περιείχε άπειρους Κόσμους, που ήταν πεπερασμένοι κινούμενοι εντός του απείρου αυτού χώρου. Ο Διογένης πίστευε ότι ο Κόσμος μας ήταν καλύτερος από όλους τους δυνατούς, επειδή όλα τα φυσικά φαινόμενα που παρουσιάζονται σ’ αυτόν ήταν ρυθμισμένα με καθορισμένο τρόπο. Προκειμένου να διατηρηθεί αυτή η τάξη έπρεπε, σύμφωνα με τον Διογένη, να υπάρχει κάποια πνευματική δύναμη, η «Νόηση», που όχι μόνον θα τακτοποιούσε τα πράγματα, αλλά επιπλέον θα επιτηρούσε τη διατήρηση της τελειότητας. Η βασική αυτή αρχή αφενός μεν ταυτιζόταν με τον αέρα, αφετέρου δε ονομαζόταν «Θεός» και αντιστοιχούσε στον πνευματικό, κοσμοποιό Νου του Αναξαγόρα.
Οι Πυθαγόρειοι και ο Πλάτων πίστευαν ότι το άπειρον είναι μία απέραντη και άμορφη αρχή, που μαζί με την αντίθετή της έννοια, το «πέρας», συναποτελούν τους θεμελιακούς όρους του όντος, ενός όντος που νοείται σαν παθητική αρχή του Κόσμου, η οποία και δίνει την αναγκαία «ύλη» για κάθε δημιουργία. Συνεπώς, το άπειρον αποτελεί ουσιαστική κατηγορία της πυθαγόρειας σκέψης –το πέρας και το άπειρον, στον γνωστό πυθαγόρειο πίνακα των αντιθέτων– και έχει να κάνει με τον αριθμό σαν αρχή του χρόνου. Οι Πυθαγόρειοι θεωρούσαν ότι ο κόσμος αποτελεί σύνθεση αντιθέτων και ότι δημιουργήθηκε από κάτι άπειρο, προσέθεταν, όμως, την ιδέα της επιβολής ενός πέρατος στο άπειρο και την έννοια της μουσικής αρμονίας στο Σύμπαν.
Ειδικότερα ο Πλάτων (427-347 π.Χ.) διακρίνει στη δομή του Κόσμου όλου τέσσερα είδη όντος: α) το άπειρο, β) το πέρας, γ) το μείγμα απείρου και πέρατος και δ) την αιτία του μείγματος αυτού. Το άπειρο και εδώ σημαίνει το αδιακόσμητο και απροσδιόριστο.
Η διδασκαλία του Πλωτίνου για την ύλη αποτελεί μια αντίδραση κατά της διδασκαλίας του Αριστοτέλους και των Στωικών. Ως κείμενο αναφοράς έχει τον πλατωνικό Φίληβο (15b-17a και 23c-25b), όπου γίνεται λόγος για το άπειρον.
Για τον Δημόκριτο (460-370 π.Χ.) φαίνεται ότι η έννοια του απείρου είχε μια συγκεκριμένη υλική υπόσταση, αφού αναφερόταν στο άπειρο πλήθος των ατόμων και κατ’ επέκταση των όντων και των φαινομένων. Πιθανώς, όμως, ο Δημόκριτος να θεωρούσε το κενό «άπειρον».
Όσον αφορά τις απόψεις των ατομικών φιλοσόφων για τους απείρους κόσμους: Ο Λεύκιππος (5ος π.Χ. αιώνας) υποστήριζε ότι: «κόσμου τε εκ τούτου απείρους ειναι καί διαλύεσθαι εις ταυταν» («από αυτό δημιουργούνται άπειροι κόσμοι που διαλύονται σ' αυτά τα στοιχεία», Διογένης Λαέρτιος, Φιλ. Βίοι ΙΧ, 31ff) και σύμφωνα με τον Σιμπλίκιο: «Λεύκιππος και Δημόκριτος απείρους τω πλήθει τούς κόσμους ενε απείρω τω κενω καί εξ απείρου των πλήθει των ατόμων συνίστασθαι φήσι» («Ο Λεύκιππος και ο Δημόκριτος λένε πως υπάρχουν άπειροι σε πλήθος κόσμοι μέσα σε άπειρο κενό και δημιουργούνται από άπειρα σε πλήθος άτομα», Simpl, de Caelo 202, 16). Ένας απ' αυτούς τους αμέτρητους Κόσμους είναι κι αυτός στον οποίον ανήκουμε κι εμείς.
Ο Λεύκιππος και ο Δημόκριτος θεωρούνται οι ιδρυτές της Ατομικής Θεωρίας ενός κοσμοθεωρητικού συστήματος με οργανική ενότητα, που κατά το μάλλον και ήττον αποτελεί τη μεγαλύτερη επιστημονική κατάκτηση του αρχαιοελληνικού πνεύματος.
Ο Δημόκριτος –θέλοντας να δώσει τη δική του άποψη για τη δομή του Κόσμου– προσπάθησε στην Ατομική Θεωρία του να συγκεράσει τις απόψεις τόσο του Παρμενίδη όσο και του Ηράκλειτου. Πράγματι, από μία άποψη τα άτομα ως μη δυνάμενα να τμηθούν περαιτέρω παραμένουν αναλλοίωτες οντότητες, γεγονός που ικανοποιεί τις απόψεις του Παρμενίδη ότι πέρα και πίσω από τον μεταβαλλόμενο Κόσμο μας υπάρχει μια σταθερότητα που την εξασφαλίζει η νόησή μας. Επιπλέον, όταν ο Δημόκριτος ομιλεί για τους ποικίλους συνδυασμούς των ατόμων που δημιουργούνται από τη διαρκή κίνησή τους επικροτεί και υιοθετεί την άποψη του Ηράκλειτου για την αέναη μεταβολή στον κόσμο.
Σύμφωνα με την Ατομική Θεωρία, τα άτομα παρουσιάζουν απειρία σχημάτων και με τις στροβιλώδεις κινήσεις τους ενώνονται μεταξύ τους σχηματίζοντας το πυρ, τον αέρα, το ύδωρ και τη γη, δηλαδή τα τέσσερα βασικά στοιχεία. Πράγματι, οι δύο σοφοί υποστήριζαν ότι διάφοροι βαθμοί συγκέντρωσης των ατόμων παρέχουν τη διαφορετική πυκνότητα των σωμάτων, τα οποία κινούνται πάντα εν μέσω του κενού. Η κίνησή τους αυτή προκαλεί συνεχείς στροβιλισμούς και συνενώσεις ατόμων, από τα οποία προκύπτει ο σχηματισμός τόσο των διαφόρων σωμάτων, όσο και των διαφόρων Κόσμων.

Ο Λεύκιππος και ο Δημόκριτος υποστήριζαν την ύπαρξη ενός απείρου ατομιστικού Σύμπαντος, οι αναρίθμητοι κόσμοι του οποίου, γεμάτοι ζωή, ήταν το τυχαίο αποτέλεσμα μιας απλής συσσωμάτωσης ατόμων. Σύμφωνα με τις απόψεις των δύο φιλοσόφων, μέσω της περιδινητικής κίνησης των εκάστοτε συγκεντρωμένων ατόμων, δημιουργούνται διάφοροι κόσμοι στο κενό διάστημα, από τους οποίους κάποιοι μοιάζουν με τον δικό μας Κόσμο, ενώ άλλοι είναι τελείως διαφορετικοί.
Ο Ιππόλυτος στο δοξογραφικό του έργο «Κατά πασών των αιρέσεων έλεγχος» [Ι, 13, 2-4, (D. 565, W. 16)] για τις απόψεις του Λεύκιππου και του Δημόκριτου αναφέρει τα εξής: «απείρους δέ ειναι κόσμους καί μεγέθει διαφέροντας, εν τισί δέ μή ειναι ηλιον μηδέ σελήνη», εν τισί δέ μείζω των παρ' ημιν καί εν τισί πλείω. ειναι δέ των κόσμων ανισα τά διαστήματα καί τη μέν πλείους, τη δέ ελάττους καί τούς μέν αυξεσθαι, τούς δέ ακμάζειν, τούς δέ φθίνει, καί τη μέν γίνεσθαι, τη δ' εκλείπειν. φθείρεσθαι δέ αυτούς υπ' αλλήλων προσπίπτοντας είναι δέ ενίους κόσμους ερήυμους ζώων καί φυτων καί παντός υγρου». Δηλαδή: «Οι κόσμοι είναι άπειροι και διάφοροι κατά το μέγεθος. Σε μερικούς από αυτούς δεν υπάρχει ούτε Ήλιος ούτε Σελήνη, σε άλλους υπάρχουν με μεγαλύτερο μέγεθος και σε άλλους υπάρχουν περισσότεροι ήλιοι και σελήνες. Τα διαστήματα μεταξύ των κόσμων είναι άνισα και σε αυτό μεν το μέρος του κενού χώρου υπάρχουν περισσότεροι κόσμοι, σε ένα άλλο δε λιγότεροι. Και άλλοι μεν από τους κόσμους βρίσκονται στη φάση ανάπτυξής τους, άλλοι δε στην ακμή τους και άλλοι στην παρακμή τους, άλλοι γεννιούνται και άλλοι εξαφανίζονται. Οι κόσμοι καταστρέφονται αλληλοσυγκρουόμενοι. Υπάρχουν δε και μερικοί κόσμοι έρημοι από ζώα και φυτά και χωρίς ύδατα».

Σύμφωνα με τον Αριστοτέλη, το άπειρον υπάρχει μόνον «δυνάμει» και όχι «ενεργεία». Δηλαδή, ενώ δεχόταν την απειρία της κίνησης και του χρόνου απέρριπτε την ιδέα ενός χωρικά απείρου Σύμπαντος.

Η πλατωνική έννοια του Θεού ταυτίζεται προς την έννοια του απείρου το οποίο αποβάλλει την αρνητική σημασία του και καθίσταται θετική, με εξαίρεση την περί απείρου θεωρία του Παρμενίδη, ο οποίος αποδίδει σ’ αυτό την αρχή των όντων. Αλλά και οι Νεοπλατωνικοί θεωρούσαν ότι το «άπειρον» είναι ο Θεός. Η πλατωνική και ακολούθως η νεοπλατωνική θεώρηση του κακού (εκπεσμού από το αγαθόν), υιοθετήθηκε από τη χριστιανική διανόηση. Αυτή την άποψη χρησιμοποιεί και υπερτονίζει η ιδεαλιστική θρησκευτική φιλοσοφία, ερμηνεύοντας το άπειρον ως προϊόν της συνείδησης. Αντιθέτως, η υλιστική φιλοσοφική άποψη αντιμετωπίζει το άπειρον σαν μία από τις ιδιότητες του χώρου και του χρόνου, διερευνώντας το με βάση τα πορίσματα των μαθηματικών και της Κοσμολογίας. Σημειώνουμε ότι η διαλεκτικο-υλιστική αντίληψη για το πεπερασμένο και το άπειρο ξεκινά από τη θετική πλευρά της (χ)εγκελιανής ιδέας για το ζήτημα αυτό. Ο Χέγκελ πρώτος διατύπωσε τη διαλεκτική σχέση του πεπερασμένου και του απείρου (Κ. Νιάρχος, 1997, σελ. 216).

4. Η απειρία των Κόσμων στην αρχαιοελληνική σκέψη
Ο Ξενοφάνης ο Κολοφώνιος (565-488 π.Χ.) θεωρούσε το Σύμπαν αιώνιο, χωρίς αρχική δημιουργία. Δίδασκε ότι μόνον τα επιμέρους μέρη του (οι Κόσμοι) υφίστανται συνεχή μεταβολή. Σύμφωνα με τον Διογένη τον Λαέρτιο ο Ξενοφάνης υποστήριζε ότι υπάρχουν άπειροι πανομοιότυποι κόσμοι: «κόσμους δέ απείρους, ου παραλλακτούς δέ» (Φιλ. Βίοι ΙΧ, 19).
Όπως γράφει ο Διογένης ο Λαέρτιος ο Μέλισσος ο Σάμιος (5ος π.Χ. αιώνας), μαθητής του Παρμενίδη, θεωρούσε ότι το Σύμπαν ήταν ένα, άπειρο, πλήρες, αναλλοίωτο, ακίνητο και ομοιογενές: «εδόκει δέ αυτω τό παν άπειρον είναι καί αναλλοίωτον καί ακίνητον καί εν καί ομοιον εαυτώ και πλήρες» (Φιλ. Βίοι ΙΧ 24, 1-3).
Ο Σιμπλίκιος (Υπόμνημα εις την Αριστοτέλους Φυσικής Ακρόασιν 35,3) αναφέρει ότι ο Αναξαγόρας (500 π.Χ.) πίστευε στην ύπαρξη άπειρων κόσμων, ενώ, όπως ήδη αναφέραμε τόσο ο Λεύκιππος, όσο και ο Δημόκριτος πίστευαν ακριβώς τα ίδια Ιππόλυτος (Κατά πασών αιρέσεων έλεγχος).
Σύμφωνα με τις απόψεις του Επίκουρου: «Κόσμος εστί περιοχή τις του ουρανού, άστρα τε καί γην καί πάντα τα φαινόμενα περιέχουσα, αποτομήν έχουσα από του απείρου καί καταλήγουσα εν πέρασι» (Διογένη Λαερτίου, «Βίος Επίκουρου», Επιστολή δευτέρα προς Πυθοκλέα, 7.88, στίχ. 4-10 και Αετίου. «Περί Αρεσκόντων τοις Φιλοσόφοις» Βιβλίο Β 877D. στίχ. 3-5). Που σημαίνει: «Ο κόσμος είναι κάποια περιοχή του ουρανού, που περιέχει τα άστρα και τη γη και όλα τα φαινόμενα, η οποία αποτελεί τμήμα του άπειρου και η οποία καταλήγει σε καθορισμένα όρια».
Ο Διογένης ο Λαέρτιος παρουσιάζει μια επιστολή του Επίκουρου (341-270 π.Χ.), προς τον Ηρόδοτο, όπου περιέχονται οι απόψεις του φιλοσόφου για την πολλαπλότητα των Κόσμων. Σε κάποιο σημείο της επιστολής αναφέρεται ότι:
«Αλλά μήν καί κόσμοι απειροι εισιν, οι θ' ομοιοι τούτω καί ανόμοιοι. Αι τε γάρ ατομοι απειροι ουσαι ως αρτι απεδείχθη φέρονται καί πορρωτάτω. Ου γαρ κατανηλωνται αι τοιαυται ατομοι εξ ων αν γένοιτο κόσμος η υφ' ων αν ποιηθείη, ουτ' εις ενα ουτ' εις πεπερασμένους, ουθ' οσοι τοιουτοι ουθ' οσοι διάφοροι τούτοις, ωστε ουδέν το εμποδοστατησόν εστι πρός τήν απειρίαν των κόσμων» (Βιβλιοθήκη των Ελλήνων, Γεωργιάδης, Φιλοσόφων Βίοι, Διογ. Λαέρτ. Επίκουρος. Αρχαίον κείμενον. Βιβλίον Ι', 45).
«Ωστόσο, καί οι κόσμοι είναι άπειροι, καί κείνοι πού είναι όμοιοι μέ τούτον εδώ καί οι ανόμοιοι. Δοθέντος ότι τά άτομα είναι άπειρα «ως άρτι απεδείχθη» μπορούν νά πηγαίνουν ως τίς πιό μακρυνές αποστάσεις.
Γιατί τά άτομα από τά οποία μπορεί νά γεννηθή ή να σχηματισθή ένας κόσμος δέν εξαντλούνται μ' έναν κόσμο η μ' έναν πεπερασμένον αριθμό κόσμων, είτε ομοίων είτε ανομοίων πρός τόν δικόν μας. Επομένως «ουδέν τό εμποδοστάτησόν εστι πρός την απειρίαν των κόσμων» (Βιβλιοθήκη των Ελλήνων, Γεωργιάδης, Φιλοσόφων Βίοι, Διογ. Λαέρτ. Επίκουρος, Μετ. Ν. Κυργιόπουλος Βιβλίον Γ. 45, σελ. 510).

Σημειώνουμε ότι ο διδάσκαλος του Επίκουρου, ο Μητρόδωρος ο Χίος, σύμφωνα με τον Αέτιο, έλεγε: «Μητρόδωρος ο καθηγητής Επίκουρου φησίν ατοπον είναι εν μεγάλω πεδίω ένα στάχυν γεννηθηναι καί εναν κόσμον εν τω απείρω, οτι δέ απειροι κατά το πληθος, δηλον εκ του απειρα τά αιτια ειναι ει γάρ ο κόσμος πεπερασμένο, τά δ' αιτια πάντα απειρα, εξ ων οδ ο κόσμος γέγονεν, ανάγκη απείρους ειναι· όπου γάρ τα αίτια απειρα, εκει καί ταποτελέσματα, αιτια δέ ητοι αι ατομοι η στα στοιχεια» [Αέτ. 15, 4 D. 292)].
Που σημαίνει: «Ο Μητρόδωρος, ο δάσκαλος του Επίκουρου, λέει ότι είναι παράλογο να βγει ένα μόνο στάχυ σε μια ολόκληρη πεδιάδα και ένας μόνο κόσμος μέσα στο άπειρο. Το ότι είναι άπειροι σε πλήθος είναι φανερό από το ότι τα αίτια είναι άπειρα. Διότι, αν ο κόσμος ήταν πεπερασμένος και άπειρα όλα τα αίτια, από τα οποία έχει γίνει ο κόσμος, θα είναι κατ' ανάγκην άπειροι και οι κόσμοι· διότι, όπου είναι άπειρα τα αίτια, είναι άπειρα και τα αποτελέσματα. Και αίτια είναι ή τα άτομα ή τα στοιχεία» (Μετ. Φιλολογική ομάδα Κάκτου).

5. Σύγχρονη Κοσμολογία
Ως αστροφυσικοί θεωρούμε ότι το πρόβλημα της απειρίας του Σύμπαντος είναι βασικά φιλοσοφικό, όπως σε φιλοσοφικές βάσεις στηρίζεται η Κοσμολογία.
Βεβαίως, οι σύγχρονες προσπάθειες αντιμετώπισης του οντολογικού αυτού προβλήματος αρχίζουν ουσιαστικά με τις μελέτες του Άλμπερτ Αϊνστάιν (1879-1955), ο οποίος –μέσω της Γενικής Θεωρίας της Σχετικότητας– προσπάθησε να δώσει μια ουσιαστική επιστημονική απάντηση στην ερώτηση του πεπερασμένου ή απείρου χώρου. Αρωγός στην προσπάθειά του στάθηκε η μη-Ευκλείδεια Γεωμετρία του σπουδαίου Γερμανού μαθηματικού G. Riemann (1826-1866), ο οποίος στα μέσα του 19ου αιώνα είχε συλλάβει την έννοια του καμπυλωμένου χώρου προτείνοντας ένα σφαιρικό Σύμπαν (θετικής καμπυλότητας), το οποίο αφενός μεν θα ήταν πεπερασμένο, αφετέρου δε χωρίς πέρας!
Ο Αϊνστάιν μέσω της «κοσμολογικής σταθεράς», που πρόσθεσε στις εξισώσεις του, κατέληξε στο λεγόμενο «στατικό Σύμπαν», ένα μοντέλο στο οποίο το Σύμπαν ήταν πεπερασμένο, αλλά χωρίς όρια.
Ο διάσημος Ρώσος μαθηματικός A. Friedmann (1888-1925) –μέσω των αρχικών εξισώσεων του Einstein– πρότεινε ένα μοντέλο διαστολής-συστολής του Σύμπαντος, σύμφωνα με το οποίο ο χώρος και ο χρόνος είναι πεπερασμένοι, αλλά χωρίς χωρικά όρια.
Ο Friedmann ουσιαστικά πρότεινε (1922) την ύπαρξη ενός μη-στατικού Σύμπαντος που διαστέλλεται αργά στην αρχική του φάση και στη συνέχεια συστέλλεται λόγω της βαρυτικής έλξης μεταξύ των γαλαξιών.
Την παρατηρησιακή τεκμηρίωση πρόσφερε, το 1929, ο Αμερικανός αστρονόμος E. Hubble (1889-1953), ο οποίος παρατήρησε την απομάκρυνση των γαλαξιών και ουσιαστικά τεκμηρίωσε πειραματικά την άποψη για τη διαστολή του Σύμπαντος! Φυσικά οι θεωρητικές υποθέσεις του Friedmann αναφέρονται σε δύο ακόμη μοντέλα που αντιστοιχούν σ’ έναν ουσιαστικά άπειρο χώρο και έναν χρόνο, που συνεχίζεται (δηλαδή εκτείνεται) επ’ άπειρον (Theodossiou, E. and Danezis, E., 2001).
Οι απόψεις των αρχαίων προσωκρατικών φιλοσόφων για άπειρους κόσμους βρίσκουν τη δικαίωσή τους σε σύγχρονες απόψεις της Αστροφυσικής.
Ο Hugh Everett III μαθητής του καθηγητή του Πανεπιστημίου του Prinston John Archibald Wheeler, στη δεκαετία του ΄50, ήταν από τους πρώτους φυσικούς που εφάρμοσε τους νόμους της Κβαντομηχανικής στην Κοσμολογία. Θεωρώντας μια παγκόσμια κυματοσυνάρτηση προσπάθησε να μελετήσει την αλληλεπίδραση μεταξύ διαφορετικών περιοχών του Σύμπαντος. Έκπληκτος ανακάλυψε τότε ότι η ίδια ακριβώς αλληλεπίδραση μπορούσε να ερμηνευθεί σαν μια διαδικασία παραγωγής αντιγράφων του Σύμπαντος, που προέκυπταν από ένα μεγάλο σύνολο πιθανών αποτελεσμάτων αυτής της αλληλεπίδρασης. Η θεωρία του αυτή είναι γνωστή ως «Ερμηνεία των πολλών Κόσμων, ως θεωρία των πολλαπλών Κόσμων ή ως θεωρία του διακλαδιζόμενου Σύμπαντος» (1957). Σύμφωνα με αυτήν ο παρατηρητής δεν έχει ειδικό ρόλο στη διαδικασία της κβαντικής μέτρησης, όπως για παράδειγμα, συμβαίνει στην πιθανοκρατική ερμηνεία της κυματοσυνάρτησης Ψ της Κοπεγχάγης. Παρ’ όλα αυτά η θεωρητική ανάλυση δίνει ως αποτέλεσμα τη διακλάδωση του Σύμπαντος –εξ ου και θεωρία του διακλαδιζομένου Σύμπαντος– σε τόσα ανεξάρτητα αντίγραφα όσα και τα δυνατά αποτελέσματα. Οι απόψεις του H. Everett III μελετήθηκαν από πολλούς θεωρητικούς φυσικούς, από τους οποίους ξεχωρίζουν οι απόψεις των M. Gell Mannκαι J. B. Hartle, οι οποίοι διατύπωσαν μια παραλλαγή της θεωρίας του H. Everett III, που την ονόμασαν «Οι ασύμφωνες εξελίξεις» (Decoherent histories). Σύμφωνα μ’ αυτή την ερμηνεία το Σύμπαν μπορεί να εξελιχθεί με ποικίλους τρόπους σε κάθε έναν από τους οποίους αντιστοιχεί μια διαφορετική πιθανότητα. Η θεωρία υποστηρίζει ότι το Σύμπαν μας έχει ήδη επιλέξει έναν απ’ αυτούς. Παράλληλα, όμως, αναπτύσσονται και απόψεις που υποστηρίζουν ότι είναι πολύ πιθανόν το Σύμπαν, ενώ εξελίσσεται ταυτόχρονα με όλους τους δυνατούς τρόπους, εμείς να αντιλαμβανόμαστε μόνο τον ένα.
Στη συνέχεια ο H. Everett III και ο J. A. Wheeler σε μια εργασία τους (1968) εξέφρασαν τη φιλοσοφική άποψη ότι: «Το Σύμπαν διαιρείται συνεχώς σε έναν εκπληκτικό αριθμό παράλληλων πραγματικοτήτων. Σε ένα τέτοιο Σύμπαν όχι μόνον υπάρχουμε σε ένα απροσδιόριστο αριθμό κόσμων, αλλά στο ίδιο το Σύμπαν ενυπάρχουν και όλα τα πιθανά αποτελέσματα οποιουδήποτε συμβάντος».
Σύμφωνα με την προηγούμενη άποψη οι H. Everett και J. A. Wheeler προτείνουν «ένα Σύμπαν το οποίο διαιρείται σταθερά σε έναν τεράστιο αριθμό κλάδων (κόσμων), οι οποίοι προέρχονται από τις αλληλεπιδράσεις των χιλιάδων συστατικών του. Επιπλέον σ’ αυτό το Σύμπαν κάθε κβαντική μεταβολή που συμβαίνει σε οποιοδήποτε άστρο, οποιουδήποτε γαλαξία του ή σε οποιαδήποτε απομακρυσμένη γωνιά του Σύμπαντος, διαιρεί τον δικό μας γήινο κόσμο σε μυριάδες αντίγραφα του εαυτού του».
Πέρα από αυτές τις απόψεις, μια ιδέα που ενυπάρχει στην αστρονομική κοινότητα, είναι αυτή που διατύπωσε ο Ινδός αστροφυσικός Jayant Narlikar (1993). Σύμφωνα με την άποψή του το αισθητό σε μας Σύμπαν είναι μόνον ένα, από άπειρα άλλα διαστελλόμενα Σύμπαντα, που όλα μαζί μορφοποιούν ένα Υπερσύμπαν.
Με βάση αυτή την άποψη μπορούμε να αντιμετωπίσουμε τη συνολική δημιουργία σαν ένα ρευστό γεμάτο φυσαλίδες, οι οποίες αντιστοιχούν στα επάλληλα και ανεξάρτητα Σύμπαντα. Φαίνεται ότι οι ιδέες των αρχαίων Ελλήνων φιλοσόφων αρχίζουν να βρίσκουν τη φυσική τους έκφραση και επιβεβαίωση!
Πράγματι, σύμφωνα με τις θεωρίες του Ρώσου φυσικού Andrei Linde (1989, 1990, 1994), ο οποίος διδάσκει από το 1990 Φυσική και Κοσμολογία στο Πανεπιστήμιο του Stanford, αν σχεδιάσουμε το Σύμπαν σαν μια ομογενή φυσαλίδα, η δημιουργία κάθε νέας διαταραχής σ’ αυτήν θα δημιουργεί μια νέα συμπαντική φυσαλίδα. Με τον τρόπο αυτόν έχουμε την εικόνα ενός «αυτοαναπαραγόμενου και διαστελλόμενου Σύμπαντος», το οποίο επεκτείνεται κατά έναν τρόπο που οι μαθηματικοί ονομάζουν fractals (μορφοκλασματικές μορφές). Ένα σχέδιο fractal χαρακτηρίζεται από την ιδιότητα της αυτοομοιότητας. Δηλαδή μικρά τμήματα του σχεδίου αποτελούν ακριβές αντίγραφο ολόκληρου του σχεδίου.
Οι χώροι φυσαλίδες περιορίζονται αρχικά από ακανόνιστα όρια, που συνεχώς εξομαλύνονται και έχουν την τάση να επεκτείνονται με ταχύτητες που πλησιάζουν την ταχύτητα του φωτός. Με βάση τα προηγούμενα η Θεωρία της Μεγάλης Έκρηξης περιγράφει απλώς τη γέννηση μιας και μοναδικής φυσαλίδας, όπως αυτή μέσα στην οποία υπάρχουμε και όχι το μορφοκλασματικό Υπερσύμπαν των φυσαλίδων. Από φυσική άποψη κάθε φυσαλίδα θα έχει τους δικούς της νόμους άρα και διαφορετικές μαθηματικές δομές που τους περιγράφουν: Σύμφωνα με τον αστρονόμο Μάρτιν Κλάττον Μπροκ: «Από τον ίδιο τον ορισμό της η λέξη Σύμπαν περιλαμβάνει τα πάντα. Κατά συνέπεια είναι προτιμότερο να μιλάμε για πολυάριθμους κόσμους, φανταζόμενοι ότι το Σύμπαν διακλαδώνεται σε απειράριθμους τέτοιους. Εμείς γνωρίζουμε μόνον ένα από αυτούς. Υπάρχουν ανοικτοί και κλειστοί κόσμοι. Υπάρχουν μερικοί πλήρως διαμορφωμένοι και μερικοί χαοτικοί. Σε μερικούς δεν εκδηλώνεται ποτέ ζωή. Σε μερικούς υπάρχει, αλλά είναι υποτυπώδης. Τέλος σε ελάχιστους αφθονεί» (Από το βιβλίο του Μ. Talbot, «Μυστικισμός και σύγχρονη Επιστήμη», εκδόσεις Ιάμβλιχος, Αθήνα 1993).

6. Συμπέρασμα
Το πρόβλημα της απεραντοσύνης του Σύμπαντος είναι βασικά φιλοσοφικό. Αν μάλιστα συσχετισθεί το «άπειρο» με το ησιόδειο κοσμογονικό «χάος» ή με τους «απείρους κόσμους» του Επίκουρου και των αρχαίων ατομικών φιλοσόφων, τότε η διαχρονικότητα αυτών των προβλημάτων γίνεται ακόμη πιο εμφανής.
Με την κοσμολογική έννοια του χωροχρόνου, όπως έχει αποτυπωθεί από τη Γενική Θεωρία της Σχετικότητας, είναι συνυφασμένη και η Θεωρία της Μεγάλης Έκρηξης που είναι αφετηριακό σημείο και στα τρία μοντέλα –θετικής, αρνητικής, μηδενικής καμπυλότητας– του Friedmann.
Σύμφωνα με τη θεωρία αυτή το Σύμπαν δημιουργήθηκε πριν από 15-20 δισεκατομμύρια χρόνια από μία (Μεγάλη) έκρηξη, όταν όλο το περιεχόμενό του ήταν συγκεντρωμένο σ' ένα σημείο με άπειρη –θεωρητικά– την πυκνότητα, τη θερμοκρασία και την καμπυλότητα του χωροχρόνου.
Στο ιδιάζον αυτό σημείο, στη μαθηματική σημειακή ιδιομορφία, καταρρέουν οι γνωστοί νόμοι της Φυσικής, ενώ όλοι οι αστροφυσικοί προσβλέπουν στην Κβαντική Θεωρία της Βαρύτητας, που όπως πιστεύουμε, θα μας απαλλάξει από τις όποιες δυσκολίες στη φυσική σύλληψη του θέματος.
Θα μπορέσει όμως να μας απαλλάξει από την ασύλληπτη και ουσιαστικά ακατάλυπτη έννοια του απείρου;


Βιβλιογραφία
Diels Hermann-Kranz, W.: Die Fragmente der Vorsokratiker, 12B1.
Πλάτωνος, Φίληβος, 15b-17a, 23c-25b.
Βέικος, Θ.: Οι Προσωκρατικοί Ι. Ζαχαρόπουλος, Αθήνα 1988.
G.S. Kirk, J.E. Raven, The Presocratic Philosophers, Cambridge University
Press 1969 (1957).
G.H. Kahn, Anaximander and the Origins of Greek Cosmology, New York
and London 1964 (1960)
P. Seligman, The "Apeiron" of Anaximander, London 1962.
Theodossiou, E. and Danezis, E., 2001. The Universe I loved.
An Introduction to Astrophysics, Diavlos Publ., Athens 2001.
Νιάρχος, Κ.: «Φιλοσοφείν – Εισαγωγική προσέγγιση».
Εκδόσεις Πανεπιστημίου Αθηνών, Αθήναι 1996.
Νιάρχος, K.: «Προβλήματα τη Ευρωπαϊκής Φιλοσοφίας».
Εκδόσεις Πανεπιστημίου Αθηνών, Αθήνα 1997.
Αριστοτέλους Φυσική Ακρόασις Γ4, 203 b11.
Αέτιος ΙΙΙ, 16, Ι (D, 381).
Διογένης Λαέρτιος, Φιλοσόφων Βίοι ΙΙ, Ι και ΙΧ, 57.
Σιμπλίκιος, Υπόμνημα εις την Αριστοτέλους Φυσικήν Ακρόασιν, 23-24.
Simplicius, Phys. 24,13 (aus Theophrastus Phys. Opin. fr. 2 Dox. 476).
Ιππόλυτος, Κατά πασών των αιρέσεων έλεγχος.
Διογένης Λαέρτιος, Βίος Επίκουρου.
Jaeger, W., 1964, The Theology of the Early Greek Philosophers,
(Transl. E.S. Robinson), Oxford, Clarendon Press, pp. 25-28.
Simplicii, In Aristotelis Physicorum Libros IV. Priores Commentaria,
Edit. H. Diels, Berolini, 1882.
Kirk, G.S., Raven, J.E., Schofield, M., The Presocratic Philosophers.
A Critical History with a selection of Texts, Cambridge University Press,
1983.

Narlikar, J.V., What if the big bang didn't happen? New Scientist,
March 1991, p.48.
Linde, A., "Particle Physics and Inflationary Cosmology",
Gordon and Breach 1989.
Linde, A., "Inflation and Quantum Cosmology", Academic Press, 1990.
Linde, A., "The Self-Reproducing Inflationary Universe",
Scientific American, p. 32, November 1994.
Diogenes Laertius: Lives of Eminent Philosophers. The Loeb Classical
Library. Book I with and English translation by R.D. Hicks. Two volumes.
William Heinemann Ltd Cambridge Massachussetts Harvard University
Press, MC MCLIX (First Printed 1925, Revised and reprinted 1938, 1942,
1950, 1959).




Posted by Δημήτρης Συμεωνίδης at 1:31 AM 0 comments Links to this post
Labels: Articles - Άρθρα
Older Posts Subscribe to: Posts (Atom) Weather - Sydney
Weather Forecast About Me
Δημήτρης Συμεωνίδης
View my complete profile
Blog Archive
▼ 2008 (6)
▼ June (4)
Σημαντικά Στοιχεία Πολιτισμού στον΄Ομηρο του Αντων...
Τι λένε και πως κρίνουν οι αρχαίοι Έλληνες την Ελλ...
Ο ΣΩΡΕΙΤΗΣ του Αντωνίου Α. Αντωνάκου Καθηγητού Σιλ...
Η πρώτη εγχείρηση αλλαγής φύλου στον Κόσμο. Του Αν...
► May (1)
Ο ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΠΑΠΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΕΠΙΤΙΜΟΣ ΔΙΔΑΚΤΩΡ ΠΑΝΕΠΙΣΤ...
► April (1)
ΑΠΟ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΚΛΑΠΗ Η ΜΟΡΦΗ ΤΟΥ ΑΓΑΛΜΑΤΟΣ ΤΗΣ ΕΛΕ...
► 2007 (5)
► November (1) Ε. Δανέζης , επικ. καθηγητής αστροφυσικής Πανεπιστ...
► August (2) Φιλόδημος ο Επικούρειος Φιλόσοφος Oodgeroo Noonuccal (1920 - 1993)
► June (2) Η ιστορία ενός καφενείου: Ζύμωση ιδεών για μια πολ... Ζωή μετά θάνατο: Ο λογαριασμός ηλεκτρονικού ταχυδ...
SYDNEY TIME

CALENDAR


Free Blog Content
Counter - Μετρητής

Η ΑΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΟΥΤΟΠΙΑ-

" Ούλε τε και μάλα χαίρε, θεοί δε τοι όλβια δοίεν !! "



Να είσαι καλά και να χαίρεσαι, οι δε θεοί να σου δίδουν ευτυχία -'Οδύσσεια,ω 402

--------------------------------------------------------------------------------



Η λευτεριά κερδίζεται ... , κανείς δέν τήν χαρίζει ... , κι` ούτε από "φίλους ...." ωφελεί , τό έθνος νά ελπίζει ...

-----------------------------------------------------------------------------------------

Φίλτατοι συνέλληνες , αδελφοί καί πατριώτες ,

χαίρετε καί ευδαιμονείτε .

Από τά περισσότερα μηνύματα πού ανταλλάσουμε μεταξύ μας , καί από πολλά άλλα , προκύπτει ότι , ευτυχώς ή δυστυχώς , είμεθα από τούς λίγους πού εξακολουθούμε νά ενδιαφερόμεθα διά τήν Πατρίδα μας . Επίσης από αυτά πού συμβαίνουν γύρο μας ... προκύπτει ότι τά πράγματα διά τό Έθνος μας πηγαίνουν από τό κακό στό χειρότερο , καί ότι δέν φαίνεται κάτι ή κάποιος /-οι , πού νά επιδιώκουν νά βελτιώσουν τήν κατάστασιν .



Δυστυχώς οι κρατούντες ολιγαρχικοί ... , ενδιαφέρονται μόνον διά τά συμφέροντά των καί διά τό πώς θά φανούν αρεστοί εις τούς επικυριάρχους .... , έστω καί άν μέ αυτόν τόν τρόπον εμφανώς "βλάπτουν κ` οι τρείς τους τήν Συρίαν τό ίδιο...". Από τήν άλλην πάλι , οι επικυρίαρχοι προωθούν , μέ κάθε τρόπον , τούς δικούς των ανθρώπους - πράκτορες - εγκαθέκτους - εξαγορασμένους ... , διά νά προάγουν τά συμφέροντά των ... Αφού λοιπόν από όλους αυτούς δέν περιμένουμε κάτι διά τό καλόν τής Πατρίδος καί τού Έθνους μας , καί εφόσον εννοείται ότι η ανταλλαγή μηνυμάτων δέν είναι τό μόνον ζητούμενον ( ή μήπως είναι ... , τρομάρα μας ... ), πρέπει επιτέλους νά δράσουμε μόνοι μας , εμείς οι ίδιοι ... , χωρίς νά περιμένουμε βοήθεια από κάπου ....



Λαμβάνοντες υπ` όψιν τήν μοναδική αδιαμφισβήτητη πηγή γνώσεως , τήν Ελληνικήν γραμματείαν καί κυρίως τήν ιστορίαν , καί διδασκόμενοι από αυτήν , έτσι ώστε νά εφαρμόσουμε τά εξ αυτής διδάγματα επ` ωφελεία τής Πατρίδος καί τού Έθνους μας ( όλβιος εστί όστις ιστορίης έσχε μάθησιν ) , συμπεραίνουμε ότι καθ` όλην τήν διάρκειαν τού γνωστού χρόνου καί εφ` όλης τής επιφανείας τής Γής , μίαν καί μόνον μίαν φοράν υπήρξε καί εφηρμόσθη τέτοιο πολιτικό σύστημα , πού αφ` ενός μέν νά εξυπηρετεί ... τούς πολλούς ... αλλά όχι φυγόπονους ... , χωρίς νά βλάπτει ή νά εμποδίζει ... τούς ολίγους αρίστους ... , αφ` ετέρου δέ νά παρέχει ... εις όλους τούς πολίτες ... ( αλλά ακόμα καί εις τούς μετοίκους ... καί εις τούς δούλους ... ) όλες εκείνες τίς προϋποθέσεις καί συνθήκες ... ώστε νά διαπρέπουν ... καί νά ευδαιμονούν ... "άνευ μαλακίας" ... καί ταυτοχρόνως νά παράγουν πολιτισμόν !!!... ( μήν συγχέετε τήν έννοιαν "πολιτισμός", ο οποίος παράγεται - δημιουργείται μόνον από ελευθέρους ... πολίτες ... όπως ήταν οι αρχαίοι Έλληνες καί δή οι Αθηναίοι Πολίτες ... , δηλαδή είναι Δήμου Έργον ... καί είναι πάντοτε υπέρ τού ανθρώπου ... καί συμφώνως μέ τήν φύσιν ... , μέ τήν έννοιαν "τεχνολογική πρόοδος" , πού πιθανόν νά είναι εναντίον τού ανθρώπου καί εν αντιθέσει μέ τήν φύσιν ... , καθώς καί μέ τήν έννοιαν "φυλετικό στοιχείο ή γνώρισμα ή χαρακτηριστικό " π.χ. ανθρωποφαγία , πολυγαμία , περιτομή , κλειτοριδεκτομή , κτλ. , ... , πού μόνον "πολιτιστικά" ... δέν δύνανται νά ονομαστούν ... ).



Τό πολιτικό σύστημα αυτό ήταν η μοναδική πραγματική δημοκρατία που υπήρξε ποτέ , η Αρχαία Αθηναϊκή Δημοκρατία , καί τά κύρια χαρακτηριστικά της ήταν :



1) Οι " ολιγαρχικές εταιρείες "... πού δίχαζαν ... τόν Δήμο = τούς πολίτες καί προκαλούσαν έριδες καί μίση ... , δηλαδή τά μεταγενεστέρως αποκληθέντα "κόμματα" ... , ο κατ` εξοχήν ολιγαρχικός θεσμός ... , επινοηθείς καί εφαρμοσθείς ... υπό τών επικυριάρχων - τραπεζιτών - εξουσιαστών ... εις τήν Αγγλίαν ... κατά τήν εποχήν τού Κρόμγουελ ... και εφ` εξής ... , τά οποία κόμματα κομματίζουν ... , δηλαδή κομματιάζουν ... τόν λαόν = διαίρει καί βασίλευε ... , καί εκτρέφουν καί αναδεικνύουν "κομματόσκυλα" ... , ήτοι αργόσχολους ... καί παρασίτους ... καί ευκόλως εξαγορασίμους ... , απηγορεύοντο " διά ροπάλου... " ,



2) <<Αιρείσθαι τάς αρχάς πάντας εκ πάντων >> : δηλαδή νά δύνανται νά εκλέγονται εις τάς αρχάς όλοι οι πολίτες μεταξύ όλων τών πολιτών , καί όχι μόνον αυτοί ... πού επιλέγει ... ο απόλυτος μονάρχης = ο αρχηγός τού κόμματος ... ή τής παρατάξεως ... , ή αυτοί πού επιλέγονται ... καί προωθούνται - προάγονται ... ( όπως ακριβώς προάγονται ... οι πόρνες ... από τούς προαγωγούς των ... , κοινώς νταβατζήδες ... ) από " άλλα ..." εξωθεσμικά καί αντεθνικά ... κέντρα ... λήψεως αποφάσεων .... ή από λέσχες ... ή εταιρείες ...



3) <<Μή δίς τόν αυτόν άρχειν >> : ουδείς λαμβάνει άξίωμα - εξουσία διά δευτέραν φοράν = αποκλείονται οι άχρηστοι , οι ανίκανοι , οι παράσιτοι , οι φυγόπονοι , τά "κομματόσκυλα", κτλ. ... καί κυρίως τά "τζάκια"... από τό νά γίνονται επαγγελματίες ... πολιτικοί ... ή συνδικαλιστές ... , οι οποίοι προκειμένου νά διατηρήσουν τήν θέσιν των ... , νά προβαίνουν σέ κάθε είδους παραχωρήσεις ... πρός τούς ψηφοφόρους ... ή καί νά υπόκεινται σε οποιεσδήποτε "πιέσεις" .... από τόν οιονδήποτε ... ,



4) <<Κληρωτάς είναι τάς αρχάς>> : οι άρχοντες κληρώνονται μεταξύ όλων τών πολιτών ... , συνεπώς οι επικυρίαρχοι ... δέν δύνανται νά προωθούν ... ευκόλως ... τούς εγκαθέτους - πράκτορές των ... , διότι διά νά επιτύχουν νά κληρώνονται πάντοτε οι "δικοί των" άνθρωποι ... , θά έπρεπε όλοι ... οι πολίτες , ή τουλάχιστον οι περισσότεροι ... νά είναι "δικοί των" ..., όπερ ανέφικτον ...



Αν δέν προσπαθήσουμε νά επανιδρύσουμε - δημιουργήσουμε καί νά εφαρμόσουμε κάτι παρόμοιο μέ τήν Αρχαία Αθηναϊκή Δημοκρατία ... , οπότε αυτομάτως ... περιορίζεται ... , αν όχι καταργείται , η δύναμις τής ολιγαρχίας ... καί τών εγωϊστών - φιλοδόξων - ατομιστών - θεσιθηρών ... , καθώς καί όλων ... όσων κρύπτονται ... πίσω απ` αυτούς ... , μάλλον δέν θά δυνηθούμε νά επιτύχουμε κάτι επ` ωφελεία τής Πατρίδος καί τού Έθνους μας ....

Εννοείται ότι πρώτα απ` όλα οφείλουμε νά εφαρμόσουμε τήν Άμεση Δημοκρατία ανάμεσά μας ... , εάν βουλόμεθα ... , άλλως ας αρκεστούμε ( φεύ ...) στήν ανταλλαγή μηνυμάτων ...

Μήν πείτε ότι αυτό είναι ουτοπιστικόν ή αδύνατον , λόγω τής υπαρχούσης καταστάσεως .... Σκεφτείτε τήν τότε ... επικρατούσα κατάστασιν ... καί τίς συνθήκες ... μετά τά "Ορλοφικά " τού 1770 ... καί μετά τό Συνέδριον τής Βιέννης τού 1815 ... καί τήν Ιερά Συμμαχία ... του Μέτερνιχ ...... Κι` όμως , αφού βεβαίως προϋπήρξαν ο Ρήγας Φερραίος ... καί ο Αδαμάντιος Κοραής ... καί είχε ιδρυθεί ... καί δραστηριοποιηθεί ... η "Φιλική Εταιρεία"... , ευρέθησαν κάποιοι "τρελοί" ... διά τά δεδομένα τής τότε εποχής ... πού ετόλμησαν ... καί έτσι εξερράγη η Επανάστασις τού 1821 ... , καί μετά από πολλούς αγώνες ... καί θυσίες ... καί αίμα ... καί προδοσίες ... καί ... "ελευθερωθήκαμε...."( ;;; ) ..... Λάβετε υπ` όψιν ότι στίς 25 Μαρτίου τού 1821 εγένετο η έναρξις τού αγώνος ... διά τήν απελευθέρωσιν της Πατρίδος ... καί διά τήν παλιγγενεσίαν τού Έθνους ... , ο οποίος αγών περατώθη μέν , αλλά δέν τελείωσε εισέτι .... , διότι ναί μέν εκδιώξαμε (;) τόν κατακτητήν (;) εν μέρει ... , αλλά δυστυχώς η ολιγαρχία τών παντός είδους κοτζαμπάσηδων , εγκαθέκτων, πρακτόρων, δωσιλόγων, δωσικώλων... , καί προσκυνημένων ... όχι απλώς παραμένει ... καί διαχειρίζεται ... τήν εξουσίαν ... πρός όφελός δικό της ... καί τών επικυριάρχων ... , αλλά πληθαίνει ... καί αυξάνεται ... , εις βάρος τής Πατρίδος ... , καλλιεργώντας κλίμα ενδοτισμού καί ηττοπαθείας καί προάγοντας τόν αφελληνισμόν ... μέ κάθε τρόπο ...προκειμένου νά ειναι αρεστή εις τούς επικυριάρχους ...



Τά παραπάνω σάς αναφέρονται - υπενθυμίζονται ... διά τά " καθ` υμάς " .......



Αρχή τού νικάν τό θαρρείν .... // Μόνοι γάρ τόν τε μηδέν τώνδε μετέχοντα ουκ απράγμονα αλλ` αχρείον νομίζομεν .... //

Τό μέν ευδαίμον τό ελεύθερον το δ` ελεύθερον τό εύψυχον κρίναντες , μή περιοράσθε τούς πολεμικούς κινδύνους .... //

Όσοι τό χάλκεον χέρι βαρύ τού φόβου αισθάνονται , ζυγόν δουλείας ας έχωσιν , θέλει αρετήν καί τόλμην η Ελευθερία ..... //

Έ ρέ θύμα ... , έ ρέ ψώνιο ... , έ ρέ σύμβολο αιώνιο ... , σάν ξυπνήσεις ...... , μονομιάς ... θά `ρθει ανάποδα ο ντουνιάς ..... //

Γιά νά γυρίσει ο ήλιος , θέλει δουλειά πολλή .... // Σύν Αθηνά καί χείρα κίνει .... .// Εάν βουλόμεθα ...., τότε έσεται ήμαρ ....

------------------------------------------------------------------------

Θά αρκεστούμε λοιπόν μόνον σέ μηνύματα πού κατά καιρούς ανταλλάσσουμε ... , ή ...............................................

Αναμένεται η απάντησίς σας ............

Έρωσθε καί γρηγορείτε , διότι οι καιροί ού μενετοί ....

Αλέξανδρος , Αλκαίος , Ερισθένης , Λυσίας καί οι σύν αυτοίς.

----------------------------------------------

----------------------------------------------




Σ ε β α σ τ ο ί σ υ ν έ λ λ η ν ε ς π α τ ρ ι ώ τ ε ς
Εσείς πού αγαπάτε τήν Ελλάδα καί τήν θεωρείτε Πατρίδα σας και όχι απλώς τόπο κατοικίας ή εργασίας , και που δεν την αντιμετωπίζετε σαν αντικείμενο προς εκμετάλλευση και πλουτισμό ή προς αρπαγή και πώληση , όπως δηλαδή την χρησιμοποιούν κάποιοι άλλοι …….
Εσείς που αντιλαμβάνεσθε ότι τα πράγματα συνολικώς στην Πατρίδα μας δεν πηγαίνουν τόσο καλά , όσο θα έπρεπε να πάνε ή όσο θα μπορούσαν να πάνε , για το Έθνος μας , για τον Λαό μας , για την κοινωνία , για την Πολιτεία και γενικώς για τον Ελληνισμό , αλλά καθημερινώς διαπιστώνετε ότι πηγαίνουν συνεχώς από το κακό προς στο χειρότερο και δυσκόλως επανορθώσιμο ……..
Εσείς που σκέπτεστε ότι επί τέλους κάτι πρέπει να γίνει για το καλό της Πατρίδας μας , και είστε αποφασισμένοι να κάνετε κάτι εσείς οι ίδιοι , αφού από τις έως τώρα υπάρχουσες καταστάσεις ..… δεν φάνηκε καμμία προκοπή , και ούτε μάλλον πρόκειται να φανεί ……,
Π Α Ρ Α Κ Α Λ Ε Ι Σ Θ Ε
Να διαβάσετε και κυρίως να μελετήσετε με προσοχή και με αποφασιστικότητα , ως ελεύθεροι άνθρωποι και ως σκεπτόμενοι πολίτες , το παρακάτω κείμενο των περίπου δώδεκα - 12 - σελίδων ,
Να αναλογισθείτε αν τα γραφόμενα είναι σωστά , χρήσιμα και ωφέλιμα για την Πατρίδα μας , για τους Έλληνας , για τον Ελληνισμό συνολικώς , αλλά και για όλη την οικουμένη ,
Να το αναπαράγετε , να το δώσετε και να το διαδώσετε σε όσους περισσότερους συνέλληνες μπορείτε , ώστε να το γνωρίσουν και να το μελετήσουν και αυτοί ,
Να εκφράσετε τις απόψεις σας και τις απόψεις των γνωστών σας στις παρακάτω ηλεκτρονικές διευθύνσεις ( e-mail ) :
1 ) lm77700@otenet.gr 2 ) aftovoul@otenet.gr
3 ) metaxotoy@yahoo.gr 4 ) goupios@titan.gr
5 ) epantos@otenet.gr 6 ) marazoxr@otenet.gr
7 ) liasim@otenet.gr 8 )
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Ε Ρ Ρ Ω Σ Θ Ε - Θ Α Ρ Σ Ε Ι Ν Χ Ρ Η - Ε Σ Ε Τ Α Ι Η Μ Α Ρ

_____________________________________________________________________
<< Ε Λ Ε Υ Θ Ε Ρ Ω Ν Ε Λ Λ Η Ν Ω Ν Π Ο Λ Ι Τ Ε Ι Α >>
18-1-08
AΠEYΘYNETAI ΕΙΣ ΕΛΛΗΝΕΣ , ΔΙΟΤΙ ΜΟΝΟΝ ΕΛΛΗΝΕΣ ΔΥΝΑΝΤΑΙ ΝΑ ΑΛΛΑΞΟΥΝ ΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ
ΠΡΟΣ ΤΟ ΚΑΛΛΙΤΕΡΟΝ , ΕΑΝ ΒΟΥΛΟΝΤΑΙ ,
καί όχι η ανεξέλεγκτη ολιγαρχία τών παντός είδους « κοτζαμπάσηδων » , « συμμοριών »
καί « εγκαθέκτων » πού ακόμα , μέ τήν ψήφο μας , τούς επιτρέπουμε νά μάς δυναστεύουν....

Πρέπει νά παύσουμε επιτέλους νά παραμένουμε << δειλοί , μοιραίοι , κι` άβουλοι αντάμα , προσμένοντας ίσως κάποιο θαύμα >> ( = Κώστα Βάρναλη : Οι Μοιραίοι ) , διότι
δυστυχώς θαύματα δέν γίνονται , αλλά νά διδαχθούμε από τήν αιωνία , ακαταμάχητη καί
πάντα επίκαιρη Ελληνική γραμματεία καί νά συνειδητοποιήσουμε ότι :
ΰ« Μόνοι γαρ τόν τε μηδέν τώνδε μετέχοντα , ούκ απράγμονα , άλλ` αχρείον νομίζομεν » ,
« ευδαίμον τό ελεύθερον , τό δ` ελεύθερον εύψυχον» (=Θουκυδίδου ιστορία : Περικλέους
Επιτάφιος ) , « αρχή γαρ όντως τού νικάν τό θαρρείν » (= Πλουτάρχου : Θεμιστοκλής ) ,
« πάσα επιστήμη χωριζομένη δικαιοσύνης καί τής άλλης αρετής , πανουργία , ού σοφία φαί-
νεται » (=Πλάτωνος : Μενέξενος ), « κακών ουν ού λήξειν τά ανθρώπινα γένη , πρίν αν , ή τό
τών φιλοσοφούντων ορθώς γε καί αληθώς γένος εις αρχάς έλθη τάς πολιτικάς , ή τό τών
δυναστευόντων εν ταίς πόλεσιν , έκ τινος μοίρας θείας όντως φιλοσοφήση » ( = Πλάτωνος :
Επιστολαί ), « δημοκρατικόν μέν είναι τό κληρωτάς είναι τάς αρχάς , τό δέ αιρετάς , ολιγαρχι-
κόν » , « δημοκρατία εστί ,.., τό άρχειν καί άρχεσθαι , τό κληρωτάς είναι τάς αρχάς , ή πάσας,
ή όσας μή εμπειρίας δέχονται καί τέχνης,...., τό μή δίς τόν αυτόν άρχειν μηδεμίαν αρχήν ή
ολιγάκις ή ολίγας , έξω τών κατά πόλεμον ,..., τό άρχειν πάντας μέν εκάστου , έκαστον δ` εν
μέρει πάντων ,...,τό αιρείσθαι τάς αρχάς πάντας εκ πάντων (καί όχι θεωρητικώς νά εκλέγου-
με, αλλά πρακτικώς νά επιλέγουμε , μόνον ανάμεσα από όσους , αρεστούς εις αυτόν, υποψηφί-
ους έχει προεπιλέξει ο αρχηγός τού κόμματος = απόλυτος μονάρχης !!!) » ( = Αριστοτέλους :
Πολιτικά ), και πάμπολλα άλλα .……
Επί πλέον πρέπει νά διδαχθούμε καί από τήν νεωτέραν Ελληνικήν γραμματείαν :
<< Όσοι τό χάλκεον χέρι / βαρύ τού φόβου αισθάνονται , /ζυγόν δουλείας άς έχωσι'/ θέλει αρετήν καί τόλμην / η ΕΛΕΥΘΕΡΙΆ >> ( = Ανδρέας Κάλβος : Ωδή εις Σάμον ) ,
<< Εάν μισούνται αναμεσά τους, δέν τούς πρέπει ελευθεριά >> (=Διονύσιος Σολωμός :
Ύμνος εις τήν Ελευθερίαν ) , << Άϊντε θύμα , άϊντε ψώνιο , /άϊντε σύμβολο αιώνιο , / άν ξυπνήσεις , μονομιάς / θά `ρθει ανάποδα ο ντουνιάς >>(Κώστας Βάρναλης : Η μπαλάντα
τού κυρ-Μέντιου = τού γαϊδάρου , όπως γαϊδάρους μάς κατάντησαν οι παντός είδους εξουσι-
αστές καί οι <τσάτσοι> τους , αφού δέν αντιδρούμε εις τά όσα αποφασίζουν μόνοι τους καί
μάς τά επιβάλλουν εμφανώς καί <εν ψυχρώ>, έστω καί άν αυτά είναι εις βάρος μας ...) ,
<< Γιά νά γυρίση ο ήλιος , θέλει δουλειά πολλή >> ( Οδυσσέας Ελύτης : Άξιον Εστί ) .
Επίσης νά έχετε υπ` όψιν ότι : « φιλέει δέ πώς προσημαίνει , άν μέλλη μεγάλα κακά πόλει ή έθνει έσεσθαι » =Είναι σύνηθες δέ, ότι εμφανίζονται σχετικά προμηνύματα , εάν εις τό μέλλον πρό-
κειται νά συμβούν μεγάλα κακά εις μίαν πόλιν (χώραν) ή εις ένα έθνος ( Ηροδότου: Ιστορία ).
Δυστυχώς υπάρχουν σήμερα πολλά προ-μηνύματα διά τά μεγάλα κακά πού πρόκειται νά συμβούν εις τήν πατρίδα καί εις τό έθνος μας , εάν δέν αντιδράσωμεν εγκαίρως εις τά τεκτε-νόμενα. Οφείλομεν λοιπόν νά αποκτήσομεν βούλησιν , νά σκεφθούμε μέ νηφαλιότητα , νά οργανωθούμε μέ αρετήν , νά αποφασίσουμε μέ τόλμην , νά πράξωμε μέ σθένος καί νά δρά-
σομεν άμεσα , διότι οι καιροί ού μενετοί ... ( Έλληνες εγερθείτε , διότι χανόμεθα .... ) .
Τά παρακάτω δίδονται πρός συζήτησιν καί λήψιν αποφάσεως από ελευθέρους καί βουλο-
μένους πολίτας , ( έχοντες όμως πάντοτε υπ`όψιν τό : « φιλοσοφούμεν άνευ μαλακίας … ») ,
διά τήν ίδρυσιν νομίμου καί μονίμου φορέως , μέ σκοπόν τήν υλοποίησίν των , μέ νόμιμον τρόπον , πάντοτε συμφώνως μέ τούς ισχύοντες νόμους , όσον τό δυνατόν ταχύτερα , επ`
ωφελεία τής Πατρίδος , τού Έθνους , τού Λαού , τής Κοινωνίας , τής Ελλάδος εν γένει .
Έλληνα , οφείλεις νά τό ανατυπώνης καί νά τό διανέμης. Δίδεται πρός διάλογον... Αναμένονται απόψεις , κρίσεις , επικρίσεις , προτάσεις , συμπληρώσεις , προσθήκες ,
αφαιρέσεις , .......... , οτιδήποτε θεωρείται επωφελές , εποικοδομητικόν καί χρήσιμον
διά τήν Ελλάδα , τόν Ελληνισμόν , εγχώριον καί οικουμενικόν , καί τό εθνικόν καί κοινωνικόν σύνολον τών σημερινών Ελλήνων , τών << επιγιγνομένων >> , αλλά καί
ολοκλήρου τής ανθρωπότητος , ως << εξ Ελλάδος ή εξ Ελλήνων φωτιζομένης>>....__________________________________________________ __________<< ΕΛΕΥΘΕΡΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΠΟΛΙΤΕΙΑΣ ΝΟΜΑΡΧΙΑ >>
1] Ουδείς δύναται νά ψηφίζη ή νά θέτη υποψηφιότητα εις οιονδήποτε είδος εκλογών ή αρχαι-
ρεσιών , ή νά λαμβάνη οιονδήποτε δημόσιον αξίωμα ή θέσιν , εάν πρίν δέν έχει υπηρετήσει
πλήρη στρατιωτικήν θητείαν ( = εκάς οι αστράτευτοι καί οι ριψάσπιδες ) καί εάν δέν ασκεί
επάγγελμα , από τό οποίον εξασφαλίζει αποδεδειγμένως τά πρός τό ζήν ( = αποφυγή υπάρ-
ξεως ή καί δημιουργίας < αργοσχόλων , ανεπαγγέλτων και μηχανορράφων υποψηφίων ….>
εκλεγομένων εις τάς αρχάς καί <ανέργων ψηφοφόρων εξαγοραζομένων μέ διορισμόν >....).
2] Ουδείς εκλέγεται δύο φοράς εις τήν αυτήν ή εις ισόβαθμον αιρετήν αρχήν, οποτεδήποτε ,
οπουδήποτε τής επικρατείας καί εις οιασδήποτε μορφής αναγνωρισμένον φορέα ή σωματείον
(= αποφυγή επαγγελματικώς ή κατ` επάγγελμα εκλεγομένων < πολιτικάντηδων …> , < εργα- τοπατέρων …>,< φοιτητοπατέρων…>, κ.ά.) ( δημοκρατία εστί τό μή δίς τόν αυτόν άρχειν ).
3] Διά νά δύναται κάποιος νά είναι εκλέξιμος εις τάς αντιστοίχους κάτωθι αρχάς , πρέπει νά
αποδείξη απαραιτήτως διά σχετικών στοιχείων (π.χ. βεβαιώσεις Δ.Ο.Υ. και ασφαλιστικών
ταμείων ), ότι εργαζόταν καί ότι εξασφάλιζε διά τής εργασίας του τά πρός τό ζήν , κατά
τά αντίστοιχα έτη : (απαιτείται ωριμότης ζωής καί εμπειρία επαγγέλματος αναλόγως τού βαθ-
μού τού αξιώματος , και όχι κομματική ή φιλική ή συγγενική τοποθέτησις = διορισμός .....
εις εκλογικήν << λίστα >>... , ή < γονική παροχή ...ή προικοδότησις... > κάποιας < εκλογικής βαρωνείας ... ή πελατείας ...> , πράγμα πού δυστυχώς συμβαίνει έως σήμερα ….).
α΄)Δημοτικός σύμβουλος , ή μέλος συμβουλίου εις πρωτοβάθμιον συνδικαλιστικόν ή επαγ-
γελματικόν ή άλλου είδους σύλλογον ή σωματείο ή φορέα : πέντε(5)έτη(=μικρά εμπειρία).
β΄)Δήμαρχος , νομαρχιακός σύμβουλος , πρόεδρος εις πρωτοβάθμιον ή μέλος συμβουλίου
εις δευτεροβάθμιον σωματείον ή φορέα : δέκα (10) έτη.( = μεγάλη εμπειρία ).
γ΄) Βουλευτής , νομάρχης , πρόεδρος εις δευτεροβάθμιον ή μέλος συμβουλίου εις τριτοβά-
θμιον (πανελλαδικόν)σωματείον ή φορέα : δεκαπέντε (15) έτη.(=μεγαλυτέρα εμπειρία ).
δ΄)Υπουργός, περιφεριάρχης, πρόεδρος εις τριτοβάθμιον (πανελλαδικόν) σωματείον ή φορέα :
είκοσι(20)έτη.(=μεγίστη εμπειρία διότι δέν επιτρέπονται , εις αυτάς τάς υψηλάς θέσεις καί
τά αξιώματα < ασχετοσύνη …>, < αβλεψίες ...>, < λάθη ...>, < παραλήψεις …>, < εγώμόνο προήδρευα …>, , ή <ποιος θα το θυμάται μετά από δέκα χρόνια…>).
4] Έκαστος νόμος προτεινόμενος πρός ψήφισιν , τεκμηριώνεται υποχρεωτικώς και επαρ-
κώς υπό τών εισηγητών του ότι εξυπηρετεί τό Έθνος, τήν Χώραν,τόν Λαόν καί τήν Κοι-
νωνίαν, άλλως δέν εισάγεται πρός ψήφισιν(αποφυγή τής ψηφίσεως <νύκτωρ>ή <λόγω κομ- ματικής πειθαρχείας ... > νόμων (;!) οίτινες εξυπηρετούν μόνον συγκεκριμένα πρόσωπα ή
ολίγους ή ύποπτα=αντεθνικά συμφέροντα,π.χ.<Κουτσονόμος>,δημοτική, μονοτονικό, κ.ά).
5] α΄) Ουδείς ψηφισθείς νόμος τροποποιείται ή καταργείται πρό τής παρελεύσεως πέντε
-5- ετών από τήν ψήφισίν του.( π.χ.: είναι , άν μή τί άλλο , παράλογον κάθε έτος νά ψηφί-
ζεται νέος φορολογικός νόμος , ούτως ώστε νά μήν τολμούν νά επενδύσουν οι σωστοί
επιχειρηματίαι , ή νά αλλάζει νόμος πρίν τόν < βιώσουν > οι πολίται πού τόν υφίστανται
καί οι εφαρμόζοντες αυτόν κρατικοί λειτουργοί , ώστε νά κατανοήσουν πλήρως διατί ,
εις τί , καί κατά πόσον πρέπει νά τροποποιηθή , ή διατί πρέπει νά καταργηθή εντελώς ).
β΄) Απαγορεύεται η τροποποίησις (ή η συμπλήρωσις ) νόμου διά τρίτην φοράν. Εν τοιαύτη
περιπτώσει ο νόμος καταργείται καί ψηφίζεται νέος εξ αρχής.( Αφού κατά τήν αρχικήν ψή-
φισιν τού νόμου καί εν συνεχεία διά τών δύο (2) τροποποιήσεων, ήτοι εντός χρονικού διαστη-
ματος δεκαπέντε (15) ετών, δέν προεβλέφθησαν καί δέν καλύφθησαν όλαι αι περιπτώσεις ,
τούτο σημαίνει ότι υπάρχουν εισέτι κενά ή παραλήψεις εις τόν αρχικόν νόμον, συνεπώς αυτός
πρέπει νά καταργηθή καί εις τήν θέσιν του νά ψηφισθή νέος νόμος, πληρέστερος, βελτιωμένος
καί σαφέστερος , πού νά καλύπτη όλες τις εν τω μεταξύ προκύψασες περιπτώσεις ή ασάφειες).
γ΄) Καθ` έκαστον έτος, υποχρεωτικώς καί απαραιτήτως , ερευνώνται καί ελέγχονται οι πρό
πεντηκονταετίας αρχικώς εφαρμοσθέντες καί εισέτι μή καταργηθέντες νόμοι , καί αναλόγως
ή καταργούνται, ή αντικαθίστανται , ή δηλούται ρητώς ότι εξακολουθούν νά ισχύουν ως
έχουν.(Είναι εντελώς παράλογον σήμερα νά υφίστανται νόμοι προκατοχικοί, κατοχικοί,
< εμφυλιοπολεμικοί >, <χουντικοί>, κ.τ.λ., καί νά επικαλείται η ισχύς των, χωρίς νά εξετά-
ζονται η σκοπιμότης καί οι συνθήκες διά τις οποίες ετέθησαν αρχικώς εις εφαρμογήν …..).
6] Ουδείς νόμος τίθεται εις ψήφισιν άν προηγουμένως δέν τεθή εις κοινήν γνώσιν επί τρείς
-3- μήνες , ώστε νά εκφράσουν τήν γνώμην των οι πολίται οίτινες θά τόν υποστούν καί αι
αρχαί αίτινες θά τόν εφαρμόσουν . ( εξ αρχής πρόληψις καί αποφυγή : καταστάσεων , περι-
πτώσεων , αβλεψιών , λαθών , παραλήψεων , αδικιών , υπερβολών , ασαφειών , μεθόδων ,
κτλ., επιφερουσών ανάγκην μελλοντικής καταργήσεως ή τροποποιήσεως του νόμου).
7] α΄) Οι προτεινόμενοι νόμοι πρό τής ψηφίσεώς των τίθενται υπ` όψιν τού συνόλου τών
βουλευτών , ώστε νά αποφανθούν ότι είναι σαφώς κατανοητοί καί εφαρμόσιμοι καί ότι
ουδεμιάς << ερμηνευτικής εγκυκλίου.....>> χρήζουν , άλλως αναπέμπονται πρός τούς
εισητητάς των , διά σαφεστάτην διατύπωσιν. (είναι γνωστόν τοίς πάσι ότι πολλοί νόμοι
έχουν λόγω ασαφείας ή σκοπιμότητος ... << παραθυράκια ... >> καί παράγουν άδικον ) .
β΄) Εις περίπτωσιν προκυψάσης ασαφείας ή δυσκολίας επί ερμηνείας ή εφαρμογής νόμου ,
ερωτάται η Βουλή τών Ελλήνων (= Β.τ.Ε.) καί η σχετική απάντησις έχει ισχύν νόμου κα-
θολικής εφαρμογής. Αποκλειστικώς καί μόνον οι ψηφίσαντες τόν οποιονδήποτε νόμον
έχουν τήν υποχρέωσιν καί τό δικαίωμα τής ερμηνείας του , δηλαδή η Β.τ.Ε. καί απολύ-
τως ουδείς άλλος (=> επί τέλους παύει εντελώς η << ερμηνεία ..;; >> νόμων από τόν οποι-
ονδήποτε , π.χ.: Δικαστήρια ή δικαστάς , δημοσίους υπαλλήλους = μανδαρίνους , καί λοι-
πούς << εξουσιαστές ... >> κατά τό << εκάστοτε δοκούν... ή καί συμφέρον...>>, δηλαδή
διαφορετική ερμηνεία τού ιδίου νόμου κάθε φορά , ενίοτε καί από τό ίδιο πρόσωπο ......).
γ΄) Εκτός τών νόμων τών ψηφιζομένων υπό της Β.τ.Ε. , ουδεμία άλλη νομοθετική διάτα-
ξις ή ρύθμισις εφαρμόζεται καί ουδείς άλλος φορεύς ή πρόσωπον δύναται νά νομοθετή
ή νά ερμηνεύη νόμους.( παύουν οι έννοιες : Προεδρικόν Διάταγμα, Υπουργική ή Νομαρ-
χιακή απόφασις , ερμηνευτική εγκύκλιος , γνωμοδότησις Νομικού Συμβουλίου (!),αποδο-
χή γνωμοδοτήσεως (!) ή ερμηνείας (!),κτλ., δηλαδή παύει νά νομοθετή ο οιοσδήποτε ...).
δ΄) Πρότασις νόμου δύναται νά κατατεθή πρός ψήφισιν συμφώνως μέ τά Αρ. 4] ,6] , καί 7]
από οποιονδήποτε αναγνωρισμένον υπό τού Ελλαδικού Κράτους φορέα ( όχι φορέα μα-
ιμού => βλ. Αρ. 19 ) , ή από Έλληνα πολίτη έχοντα τίς προυποθέσεις του Αρ. 1] .
ε΄) Έκαστος ψηφιζόμενος νόμος , υποχρεωτικώς , περιλαμβάνει , προβλέπει καί καθορίζει
σαφώς και επακριβώς τίς κυρώσεις καί τίς ποινές πού επιβάλλονται εις όλους τούς εμ-
πλεκομένους , πολίτες και κρατικά όργανα , διά τήν παράβασιν ή μή εφαρμογήν του .
8] Η Εκτελεστική καί η Δικαστική εξουσία καί η Δημοσία Διοίκησις , εις περίπτωσιν ανυ-
παρξίας νόμου , κρατούν τήν υπόθεσιν , ήτις δέν παραγράφεται ούτε κρίνεται εκπρόθε-
σμος , μέχρι ψηφίσεως , μέ τήν διαδικασίαν κατεπείγοντος , τού σχετικού νόμου , όστις
τού λοιπού έχει καθολικήν ισχύν.( Παύουν επιτέλους , διά μέσου της Νομολογίας !!!...,
νά νομοθετούν τά κάθε είδους Δικαστήρια ..., ή ατομικώς οι Δικασταί ... , ή όποιος άλλος
βούλεται ή καί δύναται εκ τής θέσεως… ή τού αξιώματος πού κατέχει ... , μέ συνέπεια
νά υπάρχουν καί νά εφαρμόζονται << νόμοι ….>> , μή ψηφισθέντες υπό τής Β.τ.Ε. .......).
9] Τό σύνολον τών άπαξ εκλεγομένων τριακοσίων -300- βουλευτών ασχολείται αποκλει-
στικώς καί μόνον , μέ νομοθετικόν έργον , μέ έλεγχον τού έργου τής Κυβερνήσεως , τής
Δικαιοσύνης , τής Διοικήσεως καί τού ευρυτέρου δημοσίου τομέως καί τής τυχόν ερμηνείας
τών νόμων. Απαγορεύεται ρητώς βουλευτής νά έχη καί οποιανδήποτε άλλην ιδιότητα (π.χ.
υπουργός), ή νά ασκή επάγγελμα κατά τήν διάρκεια τής θητείας του. Οι βουλευταί αμείβονται
μέ τό δεκαπλάσιον τών συνολικών αποδοχών ανωτάτου δικαστού μόνον δι`όσον διάστημα
διαρκεί η μία καί μοναδική θητεία των (ώστε νά ζούν άνευ οικονομικών - βιοποριστικών
δυσκολιών ...και να είναι κατά το δυνατόν ανώνητοι…) , αλλά δέν συνταξιοδοτούνται ως
βουλευταί. Το Προεδρείον τής Β.τ.Ε. εκλέγεται άπαξ υπό τών βουλευτών, εκ μή βουλευτών
καί δέν συμμετέχει εις τό έργον τών βουλευτών (=> άπαντες οι τριακόσιοι -300- βουλευταί
ασχολούνται αποκλειστικώς καί μόνον μέ τό συγκεκριμένον έργον των καί μέ απολύτως
ουδέν έτερον....=>Μόνον μέ τό λειτούργημά των , θεωρούμενον ως θητεία πρός τήν
Πατρίδα , προς το Έθνος , προς τον Λαόν , προς την κοινωνίαν ..... ).10] Ουδείς εκλεγόμενος εις δημόσιον αιρετόν αξίωμα ( εννοείται άπαξ διά παντός , διότι :
δημοκρατία εστί τό μη δίς τόν αυτόν άρχειν μηδεμίαν αρχήν ) συνταξιοδοτείται δι` αυτό.
Οι αιρετοί άρχοντες πρίν αναλάβουν τήν οποιανδήποτε αρχήν καί μετά απ` αυτήν, αποζούναπό τό επάγγελμά των καί συνταξιοδοτούνται απ` αυτό καί μόνον , καί όχι από τήν άσκησιν
τής πολιτικής (=> δέν υπάρχουν < επαγγελματίαι > πολιτικοί . Τό πολύ-πολύ, μετά τήν λήξιν
τής μίας καί μοναδικής θητείας , άς υπάρχει διά πρακτικούς λόγους, ολιγόμηνον στάδιον κατά
τό οποίον νά χορηγείται κάποιο <επίδομα προσαρμογής> εις τόν βίον τού απλού πολίτου, διά
τήν επανάληψιν τού πρό της εκλογής αρχικού επαγγέλματος ή τήν έναρξιν νέου .....).
11] Ο πρωθυπουργός καί οι υπουργοί , δι` έκαστον συγκεκριμένον υπουργείον , εκλέγονται
απ` ευθείας από τό εκλογικόν σώμα ( δέν <<διορίζονται>> αδαείς , ανίκανοι , ανεπαρκείς ,
ακατάλληλοι, αδιάφοροι, κτλ, ως υπουργοί υπό τού πρωθυπουργού = κομματάρχου = από-
λύτου μονάρχου , ασχέτως προσόντων καί ενίοτε εις άσχετον υπουργείον μέ τήν λογικήν :
< δώσε ένα υπουργείο καί σέ εμένα αφεντικό.....>, ή <νά προικίσω τήν ανεπάγγελτη …κόρη μου…ή νά βολέψω τό συγγενή μου η το φιλαράκι μου ή την ερωμένη μου ή νά εξοφλήσω τό οφειλόμενο …. χρέος μου .…. προσφέροντας ένα υπουργείο ….> Μήπως δικό μου ήτανε ; ).
12] Μόνον υπουργοί ή πρωθυπουργοί επιτρέπεται << δίς άρχειν >>, εφόσον πρόκειται νά επι-
τελέσουν συγκεκριμένον εθνικόν έργον .( Μία οκταετία υπερεπαρκεί διά τήν υλοποίησιν
και επιτέλεσιν οποιουδήποτε έργου, εφόσον αυτό είναι σωστά μελετημένο καί προγραμμα-
τισμένο καί υπάρχει εξ αρχής η βούλησις διά τήν πραγματοποίησίν του ). Ούτε καί οι πρω-
θυπουργοί ή καί οί υπουργοί συνταξιοδοτούνται διά τήν <θητείαν > των προς την Πατρίδα .=>{ Εκ τών ανωτέρω προκύπτει ότι μέ τήν < πολιτικήν > θά ασχολούνται μόνον όσοι φιλο-
δοξούν νά πράξουν έργα διά τό καλόν τού εθνικού καί τού κοινωνικού συνόλου, καί τής
Πατρίδος γενικώς , καί νά αφήσουν όνομα <τοίς επιγιγνομένοις> ... , καί όχι όσοι θέλουν
νά σταδιοδρομήσουν επαγγελματικώς εις τά κόμματα ..., ή νά < κονομήσουν >, ή να < που- λήσουν μούρη = να επιδειχθούν >,όπερ του λοιπού καθίσταται δύσκολον έως αδύνατον ...}.
13] Η νομοθεσία ήτις εφαρμόζεται υφ` εκάστης Δημοσίας Αρχής(=Δ.Αρ.), υπό τού Ευρυτέρου
Δημοσίου Τομέως (=Ε.Δ.Τ.) , καί υπό οποιουδήποτε αναγνωρισμένου Φορέως ή Προσώπου ,
αναγράφεται υποχρεωτικώς εις τό Τεύχος Εφαρμοζομένης Νομοθεσίας (= Τ.Ε.Ν. ), τό οποί-
ον είναι διαθέσιμον από τάς Δ.Αρ. ανά πάσαν στιγμήν εις τους πολίτας , εάν αυτό ζητηθή .
Πέραν τών εις τό Τ.Ε.Ν. αναγραφομένων , ουδέν άλλον εφαρμόζεται καί ουδέν άλλον ζητεί-
ται υπό τών αρχών από τούς πολίτας.(αποφυγή υπάρξεως άλλου νόμου <στο δεξί συρτάρι ...>
καί άλλου νόμου <στό αριστερό ...> όπερ οδηγεί εις εμπλοκές , εκβιασμούς και < λάδωμα >...).14] Άπασαι αι υποθέσεις καί τά αιτήματα τών πολιτών , προωθούνται υπό τών Δ.Αρ. αποκλει-
στικώς καί μόνον κατ` απόλυτον σειράν αριθμού πρωτοκόλου καί εξετάζονται καί διεκπε-
ραιώνονται κατ`απόλυτον ισονομίαν , βάσει του Τ.Ε.Ν. Παράβασις τής σειράς ή τής ισονο-
μίας συνεπάγεται αυτομάτως τήν απόλυσιν τών εμπλεκομένων υπαλλήλων καί την εσαεί
στέρησιν δυνατότητος προσλήψεως εις οιανδήποτε άλλην θέσιν τού Ε.Δ.Τ.(=>αναγκαστικώς ,
βάσει τού κινδύνου απολύσεως , παύουν η κωλυσιεργία , οι εκβιασμοί καί τό λάδωμα ... ). 15] Πάς πολίτης δύναται νά απευθύνεται εις τάς Δ.Αρ., αιτών νά ελεγχθή η πιστή καί ακριβής
τήρησις τής σειράς καί τής ισονομίας . Εις περίπτωσιν καθ` ήν ο πολίτης δικαιωθή , οι υπεύ-
θυνοι απολύονται πάραυθα. Εις περίπτωσιν καθ` ήν ο πολίτης ευρεθή εν αδίκω, καταβάλλει
πρόστιμον διπλάσιον τών μηνιαίων αποδοχών των κατηγορηθέντων υπαλλήλων. ΄Ετσι θα απο-
φεύγονται οι αβάσιμες και λόγω σκοπιμότητος …καταγγελίες πολιτών κατά υπαλλήλων ….
( δημοκρατία εστί τό άρχειν πάντας μεν εκάστου , έκαστον δ` εν μέρει πάντων ).
(= Άπαντες ελέγχουν καί ελέγχονται , ουδείς ανεξέλεγκτος , όποιος κι` άν είναι , κι` όσο
< υψηλά > κι` άν ευρίσκεται . Όστις αποδεδειγμένως πταίει , τιμωρείται .......).
16] Παύει η μέ οποιονδήποτε τρόπον χρηματοδότησις κομμάτων και τών οποιασδήποτε μορφής
παραφυάδων των ( αποφυγή υπάρξεως επαγγελματικών μισθοδοτουμένων κομματικών στε-
λεχών καί < παρατρεχάμενων >, οίτινες εξυπηρετούν μόνον τά κόμματα καί τους <πολιτικάν- τηδες = κοτζαμπάσηδες = ολιγαρχία >, συνήθως επί βλάβη του εθνικού συνόλου καί τής
κοινωνίας => εκάς τά κομματόσκυλα ...διότι δαγκώνουν , παρασιτούν και κοπρίζουν …...).
17] Ουδείς φορεύς, σύλλογος, ίδρυμα , σωματείον, όμιλος, φυσικόν ή νομικόν πρόσωπον, κτλ.,
μή παράγων δημιουργικόν έργον χρηματοδοτείται μέ οποιονδήποτε τρόπον υπό τής Πολι-
τείας.(αποφυγή χρηματοδοτήσεως ανεπάγγελτων ή αργοσχόλων ή κοινωνικών παρασίτων ή
< κουλτουριάρηδων > ή άλλων < ημετέρων...> μέ χρήματα των φορολογουμένων...).
18] Οποιοσδήποτε φορεύς χρηματοδοτείται μέ οσονδήποτε ποσόν καί μέ οιονδήποτε τρόπον
από τήν Πολιτείαν ή καί τους φορολογουμένους , υποχρεούται νά αποδίδη ακριβή καί τεκμη-
ριωμένον λογαριασμόν όλων τών εσόδων του καί τών δαπανών του , άτινα ελέγχονται κατά
πόσον ήταν απαραίτητα. ( βλ.17 . Όχι νά τά τρώνε οι βολεμένοι και φυγόπονοι <ημέτεροι>
της ολιγαρχίας καί λογαριασμό νά μήν δίδουν , θεωρώντες < κορόϊδα > τούς εργαζομένους ...).
19] Διά νά δύναται οποιοσδήποτε φορεύς, ένωσις, συνεταιρισμός, σωματείον, εταιρεία , κτλ.,
νά συνεχίση τήν ύπαρξίν του πέραν τού έτους συστάσεώς του , πρέπει αποδεδειγμένως νά
παράγη κατ` έτος έργον, δι` ό συνεστήθη , άλλως θεωρείται αυτομάτως διαλυθείς .(αποφυγή
φορέων <μαϊμού>, σωματείων <σφραγίδα>, συνεταιρισμών <απάτη>, κατ` όνομα <ιδρυμά- των>, κτλ , ..., πού μοναδικόν σκοπόν έχουν τήν εξαπάτησιν των πολιτών - μελών των και την
< αρπαχτή > ή/και την κοινωνική προβολή από τούς συνήθως ανεπαγγέλτους διοικούντας ...).
20] Η Δημοσία Διοίκησις εις όλας τάς εκφάνσεις της , αι πάσης φύσεως Αρχαί καί οι φορείς
των , οι παντός είδους θεσμοί , οι πολιτικοί καί τά κόμματα ,τά εν γένει δημόσια φυσικά καί
νομικά πρόσωπα και τα παραρτήματά των, κτλ, μέ όποιαν μορφήν παρουσιάζονται, υπάρχουν
καί υφίστανται μόνον διά νά υπηρετούν τό Έθνος , τόν Λαόν , τήν κοινωνίαν , τήν Πατρίδα ,
καί τήν Ελληνικήν Πολιτείαν καί όχι αντιστρόφως ( όπως συνήθως ... γίνεται έως τώρα ... ).
21]α΄) Οποιασδήποτε μορφής δημοσία δαπάνη , πραγματοποιείται αποκλειστικώς και μόνον
διά τό αποδεδειγμένον συμφέρον , μακροπρόθεσμον ή βραχυπρόθεσμον, τής Πατρίδος , τού
λαού , καί τού εθνικού καί κοινωνικού συνόλου , καί δι` απολύτως ουδέναν άλλον λόγον.
β΄) Πάσα δημοσία δαπάνη ελέγχεται υπό τού Ελεγκτικού Συνεδρίου πρίν τήν πραγματοποί-
ησίν της , διά τήν ακρίβειάν καί σαφήνειάν της , καί μετά , διά τήν τήρησίν της ή διά τήν
απολύτως δικαιολογημένην καί διά διασταυρουμένων καί τεκμηριωμένων αποδεικτικών
στοιχείων υπέρβασίν της .( όχι ξεκινάμε … ένα < δημόσιο έργο ….> κι` όσο πάει ... ).
22] Πρός αποφυγήν όλων τών έως τώρα γνωστών <σκοτεινών> καταστάσεων καί συνηθειών ,
( λαδώματα , μίζες , αρπαχτές , ρουσφέτια , < αερητζήδες > , δημόσια έργα καί κρατικαί
προμήθειαι, < εξυπηρετούντα ...> μόνον τούς αναθέτοντες καί τους εργολήπτας ή τούς
προμηθευτάς …, κτλ…., και όχι τό Έθνος καί τήν κοινωνίαν ), ουδεμία από τίς παρακάτω
πράξεις θά πραγματοποιείται , εάν προηγουμένως δέν έχει δημοσιευθή η σχετική αναγγελία
ή προκήρυξις τής πράξεως εις τό αντίστοιχον Φύλλον Εφημερίδος …( Φ.Ε. ..), εξήντα -60-
καί τριάντα -30- καί δεκαπέντε -15- ημέρες , ήτοι συνολικώς τρείς -3- φορές , πρό τής ημε-
ρομηνίας πραγματοποιήσεως τής συγκεκριμένης πράξεως , ούτως ώστε νά λαμβάνουν γνώ-
σιν όλοι οι ενδιαφερόμενοι πολίτες ή φορείς καί όχι μόνον οι ειδοποιημένοι <ημέτεροι> :α΄) Ανάθεσις μελέτης ή δημοπρασία κατασκευής έργου τού Ευρυτέρου Δημοσίου Τομέως
(=ΕΔΤ) εις Φύλλον Εφημερίδος Μελετών καί Έργων = ΦΕΜΕ.(=>αποφυγή <αερητζήδων >
καί όχι < μοιρασιά …> τού έργου μέ τούς < φίλους μας …> ή μέ τούς < μιλημένους…>...).
β΄) Πρόσληψις απασχολουμένων-εργαζομένων , μέ οιανδήποτε σχέσιν εργασίας , εις τόν
ΕΔΤ , εις Φ.Ε. Προσλήψεων Απασχολουμένων = ΦΕΠΑ.( νά τό πληροφορούνται όλοι και
όχι μόνον τά ειδοποιημένα <δικά μας παιδιά …> ή οι <κολλητοί …> και οι φίλοι μας ….).
γ΄) Προμήθεια οποιουδήποτε υλικού του ΕΔΤ εις Φ.Ε.Προμηθείας Υλικού = ΦΕΠΥ.
( νά ενημερώνονται όλοι οι προμηθευτές καί όχι μόνον οι < μιλημένοι ……> ).
δ΄) Αγορά ή πωλησις καί μίσθωσις ή εκμίσθωσις οποιουδήποτε περιουσιακού στοιχείου τού
ΕΔΤ , εις Φύλλον Εφημερίδος Διαθεσίμων Ακινήτων = ΦΕΔΑ. ( ή όπως αλλιώς ).
ε΄) Κατάσχεσις-πληστηριασμός οποιουδήποτε περιουσιακού στοιχείου εις Φ.Ε.Αναγκαστικών
Κατασχέσεων = ΦΕΑΚ { εκάς οι < κόρακες > , διότι πολλοί πληστηριασμοί γίνονται σκο-
πίμως < στημένοι = μαϊμού >, μόνον καί μόνον γιά νά τά αρπάξουν καί γιά νά τά μοιρα-
στούν οι επισπεύδοντες , Τράπεζες , τοκογλύφοι , ΙΚΑτζήδες , εφοριακοί , αερητζήδες ,
κτλ , καί τά ειδοποιημένα <κοράκια> των.../ έτσι πολλές κατασχέσεις δέν θά γίνονται }.
στ΄) ................................... ( Προσθέστε ότι επί πλέον νομίζετε και κρίνετε σκόπιμον ).
23] Διά νά δύναται ο οποιοσδήποτε νά λάβη οποιανδήποτε θέσιν εργασίας , από τήν οποίαν
μέ οιονδήποτε τρόπον λαμβάνει χρήματα προερχόμενα από τους φορολογουμένους, πρέπει
νά έχη συμπληρώσει τουλάχιστον τό τριακοστόν (30ον) έτος τής ηλικίας του ( καί όχι από
18 ετών … στό δημόσιο άμα έχω < δόντι …> κι άσε τούς άλλους νά τρέχουν...) , καί νά έχη
αποδεδειγμένως εργασθή εις τόν ιδιωτικόν τομέα ή ως ελεύθερος ή αυτοαπασχολούμενος
επαγγελματίας επί πέντε -5- τουλάχιστον έτη ( δηλαδή νά γνωρίζη τί σημαίνει < δουλειά >
καί νά έχη και κάποια αντίστοιχη σχετική εμπειρία επί ενός αντικειμένου εργασίας καί όχι
μόνον πτυχίον ..., κυρίως άν τυχόν λάβει θέσιν όπου χρειάζεται νά ελέγχη εμπείρους ...).
24] Ουδείς τοποθετείται εις τόν Ε.Δ.Τ. μέ οιανδήποτε εργασιακήν σχέσιν, εις θέσιν άσχετην
μέ τό γνωστικόν του αντικείμενον ή τήν εμπειρίαν του (αποφυγή διορισμού τών < δικών μας παιδιών κι` όπου νά `ναι ...>, έστω και εις αργομισθίαν, όπως γίνεται έως σήμερα ...,
μέ τά γνωστά τοίς πάσι αποτελέσματα τού αχρήστου καί πλεονάζοντος προσωπικού... ).
25] Ουδείς υπάλληλος τού Ε.Δ.Τ. παραμένει εις τήν αυτήν θέσιν πέραν τών τριών -3- ετών
καί εις τόν αυτόν τόπον πέραν τών έξι -6- ετών( αποφυγή δημιουργίας γνωριμιών , πελατει-
ακών σχέσεων , κλικών, < συμμοριών > , < κυκλωμάτων > , < στεγανών > , κτλ., πού τόσο
καταδυναστεύουν τούς πολίτες ...). Εξαιρούνται μόνον στρατιωτικοί καί διπλωμάται υπη-
ρετούντες εις τό Εξωτερικόν ( εκεί απαιτούνται <γνωριμίαι > επ` οφελεία τού Έθνους ...).
26] Ουδείς υπηρετεί εις κεντρικήν υπηρεσίαν καί μόνον άπαξ εις τήν όλην σταδιοδρομίαν
του , τό πολύ διά τρία -3- έτη , εάν προηγουμένως δέν έχει υπηρετήσει εις αποκεντρωμέ-
νας καί μαχίμους υπηρεσίας , επί τουλάχιστον είκοσι -20- έτη (αποφυγή δημιουργίας καί
υπάρξεως ασχέτων, ανεμπείρων, αχρήστων, < ακάπνων > καί συνήθως βραδυνόων < μαν- δαρίνων καί καρεκλοκενταύρων > εις κέντρα λήψεως αποφάσεων , οίτινες δέν έχουν τήν
πρέπουσα επαφήν μέ τήν πραγματικότητα καί συνήθως πράττουν ανεπαρκώς , παραλόγως ή
και βλακωδώς , αυξάνοντες τήν γραφειοκρατίαν καί βλάπτοντες τό έθνος , τόν λαόν καί τήν
κοινωνίαν, εμποδίζοντας τήν ορθήν και ταχείαν λειτουργίαν τών υφισταμένων υπηρεσιών ...).
27] Άπαντες οι Έλληνες πολίται καί οι αλλοδαποί , οι εργαζόμενοι ή διαμένοντες εν Ελλάδι,
υποβάλλουν υποχρεωτικώς κατ` έτος δήλωσιν εισοδήματος από τήν οποίαν προκύπτουν :
α΄) Πώς , πόθεν και κατά πόσον εξασφαλίζουν τά προς τό συνολικώς ζήν , καί
β΄) Εάν τά δηλωθέντα εισοδήματά των , δικαιολογούν το συνολικώς ζήν των .
(ερευνητέον τι , πόθεν καί πόσον θά δηλώνουν τά < κοράκια >, οι τής <αρπαχτής>, οι κατ`
επάγγελμα <άνεργοι>, οι <επιδοτούμενοι>, οι κάθε είδους και μεγέθους < καλλιτέχναι.... και καλλιτέχνιδες …>, οι άνθρωποι του θεάματος και της <νύκτας>, οι <δημοσιογράφοι....>,
οι <παρουσιασταί ...> τής τηλεοράσεως , οι πολιτικοί , οι πολιτευόμενοι και οι <πολιτικάν- τηδες>, οι <αθληταί >, οι <συνδικαλισταί …>, οι κάθε είδους κρατικοδίαιτοι ..., οι μισθωτοί
καί οι συνταξιούχοι ..., τα μέλη διαφόρων συλλόγων , σωματείων και < μη κερδοσκοπικών ιδρυμάτων …. >, οι αδιόριστοι καθηγηταί , οι πανεπιστημιακοί , οι < πανεπιστήμονες… >,
οι < οικοκυρές , χήρες , διαζευγμένες …..> , ….. , κτλ, …. , όλοι αυτοί πού εντόνως προκα-
λούν μέ τόν επιδεικτικόν τρόπον τού βίου των και αποτελούν κάκιστον παράδειγμα προς
μίμησιν, ειδικώς διά τους <ανεγκέφαλους πιθηκίζοντες ….> και κυρίως διά τους νέους ….).
28] Η περιουσία φορολογείται άπαξ , κατά τήν απόκτησίν της, ή κατά τήν δήλωσίν της , εάν
ήτο αδήλωτος . Δέν φορολογείται επ`ουδενί η διατήρησις τής αποκτηθείσης ή δηλωθείσης
περιουσίας. Βεβαίως φορολογείται το εκ της περιουσίας πραγματικόν αποκτηθέν εισόδημα .
(Είναι παράλογον καί αντιδεοντολογικόν νά <τιμωρούνται> οι Έλληνες διά τής φορολογίας
επειδή απέκτησαν καί διατηρούν περιουσίαν εις τήν Πατρίδα των, πού διά του τρόπου αυτού
παραμένει εις χείρας Ελληνικάς…,αντί νά τήν πωλήσουν εις ξένους <επενδυτάς …>,ή επειδή
δέν σπαταλούν ασκόπως ή δέν φυγαδεύουν ή δέν <επενδύουν ...> τά χρήματά των αλλού...
=> Σκεφθείτε < ποίους ….> συμφέρει κάτι τέτοιο ... καί κυρίως διατί τούς συμφέρει ...).
29]α΄) Καταργείται η παντός είδους χρησικτησία = καταπάτησις δημοσίας ή ιδιωτικής γής.
β΄) Αδήλωτος περιουσία δέν μεταβιβάζεται ούτε κληρονομείται , επ` ουδενί .
γ΄) Τά παντός είδους μή δημόσια δάση ή δασικές εκτάσεις απαλλοτριώνονται από τό
Κράτος άμεσα , καθίστανται Δημόσια καί παραμένουν εσαεί καί αμετακλήτως.
δ΄) Καθορίζονται σαφώς , οριστικώς καί αμετακλήτως καθ` όλην τήν Επικράτειαν :
Ζώναι καί γραμμαί αιγιαλού καί παραλίας , ποταμών, χειμάρρων, λιμνών, ελών καί πά-
σης φύσεως υδροτόπων ή βιοτόπων, αρχαιολογικοί ή ιστορικοί χώροι και περιοχές αρχαι-
ολογικής ή ιστορικής αξίας και προστασίας , δάση καί δασικαί καί (άμεσα) αναδασωτέαι
ή προς δάσωσιν εκτάσεις , Δημόσια κτήματα , περιοχαί φυσικού κάλλους ή <οικολογικής>
αξίας , γεωργικές - καλλιεργούμενες εκτάσεις , βοσκότοποι, σχέδια πόλεων και οικισμών
καί μελλοντικών επεκτάσεών των, παντός είδους χρήσεις γής όλων τών περιοχών καί
παντός είδους προστατευόμενες περιοχές της Ελληνικής Επικρατείας , κτλ , κτλ .
ε΄) Όλα τά ανωτέρω ( καί ότι άλλο χρειάζεται ....) καταγράφονται λεπτομερώς καί μέ
πληρεστάτην καί αδιαμφισβήτητον ακρίβειαν εις τό Ελληνικόν Κτηματολόγιον, ώστε
νά αποσαφηνισθούν επιτέλους τά πράγματα καί νά γνωρίζουν πλέον σαφώς οι πολίται τήν
απανταχού ισχύουσα - υφιστάμενη κατάστασιν.( Έτσι , κάποια στιγμή, θά αποδεσμευθούν
και θα απελευθερωθούν οι Έλληνες από τήν φθοροποιό καί αντιπαραγωγική διαδικασία τής
εξευρέσεως τού τί υφίσταται , τού τί ισχύει καί τού τί εφαρμόζεται εις έκαστον τόπον της
Πατρίδος των, ώστε νά απασχολούνται πλέον μέ δημιουργικά και παραγωγικά θέματα .......).
30] Σκοπός τής δημοσίας δωρεάν παιδείας, γενικής, τεχνικής, επαγγελματικής, καλλιτεχνικής,
ή όποιου άλλου είδους ή μορφής , η οποία είναι υποχρεωτική μεχρις ηλικίας δέκα οκτώ
-18- ετών, δέν είναι η εισαγωγή εις τά πανεπιστήμια (όπως συμβαίνει επί τού παρόντος ),
πρός λήψιν ενός πτυχίου μή εξασφαλίζοντος πάντοτε επαγγελματικήν αποκατάστασιν ,
δηλαδή εν ολίγοις και αχρήστου καί χρονοβόρου , καίτοι δαπανηρού , αλλά είναι :
α΄) Η διδαχή τής αγάπης πρός τήν Πατρίδα καί τά ιερά καί όσιά της , τού σεβασμού πρός
τούς γονείς καί τούς ηλικιωμένους , τής πειθαρχείας πρός τούς νόμους , ..... , κτλ .....
β΄) Η παροχή γενικευμένων εγκυκλοπαιδικών καί εξειδικευμένων πρακτικών γνώσεων εις
τους μαθητάς , ώστε νά εξέλθουν από τό βαθύ σκότος τής διαρκούς αμαθείας καί τής αγνοίας , εις το οποίον σκοπίμως , επιμελώς καί συνεχώς κρατούνται εισέτι .............
γ΄) Η απόκτησις καί η εξάσκησις τής κριτικής καί δημιουργικής σκέψεως , ώστε οι μέλλον-
τες πολίται νά αντιλαμβάνονται καί αξιολογούν , τό τί υφίσταται γύρο τους καί τό διατί
συμβαίνει ..., καθώς καί τό νά κατανοούν τό τί επέρχεται καί τό πώς αντιμετωπίζεται ....
δ΄) Η δημιουργία υπευθύνων , αξίων καί ενημερωμένων πολιτών , γνωριζόντων τά δικαιώ-
ματα καί τάς υποχρεώσεις των , καθώς καί η σωστή προετοιμασία των νά αναλάβουν τάς
ευθύνας τής ζωής, τής οικογενείας, τού επαγγέλματος καί τής συμμετοχής των εις τά κοινά
επ` ωφελεία αυτών τών ιδίων, τών οικογενιών των , τής Πατρίδος , τού έθνους , τού λαού
τής κοινωνίας καί τής Πολιτείας γενικώς , ούτως ώστε όλα τ` ανωτέρω νά καταστούν καλ-
λίτερα , ωραιότερα , δικαιότερα , ανώτερα καί ισχυρότερα από τά σημερινά ...............
( βελτίονες έσεσθαι // άμες δε γ` εσόμεθα πολλώ κάρονες )
ε΄) Η μόρφωσις χαρακτήρος , ψυχής , πνεύματος , σθένους , ήθους , σώματος , κράσεως ,
βουλήσεως , αρετής , κοσμοθεωρίας καί αντιλήψεως , κτλ , καί η απόκτησις συνηθειών
καί τρόπου σκέψεως καί δράσεως , ανταξίων ή καί ανωτέρων καί καλλιτέρων τών πατρο-
γονικών , καί η αποφυγή κάθε είδους ξένου <εισαγομένου> μιμητισμού( καταναλωτισμός,
μαγκιά , αλητεία , πορνεία , ομοφυλοφιλία , αλκοολισμός , επιδειξιομανία , γκλαμουριά ,
ναρκωτικά , τεμπελιά , αδιαφορία , τζόγος και εύκολη απόκτησις χρήματος …, κτλ,…).
στ΄) ................................... ( Προσθέστε ότι κρίνετε σκόπιμον ).
==>>Εννοείται ότι απαραιτητος προυπόθεσις πρός επίτευξιν τού προαναφερθέντος σκοπού
είναι η διαρκής καί επιμελημένη , εις όλας τάς βαθμίδας τής εκπαιδεύσεως , διδασκαλία ,
μελέτη , έρευνα , ανάλυσις , διάδοσις , εκμάθησις καί ανάδειξις τών πατρώων : γλώσσης
καί ετυμολογίας , πολιτισμού , ιστορίας καί μυθολογίας , παραδόσεων , επιτευγμάτων
καί σφαλμάτων , φιλοσοφίας , μουσικής , κοσμοθεάσεως , λογοτεχνίας καί γενικώς τής
καθ` όλα εθνικής κληρονομίας , τά οποία έως τώρα συστηματικώς , μεθοδικώς καί κατ`
εξακολούθησιν βάλλονται , αποκρύπτονται , παραποιούνται , διαστρέφονται , καταγγέλον-
ται , ... , από < ωρισμένους καί συγκεκριμένους ... >, διεθνιστούληδες , δημοσιογράφους ,
κουλτουριάρηδες , < δημοκράτες >, ακόμη καί < πανεπιστημιακούς ...!!!> , ως εθνικιστικά ,
προγονολατρικά , ξενοφοβικά , ρατσιστικά , φασιστικά , αντισημιτικά , ... , κτλ , ...
Ειδικώς διά τήν γλώσσαν καί ετυμολογίαν απαιτείται η συνεχής , ορθή , συνειδητή καί
επιμελημένη διδασκαλία , εκμάθησις , εμπέδωσις καί μελέτη τής Αρχαίας Ελληνικής καί
τών διαλέκτων της από τήν Γ΄(τρίτην) δημοτικού , ώστε μέ τήν πάροδον τού χρόνου οι
Έλληνες επί τέλους νά καταστούν ικανοί νά διαβάζουν, κατανοούν, μελετούν, καί κυρίως
νά αντλούν διδάγματα καί συμπεράσματα, πρός άμεσον εφαρμογήν εν τή πράξει , επ` ωφε-
λεία τής Πατρίδος , τού Έθνους , τού Λαού καί τής Πολιτείας εν γένει, από τόν μοναδικόν
θησαυρόν τής Αρχαίας Ελληνικής Γραμματείας. Επίσης μέσω τής Αρχαίας Ελληνικής γλώσ-
σης καί κυρίως της ετυμολογίας , καθίσταται ευκολωτάτη, ταχυτάτη καί ολιγώτερον δαπα-
νηρά η εκμάθησις καί η κατανόησις τών ξένων γλωσσών .( Είναι αν μή τί άλλο ειρωνεία νά
διδάσκονται , νά καρπούνται καί νά επωφελούνται οι ξένοι από τήν πατρώα μας κληρονο-
μίαν καί γραμματείαν καί μάλιστα πολλάς φοράς εις βάρος μας ή ακόμη καί εναντίον μας ,
καί εμείς νά τήν αγνοούμε < επιδεικτικώς >, φοβούμενοι μήπως κατηγορηθούμε ως προ-
γονολάτραι ή εθνικισταί , εξ αιτίας τής βλακείας , τής αγνοίας ή τής σκοπιμότητος ...,τών
πολλάκις εγκαθέκτων .... κρατούντων..., < κουλτουριαρέων ..... >, < καθηγητάδων ... >,
<δημοσιογράφων ...>,<τηλεπαρουσιαστών ...>,<παραθυράκηδων ...>,<διεθνιστούληδων >,
<προοδευτικούληδων ...>, διαβολέων ,συκοφαντών , διαστροφέων της Ιστορικής πραγματι-
κότητος καί όλου αυτού του γνωστού αναίσχυντου και θρασυτάτου περιφερομένου εσμού
των διαφόρων < πολυπολιτισμικών και ξενοφιλικών παραγόντων > , κτλ.... ).
Πρέπει επί τέλους νά υπάρξη τό Υπουργείον ΕΘΝΙΚΗΣ Παιδείας , πού νά αφορά , νά
απευθύνεται καί νά ενδιαφέρεται διά τούς Έλληνες καί διά τήν όντως εθνικήν παιδείαν καί
μόρφωσίν των καί νά παύση νά είναι υπουργείον εθνικής α-παιδείας ή παραπαιδείας καί
εθνικής αποβλακώσεως ... Μήν λησμονείτε ότι η παιδεία καί η μόρφωσις τών νέων είναι η
βασικοτέρα καί η σπουδαιοτέρα <επένδυσις > διά τό μέλλον τού Έθνους καί τής Πατρίδος.
Καλόν , ορθόν καί εθνικόν είναι νά εκανακαθιερωθή ως επίσημος γλώσσα τού Κράτους
η Καθαρεύουσα , μέ τελικόν σκοπόν καί στόχον τήν εν καιρώ ... καθιέρωσιν τής Αρχαίας
Ελληνικής γλώσσης ως επισήμου γλώσσης της Ελληνικής Πολιτείας , μέ όλα τά συνεπαγό-
μενα εξ αυτής πλεονεκτήματα καί ωφελήματα διά τόν Ελληνισμόν , αλλά καί διά τήν οικου-
μενικήν ανθρωπότητα εν γένει, ιδίως αν επιδιωχθή καί η διεθνοποίησις τής Αρχαίας Ελληνι-
κής γλώσσης....( βλ. ως παράδειγμα τήν καθιέρωσιν τής εβραϊκής γλώσσης στό Ισραήλ ...)
31] Η Πολιτεία υποχρεούται νά μειώση τήν υπογενητικότητα , ήτις μάς εξαφανίζει εθνολογικώς καί φυλετικώς ... ( υπολογίζεται στατιστικώς ότι μετά από δύο -2- αιώνες , σχεδόν δέν θά υπάρχουν Έλληνες εις αυτήν τήν χώραν μέ τήν εως τώρα μορφήν καί παράδοσιν , αλλά πιθανώς μόνον <κάποιοι ελληνόφωνοι …πολυπολιτισμικοί >...) , λαμβάνοντας κατε-
πειγόντως άμεσα , δραστικά καί αποτελεσματικά μέτρα , όπως :
α΄) Ενίσχυσις-επιδότησις των νέων πρός δημιουργίαν οικογενείας μέ άτοκα ή χαμηλότοκα
δάνεια δι`απόκτησιν μοναδικής ή κυρίας οικογενειακής κατοικίας καί οικοσκευής , ειδι-
κώς όταν εγκαθίστανται εις παραμεθορίους ή αγροτικάς ή νησιωτικάς ή ορεινάς περιοχάς
μέ σκοπόν αγροτικήν ή επαγγελματικήν ή οικοτεχνικήν δραστηριότητα, η οποία κατά τήν
έναρξίν της θά επιδοτείται καί αυτή, μέ μοναδικόν περιορισμόν τήν παραμονήν επί τόπου
τουλάχιστον μέχρι ενηλικιώσεως τών τέκνων των.(Πολλοί νέοι αναβάλλουν καί δυστυχώς
πολλάς φοράς τελικώς ματαιώνουν τήν δημιουργίαν οικογενείας καί τήν τεκνοποίησιν
διότι δέν έχουν τήν οικονομικήν δυνατότητα νά τό πράξουν ..., δι` αυτούς οφείλει νά με-
ριμνά η πολιτεία , αλλά καί διά τήν επαγγελματικήν των αποκατάστασιν καί διά τήν εγκα-
τάστασίν των εις τήν επαρχίαν , ειδικώς εις εγκαταλελειμμένας ή ακριτικάς περιοχάς ......).
β΄) Καταβολή επιδομάτων εις τάς μητέρας : Ι) κυήσεως διά τούς τελευταίους τέσσερεις
-4- μήνας τής εγκυμοσύνης , ΙΙ) τοκετού εφ` άπαξ αμέσως μετά τόν τοκετόν καί ΙΙΙ) λο-
χείας διά διάστημα έξι-6-μηνών μετά τόν τοκετόν, δι` έκαστον γεννόμενον τέκνον, αυξα-
νόμενον αναλόγως τού αριθμού τών τέκνων( Πολλαί γυναίκες δέν τεκνοποιούν διότι αδυ-
νατούν νά εγκαταλείψουν προσωρινώς τήν εργασίαν των ή καί νά ανταπεξέλθουν εις τά
έξοδα του τοκετού, ενώ άλλαι γεννούν ολιγώτερα τέκνα τών επιθυμητών ή μόνον ένα ...).
γ΄) Δημιουργία καί λειτουργία αρτίως εξοπλισμένων βρεφονηπιακών σταθμών , παρεχόν-
των πλήρη , δωρεάν καί υπεύθυνην εξυπηρέτησιν, μέ όσον τό δυνατόν διευρυμένον ωρά-
ριον , δεχομένων βρέφη από ηλικίας έξι -6- μηνών , δηλαδή από λήξεως αδείας λοχείας ,
ώστε αι μητέρες νά δύνανται νά εργάζονται απερίσπασται από τό επί του παρόντος σύνη-
θες καί δυσεπίλυτον πρόβλημα : <τί θά κάνω τά παιδιά όταν δουλεύω ;...>.( Καί δι` αυτό
πολλές φορές δέν κάνουν παιδιά ή κάνουν ολιγώτερα , από όσα άλλως θά ηδύναντο ....).
δ΄) Προσφορά κάθε είδους συνδρομής καί αρωγής εις τάς αγάμους νέας, αλλά καί εις τάς
εγγάμους , ώστε νά μήν υποβάλλονται, διά τόν οποιονδήποτε λόγον , εις άμβλωσιν ( Κα-
τήντησε πλέον, επί πλέον τών τροχαίων..., κατάρα διά τό Έθνος , η ευκολία καί απερισκε-
ψία μέ τήν οποίαν γίνονται αμβλώσεις ..., ακόμα καί εις εγγάμους γυναίκας ..., διά λόγους
οικονομικής αδυναμίας ανατροφής τέκνων, ειδικώς εις εργατικάς - λαϊκάς οικογενείας ) .
Προσοχή : Πρέπει νά ληφθή μέριμνα ώστε νά περιορισθούν οι λόγοι καί οι αιτίες πού
οδηγούν εις άμβλωσιν, όχι νά απαγορευθούν οι αμβλώσεις , διότι τότε θά εκτελούνται
παρανόμως , μέ ακόμη χειρότερα αποτελέσματα διά τίς εγκύους και τήν κοινωνίαν...).
ε΄) Πραγματική ενίσχυσις , σημαντική επιδότησις , προτεραιότης εργασίας , δωρεάν περί-
θαλψις καί άλλες δίκαιες παροχές , εις πολυτέκνους(τρία-3-τέκνα καί πλέον) οικογενείας,
αυξανόμενες αναλόγως του αριθμού τών επιπλέον τέκνων .......
στ΄) .......................( Προσθέσατε ότι κρίνετε σκόπιμον ) .
32] Η Πολιτεία υποχρεούται νά εξαφανίση τήν ανεργίαν, ήτις μαστίζει τούς πολίτας καί ειδι-
κώς τούς νέους , όχι επιδοτώντας τούς ανέργους , δηλαδή δημιουργώντας <τεμπέληδες>,
ούτε διορίζοντας ψηφοφόρους εις τό Δημόσιον , μέ αποτέλεσμα τήν αύξησιν τού παρασι-
τισμού , τής γραφειοκρατίας καί τού <μανδαρινισμού>, μέ τάς γνωστας έως τώρα ολεθρί-
ας συνεπείας διά τό Έθνος καί τήν κοινωνίαν , ούτε επιμηκύνοντας τόν χρόνον σπουδών
αλλά διά τής δημιουργίας εποικοδομητικών καί παραγωγικών θέσεων εργασίας , αι οποίαι
θά προσφέρουν καί εις τόν εργαζόμενον καί εις τήν Πατρίδα καί τήν κοινωνίαν , όπως :
α΄) Επιστημονική έρευνα , μελέτη καί εφαρμογή της εις όλα τά στάδια τής εκπαιδεύσεως ,
τής Δημοσίας Διοικήσεως , τής οικονομίας , τής πολιτικής , τής Δικαιοσύνης ,τής παραγω-
γής καί γενικώς παντού όπου απαιτείται, καθώς καί ίδρυσις , επάνδρωσις , εξοπλισμός καί
λειτουργία επιστημονικών ερευνητικών κέντρων εις όλους τούς τομείς παραγωγικών , δημι-
ουργικών καί πολιτιστικών δραστηριοτήτων καί εις τήν έρευναν τού συνολικού πατρώου
πολιτισμού καί τών επιτευγμάτων του. Είναι επιτέλους καιρός όλα τά Ελληνικά Πανεπιστή-
μια νά παράγουν καί ελληνιστάς φιλολόγους καί αρχαιολόγους ( πράγμα τό οποίον πρός τό
παρόν πράττουν δυστυχώς μόνον ξένα πανεπιστήμια ) , καί τεχνικούς καί φυσικούς επιστή-
μονας πού νά ασχολούνται καί μέ τήν έρευναν καί τήν εφαρμογήν της , επ` ωφελεία τού
εθνικού συνόλου , αντί νά παράγουν απλώς εργολάβους - κατασκευαστάς ή εμπόρους υπη-
ρεσιών ή <καθηγητάς>(δημοσίους υπαλλήλους), απασχολουμένους όπως συμβαίνει έως τώ-
ρα , εις τήν κρατικήν α-παιδείαν ή καί εις τήν ιδιωτικήν παρα-παιδείαν = φροντιστήρια ...
β΄) Κίνητρα διά τήν οικοτεχνίαν καί τήν εν γένει αγροτικήν , οικογενειακήν καί παραδο-
σιακήν οικονομίαν καί παραγωγήν, τά προϊόντα τής οποίας νά διατίθενται αφορολόγητα εις
τήν αγοράν, πραγμα πού αποτελεί κίνητρον διά τούς νέους τών επαρχιών καί τούς αγρότας
νά παραμείνουν εις τούς τόπους των, ή νά επιστρέψουν εάν ήδη έχουν φύγει , αντί νά μετα-
βαίνουν εις τάς κεκορεσμένας πλέον πληθυσμιακώς πόλεις πρός αναζήτησιν ευκαιριακής ή
επισφαλούς εργασίας, ή διορισμού εις τό δημόσιον, μέ τάς γνωστάς έως τώρα συνεπείας(31α
γ΄) Δασοκάλυψις ή φύτευσις αναλόγως , μέ δασικά ή καρποφόρα ή καλλωπιστικά δένδρα ή
θάμνους ή καλαμιές ή σχοίνα ή πουρνάρια ή κουμαριές ή ... ή παντός είδους πόες ..., όλων
τών ορέων , τών αγόνων εδαφών , τών νήσων , νησίδων καί βραχονησίδων , τών συνήθως
πλημμυριζομένων περιοχών, τών οχθών λιμνών καί ελών, τών εκβολών καί τών δέλτα τών
ποταμών , τών ακτών καί τών παραλιών ( π.χ.: αλμυρίκια διά τήν σκίασιν τών λουομένων
παραθεριστών αντί ομπρελών ...), κ. ά.,τής πατρίδος μας , ώστε νά επιτευχθούν : βελτίωσις
τού φυσικού περιβάλλοντος καί τών κλιματολογικών συνθηκών , αποταμίευσις καί συγκρά-
τησις τών ομβρίων, ειδικώς εις τάς νήσους όπου υπάρχει λειψυδρία, αντί απωλείας εις τούς
φυσικούς αποδέκτας καί κατακλύσεως τών κατάντη, υλοτόμησις πρός εκμετάλλευσιν τής
ξυλείας καί παραγωγήν σχετικών προϊόντων , π.χ. χαρτοποιία , έπιπλα , οικοδομική ξυλεία ,
καυσόξυλα αντί πετρελαίου, αύξησις δασοβίας πανίδος καί θηραμάτων, ενίσχυσις τού εισο-
δήματος των παραδασοβίων πληθυσμών, μελισσοκομία, κατασκευή χειροτεχνημάτων εκ ξύ-
λου ή καλάμων , παραγωγή ζωοτροφών καί φυραμάτων , συλλογή βοτάνων διά φαρμακευ-
τικούς σκοπούς ή καί διά αφεψήματα ή καί αρώματα , πρός κατανάλωσιν καί εξαγωγήν, κτλ
δ΄) Κατασκευή πολλών μικρών αλλά απαραιτήτων έργων , διά τών οποίων βελτιώνονται αι
συνθήκαι τού βίου καί αυξάνεται τό εισόδημα τών αγροτών, χωρίς νά <κονομάνε> οι εργο-
λάβοι καί νά <μιζάρονται> οι αναθέτοντες τά έργα , π.χ.: μικρά χωμάτινα φράγματα πρός
συγκράτησιν καί αποταμίευσιν τών ομβρίων υδάτων δι` άρδευσιν, ύδρευσιν, τοπικήν ηλεκ-
τροπαραγωγήν, εμπλουτισμόν υπογείου υδροφόρου ορίζοντος , κτλ., αλιευτικά καταφύγια
μέ εγκαταστάσεις , ιχθυογενετικοί σταθμοί καί ιχθυοκαλλιέργειαι εις λίμνας, ποταμούς, κόλ-
πους, όρμους καί ορμίσκους, λιμενίσκοι σκαφών αναψυχής μέ τάς σχετικάς εξυπηρετήσεις
καί εγκαταστάσεις , μικρά τοπικά ναυπηγεία=ταρσανάδες=καρνάγια , κτηνοτροφικαί ζώναι
καί εγκαταστάσεις διά τήν παραγωγήν καί τήν πλήρη αξιοποίησιν καί εκμετάλλευσιν τών
κτηνοτροφικών προϊόντων καί υποπροϊόντων , ορεινή καί νησιωτική οδοποιία , μικραί γέ-
φυραι καί επισκευή καί συντήρησις παραδοσιακών γεφυρών, αναστύλωσις, αποκατάστασις,
συντήρησις καί ανάδειξις τοπικών αρχαιοτήτων, μνημείων, πολιτιστικών στοιχείων καί αξιο-
θεάτων, αναβαθμοί=πεζούλες διά τήν δημιουργίαν καλλιεργησίμων εδαφών εις ορεινάς καί
νησιωτικάς περιοχάς , μικρά αρδευτικά καί εν γένει εγγειοβελτιωτικά έργα πρός παραγωγήν
τοπικών παραδοσιακών αγροτικών προϊόντων καί πώλησίν των εις τούς περηγητάς , κτλ.,...
ε΄) .………. ( Προσθέσατε ότι κρίνετε σκόπιμον ) ...
33]... ->>-
34]... ->>-
... ->>-
44]... ->>-
... ->>-
114]... ->>-
... ->>-
... ->>-
Φίλοι καί φίλες , Έλληνες καί Ελληνίδες , σκεφθείτε καί καταγράψτε , οτιδήποτε άλλο θεωρείτε ή κρίνετε ότι είναι επωφελές , δημιουργικόν , χρήσιμον , καί κυρίως εθνικόν ,
διά τήν παραμελημένην Πατρίδα μας , τό βασανισμένον Έθνος μας καί τόν αγνοημένον Λαόν μας , καί παρουσιάστε τίς απόψεις καί προτάσεις σας διά συζήτησιν καί διάλογον , ώστε τελικώς νά παρουσιασθή συντόμως μία ολοκληρωμένη και σωστή πρότασις διά τό << τί δεί πράττειν >> , διότι πλέον << οι καιροί ού μενετοί .... >> ....
ΞΑΝΑΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΣΕΛΙΔΑ, ΙΣΩΣ ΣΑΣ ΔΩΣΕΙ ΔΥΝΑΜΙΝ ΔΙΑ ΔΡΑΣΙΝ.
<< Όσοι τό χάλκεον χέρι / βαρύ τού φόβου αισθάνονται , / ζυγόν δουλείας άς έχωσι' / θέλει αρετήν καί τόλμην / η Ε Λ Ε Υ Θ Ε Ρ Ι΄Α >>
>> θαρσείν χρή << ===>>> << έ ρ ρ ω σ θ ε , έ σ ε τ α ι ή μ α ρ ........ >>


Αν τό κρίνετε σκόπιμον προωθείστε το , ώστε νά τό γνωρίσουν καί άλλοι συνέλληνες ...




--------------------------------------------------------------------------------
Χρησιμοποιείτε Yahoo!
Βαρεθήκατε τα ενοχλητικά μηνύ ματα (spam); Το Yahoo! Mail διαθέτει την καλύτερη δυνατή προστασία κατά των ενοχλητικών μηνυμάτων
http://login.yahoo.com/config/mail?.intl=gr